Crazy Queen
Writer
கல்லூரி இறுதித் தேர்வுகள் முடிந்த சந்தோஷத்தில் கார்த்திக், நிலா, ஹரிணி, யுவன், அஜய் ஆகிய ஐந்து நண்பர்களும் கொடைக்கானலுக்கு சுற்றுலா செல்ல முடிவு செய்தனர். மாணவர்கள் என்பதால் செலவைக் குறைக்க வேண்டிய அவசியம் இருந்தது. இணையத்தில் தேடியபோது மலிவான கட்டணத்தில் ஒரு பழைய மலை ரிசார்ட் கிடைத்தது. ஆனால் அந்த ரிசார்ட்டைப் பற்றிய மதிப்புரைகளில் ஒரு விஷயம் மட்டும் தொடர்ந்து எழுதப்பட்டிருந்தது. "ரூம் எண் 307-ல் பேய் இருக்கிறது." அதை பார்த்தவுடன் மற்றவர்கள் கொஞ்சம் தயங்கினாலும் கார்த்திக் மட்டும் உற்சாகமாக, "அதுதான் இன்னும் சுவாரஸ்யம்" என்று கூறினான். பேய்க் கதைகள் மீது அவனுக்கு சிறு வயதிலிருந்தே ஆர்வம் அதிகம்.
மலைப் பாதைகளைக் கடந்து அவர்கள் ரிசார்ட்டை அடைந்தபோது மாலை ஆகிவிட்டது. பழைய கட்டிடம். சுற்றிலும் அடர்ந்த மரங்கள். குளிர்ந்த காற்று. வரவேற்பறையில் இருந்த மேலாளர் அவர்களைப் பார்த்து சிரித்தாலும், "ஒரு விஷயம் மட்டும். மூன்றாவது மாடியில் இருக்கும் ரூம் எண் 307 பக்கம் இரவில் போகாதீர்கள்" என்று எச்சரித்தார். ஏன் என்று கேட்டபோது அவர் பதில் சொல்லாமல் சிரித்துவிட்டார். அந்த பதில்தான் ஐந்து பேரின் ஆர்வத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.
அன்றிரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு அவர்கள் கைப்பேசி விளக்குகளுடன் மூன்றாவது மாடிக்குச் சென்றனர். நீண்ட நடைபாதையின் கடைசியில் ரூம் எண் 307 இருந்தது. கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது. ஆனால் உள்ளே இருந்து தண்ணீர் விழும் சத்தம் கேட்டது. எல்லோரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர். அஜய் மெதுவாக கதவைத் தள்ளினான். எதிர்பாராத விதமாக கதவு திறந்தது. உள்ளே யாரும் இல்லை. ஆனால் குளியலறையில் இருந்த ஷவர் திறந்து தண்ணீர் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. அஜய் சென்று அதை மூடினான். அடுத்த நொடியே கதவு படாரென்று மூடிக்கொண்டது. ஹரிணி பயந்து கத்தினாள். ஆனால் கார்த்திக் மட்டும் சுவர்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு ஏதோ சரியாக இல்லை என்று தோன்றியது.
மறுநாள் காலை அவர்கள் மேலாளரைச் சந்தித்து அந்த அறையைப் பற்றி கேட்டனர். சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்த அவர் இறுதியில் ஒரு கதையைச் சொன்னார். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு அனன்யா என்ற கல்லூரி மாணவி தனது நண்பர்களுடன் அந்த ரிசார்ட்டில் தங்கியிருந்தாள். ஒரு இரவு மூன்றாவது மாடி பால்கனியில் இருந்து கீழே விழுந்து உயிரிழந்தாள். காவல்துறை அதை விபத்து என்று பதிவு செய்து வழக்கை முடித்துவிட்டது. ஆனால் அதன்பிறகுதான் அந்த அறையில் விசித்திரமான சம்பவங்கள் நடக்கத் தொடங்கின என்று கூறினார்.
