Harini Vinoth
Writer
அடுத்த சில நாட்கள்...
ஹ்ருதயா மெதுவாக குணமடைந்து கொண்டிருந்தாள்.
நினைவுகள் மட்டும் இன்னும் திரும்பி வரவில்லை.
ஆனா...
ஒரு விஷயம் மட்டும் மாறிக்கொண்டே இருந்தது.
அது — சூர்யாவைப் பற்றிய அவளோட உணர்வு.
ஒரு காலை...
ஹாஸ்பிடல் தோட்டத்தில் வீல் சேர்-ல உட்கார்ந்திருந்த ஹ்ருதயா,
மரங்களின் நிழலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் அருகே சூர்யா அமைதியா நின்றிருந்தான்.
"சூர்யா..."
"ஹம்?"
"எனக்கு ஒரு doubt..."
"என்ன?"
அவள் சற்று யோசித்தாள்.
"நீங்க என்கிட்ட ஏதாவது மறைக்கிறீங்களா?"
அந்த கேள்வி கேட்ட நொடி...
சூர்யாவின் இதயம் ஒரு துடிப்பு தவறியது.
"ஏன் அப்படி கேக்குற?"
"தெரியல..."
அவள் சிரித்தாள்.
"என்னைப் பற்றி எல்லாரும் சாதாரணமா பேசுறாங்க...
ஆனா நீங்க மட்டும்...
என்னை தொலைச்சுடுவேன்னு பயப்படுற மாதிரி இருக்கீங்க."
அவன் அமைதியாக அவளை பார்த்தான்.
அந்த வார்த்தை உண்மைதான்.
அவளை ஒருமுறை இழந்தவன்...
மீண்டும் இழக்க பயப்படாமல் இருக்க முடியுமா?
அன்று இரவு...
ஹ்ருதயாவுக்கு மீண்டும் ஒரு கனவு.
மழை...
ஒரு பைக்...
யாரோ சிரிக்கிற சத்தம்...
"தயா..."
அந்த குரல் தெளிவாக கேட்டது.
அவள் திடீரென்று விழித்துக்கொண்டாள்.
மூச்சு வேகமாக இருந்தது.
"தயா..."
அந்த பெயர்.
அவளை அப்படி யாராவது அழைத்திருக்கிறார்களா?
அவள் மெதுவாக பக்கத்தில் இருந்த சூர்யாவைப் பார்த்தாள்.
"சூர்யா..."
அவன் உடனே விழித்தான்.
"என்னாச்சு?"
"என்னை...
யாராவது தயான்னு கூப்பிடுவாங்களா?"
அந்த கேள்வி...
அவனை ஒரு நொடி உறைய வைத்தது.
ஏனென்றால்...
அந்த பெயரை முதலில் வைத்ததே அவன் தான்.
அவன் காதலோடு அழைக்கும் பெயர்.
ஆனால்...
அவன் அதை சொல்லவில்லை.
"தெரியல..."
என்று மட்டும் சொன்னான்.
ஹ்ருதயா ஏனோ ஏமாற்றமடைந்தாள்.
ஹ்ருதயா மெதுவாக குணமடைந்து கொண்டிருந்தாள்.
நினைவுகள் மட்டும் இன்னும் திரும்பி வரவில்லை.
ஆனா...
ஒரு விஷயம் மட்டும் மாறிக்கொண்டே இருந்தது.
அது — சூர்யாவைப் பற்றிய அவளோட உணர்வு.
ஒரு காலை...
ஹாஸ்பிடல் தோட்டத்தில் வீல் சேர்-ல உட்கார்ந்திருந்த ஹ்ருதயா,
மரங்களின் நிழலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் அருகே சூர்யா அமைதியா நின்றிருந்தான்.
"சூர்யா..."
"ஹம்?"
"எனக்கு ஒரு doubt..."
"என்ன?"
அவள் சற்று யோசித்தாள்.
"நீங்க என்கிட்ட ஏதாவது மறைக்கிறீங்களா?"
அந்த கேள்வி கேட்ட நொடி...
சூர்யாவின் இதயம் ஒரு துடிப்பு தவறியது.
"ஏன் அப்படி கேக்குற?"
"தெரியல..."
அவள் சிரித்தாள்.
"என்னைப் பற்றி எல்லாரும் சாதாரணமா பேசுறாங்க...