அந்த இரவு நிலாவுக்கு தூக்கம் வரவில்லை. அவள் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தபோது 307-ஆம் அறையின் பால்கனியில் வெள்ளை உடை அணிந்த ஒரு பெண் நின்றிருப்பது போல தெரிந்தது. உடனே mobile camera zoom செய்து பார்க்க முயன்றாள். ஆனால் அடுத்த நொடியே அந்த உருவம் காணாமல் போய்விட்டது. காலை எழுந்ததும் அவள் இந்த விஷயத்தை மற்றவர்களிடம் சொன்னாள். எல்லோரும் அதை அவளுடைய கற்பனை என்று சிரித்துவிட்டனர். ஆனால் யுவன் மட்டும் ஒரு விஷயத்தை நினைவுபடுத்தினான். "நேற்று குளியலறை சுவரில் ஏதோ கீறல் மாதிரி இருந்தது."
அவர்கள் மீண்டும் 307-ஆம் அறைக்குச் சென்றனர். குளியலறையின் பின்னால் இருந்த சுவரில் மங்கலாக ஒரு வாசகம் இருந்தது. "NOT AN ACCIDENT." அந்த ஒரு வரி அனைவரையும் அமைதியாக்கியது. இது சாதாரண பேய்க் கதை இல்லை. யாரோ ஏதோ சொல்ல முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
கார்த்திக் இணையத்தில் பழைய செய்திகளைத் தேடத் தொடங்கினான். அனன்யாவின் மரணம் தொடர்பான செய்திகளை படித்தபோது ஒரு முக்கியமான விஷயம் அவனுக்குக் கண்ணில் பட்டது. பால்கனியின் தடுப்புக் கம்பி சேதமடைந்திருந்தது. ஆனால் காவல்துறை அறிக்கையில் அதைப் பற்றிய குறிப்பே இல்லை. அது ஏன் மறைக்கப்பட்டது?
அவர்கள் அருகிலிருந்த தேநீர் கடைக்குச் சென்று விசாரித்தனர். அங்கு இருந்த முதியவர் ஒருகாலத்தில் அந்த ரிசார்ட்டில் வேலை பார்த்தவர். முதலில் பேசத் தயங்கிய அவர், "அந்த பெண் இறந்த இரவு பெரிய சண்டை நடந்தது" என்று சொன்னார். யாருடன் என்று கேட்டபோது, "ரிசார்ட் உரிமையாளரின் மகன் அர்ஜுனுடன்" என்றார்.
இதைக் கேட்டதும் ஐந்து பேருக்கும் அதிர்ச்சி. மேலும் ஆராய வேண்டும் என்று முடிவு செய்தனர். அந்த இரவு 307-ஆம் அறையில் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது கட்டிலின் கீழ் ஒரு மரப்பலகை சற்றுத் தளர்ந்து இருப்பதை கவனித்தனர். அதை அகற்றியபோது உள்ளே ஒரு சிறிய Memory card இருந்தது. உடனே அதை கணினியில் திறந்தனர்.
அதில் ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் பதிவு செய்யப்பட்ட ஒரு காணொளி இருந்தது. காணொளியில் அனன்யா அழுதுகொண்டே பால்கனியில் நின்றிருந்தாள். பின்னால் ஒரு ஆண் குரல் கேட்டது. "யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது." அனன்யா கோபமாக, "நான் காவல்துறையிடம் சொல்லப் போகிறேன்" என்றாள். அடுத்த சில வினாடிகளில் காணொளி திடீரென முடிந்துவிட்டது.
அனைவருக்கும் உண்மை புரிந்தது. அது விபத்து அல்ல. கொலை.
அந்த நேரத்தில் அறையின் வெளியே யாரோ நடந்து செல்லும் சத்தம் கேட்டது. கதவைத் திறந்தபோது யாரும் இல்லை. ஆனால் தரையில் ஒரு காகிதம் கிடந்தது. அதில் ஒரே ஒரு வரி. "தோண்டுவதை நிறுத்துங்கள்."
அடுத்த நாள் அவர்கள் நேராக காவல்துறையிடம் சென்றனர். காணொளி மற்றும் அனைத்து தகவல்களையும் ஒப்படைத்தனர். ஐந்து வருடங்களாக மூடப்பட்டிருந்த வழக்கு மீண்டும் திறக்கப்பட்டது. விசாரணையில் அனன்யா ரிசார்ட்டின் நிதி மோசடியைப் பற்றி அறிந்திருந்தது தெரியவந்தது. அதை வெளியில் சொல்லப் போவதாக மிரட்டியதால் அர்ஜுனுக்கும் அவளுக்கும் தகராறு ஏற்பட்டது. கோபத்தில் அவளைத் தள்ளியபோது அவள் கீழே விழுந்து உயிரிழந்திருந்தாள். பின்னர் அதிகாரத்தின் உதவியால் அது விபத்தாக மாற்றப்பட்டது.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அர்ஜுன் கைது செய்யப்பட்டான். அனன்யாவின் குடும்பத்துக்கு நீதி கிடைத்தது. நண்பர்கள் தங்களது கல்லூரி வாழ்க்கைக்குத் திரும்பினர். ஆனால் அந்த சம்பவம் அவர்களின் மனதில் ஆழமாக பதிந்துவிட்டது.
ரிசார்ட்டை விட்டு கிளம்பும் நாளில் நிலா கடைசியாக மூன்றாவது மாடியைப் பார்த்தாள். பால்கனியில் யாரோ நின்று சிரிப்பது போல தோன்றியது. அவள் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள். மீண்டும் பார்த்தபோது யாரும் இல்லை. அது உண்மையா, கற்பனையா என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை.
ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதியாக இருந்தது.
பல நேரங்களில் மக்கள் பேய்களைப் பார்த்து பயப்படுகிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் சமூகத்தை பயமுறுத்துவது பேய்கள் அல்ல. மறைக்கப்பட்ட உண்மைகள், அதிகாரத்தால் புதைக்கப்பட்ட குற்றங்கள், பேசத் தயங்கும் மனிதர்கள்தான். ஒரு பொய் பல ஆண்டுகள் உயிருடன் வாழலாம். ஆனால் ஒரு உண்மை, தாமதமாக வந்தாலும், அதை புதைத்தவர்களை ஒருநாள் கண்டுபிடித்தே தீரும்.
நீதி: தவறை பார்த்தும் அமைதியாக இருப்பது, தவறு செய்வதற்கு சமம். உண்மையைச் சொல்ல தைரியம் தேவை. ஆனால் அந்த தைரியம் யாரோ ஒருவருக்கு நீதி கிடைக்க காரணமாகலாம்.
மலைப் பாதைகளைக் கடந்து அவர்கள் ரிசார்ட்டை அடைந்தபோது மாலை ஆகிவிட்டது. பழைய கட்டிடம். சுற்றிலும் அடர்ந்த மரங்கள். குளிர்ந்த காற்று. வரவேற்பறையில் இருந்த மேலாளர் அவர்களைப் பார்த்து சிரித்தாலும், "ஒரு விஷயம் மட்டும். மூன்றாவது மாடியில் இருக்கும் ரூம் எண் 307 பக்கம் இரவில் போகாதீர்கள்" என்று எச்சரித்தார். ஏன் என்று கேட்டபோது அவர் பதில் சொல்லாமல் சிரித்துவிட்டார். அந்த பதில்தான் ஐந்து பேரின் ஆர்வத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.
அன்றிரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு அவர்கள் கைப்பேசி விளக்குகளுடன் மூன்றாவது மாடிக்குச் சென்றனர். நீண்ட நடைபாதையின் கடைசியில் ரூம் எண் 307 இருந்தது. கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது. ஆனால் உள்ளே இருந்து தண்ணீர் விழும் சத்தம் கேட்டது. எல்லோரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர். அஜய் மெதுவாக கதவைத் தள்ளினான். எதிர்பாராத விதமாக கதவு திறந்தது. உள்ளே யாரும் இல்லை. ஆனால் குளியலறையில் இருந்த ஷவர் திறந்து தண்ணீர் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. அஜய் சென்று அதை மூடினான். அடுத்த நொடியே கதவு படாரென்று மூடிக்கொண்டது. ஹரிணி பயந்து கத்தினாள். ஆனால் கார்த்திக் மட்டும் சுவர்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு ஏதோ சரியாக இல்லை என்று தோன்றியது.
மறுநாள் காலை அவர்கள் மேலாளரைச் சந்தித்து அந்த அறையைப் பற்றி கேட்டனர். சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்த அவர் இறுதியில் ஒரு கதையைச் சொன்னார். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு அனன்யா என்ற கல்லூரி மாணவி தனது நண்பர்களுடன் அந்த ரிசார்ட்டில் தங்கியிருந்தாள். ஒரு இரவு மூன்றாவது மாடி பால்கனியில் இருந்து கீழே விழுந்து உயிரிழந்தாள். காவல்துறை அதை விபத்து என்று பதிவு செய்து வழக்கை முடித்துவிட்டது. ஆனால் அதன்பிறகுதான் அந்த அறையில் விசித்திரமான சம்பவங்கள் நடக்கத் தொடங்கின என்று கூறினார்.
அந்த இரவு நிலாவுக்கு தூக்கம் வரவில்லை. அவள் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தபோது 307-ஆம் அறையின் பால்கனியில் வெள்ளை உடை அணிந்த ஒரு பெண் நின்றிருப்பது போல தெரிந்தது. உடனே mobile camera zoom செய்து பார்க்க முயன்றாள். ஆனால் அடுத்த நொடியே அந்த உருவம் காணாமல் போய்விட்டது. காலை எழுந்ததும் அவள் இந்த விஷயத்தை மற்றவர்களிடம் சொன்னாள். எல்லோரும் அதை அவளுடைய கற்பனை என்று சிரித்துவிட்டனர். ஆனால் யுவன் மட்டும் ஒரு விஷயத்தை நினைவுபடுத்தினான். "நேற்று குளியலறை சுவரில் ஏதோ கீறல் மாதிரி இருந்தது."
அவர்கள் மீண்டும் 307-ஆம் அறைக்குச் சென்றனர். குளியலறையின் பின்னால் இருந்த சுவரில் மங்கலாக ஒரு வாசகம் இருந்தது. "NOT AN ACCIDENT." அந்த ஒரு வரி அனைவரையும் அமைதியாக்கியது. இது சாதாரண பேய்க் கதை இல்லை. யாரோ ஏதோ சொல்ல முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
கார்த்திக் இணையத்தில் பழைய செய்திகளைத் தேடத் தொடங்கினான். அனன்யாவின் மரணம் தொடர்பான செய்திகளை படித்தபோது ஒரு முக்கியமான விஷயம் அவனுக்குக் கண்ணில் பட்டது. பால்கனியின் தடுப்புக் கம்பி சேதமடைந்திருந்தது. ஆனால் காவல்துறை அறிக்கையில் அதைப் பற்றிய குறிப்பே இல்லை. அது ஏன் மறைக்கப்பட்டது?
அவர்கள் அருகிலிருந்த தேநீர் கடைக்குச் சென்று விசாரித்தனர். அங்கு இருந்த முதியவர் ஒருகாலத்தில் அந்த ரிசார்ட்டில் வேலை பார்த்தவர். முதலில் பேசத் தயங்கிய அவர், "அந்த பெண் இறந்த இரவு பெரிய சண்டை நடந்தது" என்று சொன்னார். யாருடன் என்று கேட்டபோது, "ரிசார்ட் உரிமையாளரின் மகன் அர்ஜுனுடன்" என்றார்.
இதைக் கேட்டதும் ஐந்து பேருக்கும் அதிர்ச்சி. மேலும் ஆராய வேண்டும் என்று முடிவு செய்தனர். அந்த இரவு 307-ஆம் அறையில் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது கட்டிலின் கீழ் ஒரு மரப்பலகை சற்றுத் தளர்ந்து இருப்பதை கவனித்தனர். அதை அகற்றியபோது உள்ளே ஒரு சிறிய Memory card இருந்தது. உடனே அதை கணினியில் திறந்தனர்.
அதில் ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் பதிவு செய்யப்பட்ட ஒரு காணொளி இருந்தது. காணொளியில் அனன்யா அழுதுகொண்டே பால்கனியில் நின்றிருந்தாள். பின்னால் ஒரு ஆண் குரல் கேட்டது. "யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது." அனன்யா கோபமாக, "நான் காவல்துறையிடம் சொல்லப் போகிறேன்" என்றாள். அடுத்த சில வினாடிகளில் காணொளி திடீரென முடிந்துவிட்டது.
அனைவருக்கும் உண்மை புரிந்தது. அது விபத்து அல்ல. கொலை.
அந்த நேரத்தில் அறையின் வெளியே யாரோ நடந்து செல்லும் சத்தம் கேட்டது. கதவைத் திறந்தபோது யாரும் இல்லை. ஆனால் தரையில் ஒரு காகிதம் கிடந்தது. அதில் ஒரே ஒரு வரி. "தோண்டுவதை நிறுத்துங்கள்."
அடுத்த நாள் அவர்கள் நேராக காவல்துறையிடம் சென்றனர். காணொளி மற்றும் அனைத்து தகவல்களையும் ஒப்படைத்தனர். ஐந்து வருடங்களாக மூடப்பட்டிருந்த வழக்கு மீண்டும் திறக்கப்பட்டது. விசாரணையில் அனன்யா ரிசார்ட்டின் நிதி மோசடியைப் பற்றி அறிந்திருந்தது தெரியவந்தது. அதை வெளியில் சொல்லப் போவதாக மிரட்டியதால் அர்ஜுனுக்கும் அவளுக்கும் தகராறு ஏற்பட்டது. கோபத்தில் அவளைத் தள்ளியபோது அவள் கீழே விழுந்து உயிரிழந்திருந்தாள். பின்னர் அதிகாரத்தின் உதவியால் அது விபத்தாக மாற்றப்பட்டது.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அர்ஜுன் கைது செய்யப்பட்டான். அனன்யாவின் குடும்பத்துக்கு நீதி கிடைத்தது. நண்பர்கள் தங்களது கல்லூரி வாழ்க்கைக்குத் திரும்பினர். ஆனால் அந்த சம்பவம் அவர்களின் மனதில் ஆழமாக பதிந்துவிட்டது.
ரிசார்ட்டை விட்டு கிளம்பும் நாளில் நிலா கடைசியாக மூன்றாவது மாடியைப் பார்த்தாள். பால்கனியில் யாரோ நின்று சிரிப்பது போல தோன்றியது. அவள் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள். மீண்டும் பார்த்தபோது யாரும் இல்லை. அது உண்மையா, கற்பனையா என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை.
ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதியாக இருந்தது.
பல நேரங்களில் மக்கள் பேய்களைப் பார்த்து பயப்படுகிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் சமூகத்தை பயமுறுத்துவது பேய்கள் அல்ல. மறைக்கப்பட்ட உண்மைகள், அதிகாரத்தால் புதைக்கப்பட்ட குற்றங்கள், பேசத் தயங்கும் மனிதர்கள்தான். ஒரு பொய் பல ஆண்டுகள் உயிருடன் வாழலாம். ஆனால் ஒரு உண்மை, தாமதமாக வந்தாலும், அதை புதைத்தவர்களை ஒருநாள் கண்டுபிடித்தே தீரும்.
நீதி: தவறை பார்த்தும் அமைதியாக இருப்பது, தவறு செய்வதற்கு சமம். உண்மையைச் சொல்ல தைரியம் தேவை. ஆனால் அந்த தைரியம் யாரோ ஒருவருக்கு நீதி கிடைக்க காரணமாகலாம்.
...