ஆனா நீங்க மட்டும்...
என்னை தொலைச்சுடுவேன்னு பயப்படுற மாதிரி இருக்கீங்க."
அவன் அமைதியாக அவளை பார்த்தான்.
அந்த வார்த்தை உண்மைதான்.
அவளை ஒருமுறை இழந்தவன்...
மீண்டும் இழக்க பயப்படாமல் இருக்க முடியுமா?
அன்று இரவு...
ஹ்ருதயாவுக்கு மீண்டும் ஒரு கனவு.
மழை...
ஒரு பைக்...
யாரோ சிரிக்கிற சத்தம்...
"தயா..."
அந்த குரல் தெளிவாக கேட்டது.
அவள் திடீரென்று விழித்துக்கொண்டாள்.
மூச்சு வேகமாக இருந்தது.
"தயா..."
அந்த பெயர்.
அவளை அப்படி யாராவது அழைத்திருக்கிறார்களா?
அவள் மெதுவாக பக்கத்தில் இருந்த சூர்யாவைப் பார்த்தாள்.
"சூர்யா..."
அவன் உடனே விழித்தான்.
"என்னாச்சு?"
"என்னை...
யாராவது தயான்னு கூப்பிடுவாங்களா?"
அந்த கேள்வி...
அவனை ஒரு நொடி உறைய வைத்தது.
ஏனென்றால்...
அந்த பெயரை முதலில் வைத்ததே அவன் தான்.
அவன் காதலோடு அழைக்கும் பெயர்.
ஆனால்...
அவன் அதை சொல்லவில்லை.
"தெரியல..."
என்று மட்டும் சொன்னான்.
ஹ்ருதயா ஏனோ ஏமாற்றமடைந்தாள்.
மறுநாள்...
டிஸ்சார்ஜ் நாள்.
மூன்று மாதங்களுக்கு பிறகு...
ஹ்ருதயா மருத்துவமனையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.
வெளியே வந்தவுடன்...
சூரிய ஒளி அவள் முகத்தில் பட்டது.
அவள் கண்களை மூடி ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்தாள்.
"வாவ்..."
"என்ன?"
"இவ்வளவு அழகா இருக்கும் உலகம்?"
சூர்யா சிரித்தான்.
"நீங்கதான் ரொம்ப நாள் கழிச்சு பார்க்கறீங்க."
"வீட்டுக்குப் போற பீலிங்கே வேற மாதிரி இருக்கு..."
என்று சிரித்தாள்.
அவளைச் சுற்றி நின்றிருந்தவர்கள் எல்லாரும் அந்த சிரிப்பைப் பார்த்து நிம்மதி அடைந்தார்கள்.
ஹ்ருதயாவின் அப்பா, அம்மா...
சூர்யாவின் அப்பா, அம்மா...
அனிருத்...
கர்த்திக்...
எல்லோருடைய முகத்திலும் ஒரே உணர்வு.
"அவ சீக்கிரம் பழைய ஹ்ரிதயா வா மாறிடுவா ..."
"சரி... எல்லாரும் கிளம்பலாமா?"
என்று கர்த்திக் கேட்டான்.
டிஸ்சார்ஜ் நாள்.
மூன்று மாதங்களுக்கு பிறகு...
ஹ்ருதயா மருத்துவமனையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.
வெளியே வந்தவுடன்...
சூரிய ஒளி அவள் முகத்தில் பட்டது.
அவள் கண்களை மூடி ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்தாள்.
"வாவ்..."
"என்ன?"
"இவ்வளவு அழகா இருக்கும் உலகம்?"
சூர்யா சிரித்தான்.
"நீங்கதான் ரொம்ப நாள் கழிச்சு பார்க்கறீங்க."
"வீட்டுக்குப் போற பீலிங்கே வேற மாதிரி இருக்கு..."
என்று சிரித்தாள்.
அவளைச் சுற்றி நின்றிருந்தவர்கள் எல்லாரும் அந்த சிரிப்பைப் பார்த்து நிம்மதி அடைந்தார்கள்.
ஹ்ருதயாவின் அப்பா, அம்மா...
சூர்யாவின் அப்பா, அம்மா...
அனிருத்...
கர்த்திக்...
எல்லோருடைய முகத்திலும் ஒரே உணர்வு.
"அவ சீக்கிரம் பழைய ஹ்ரிதயா வா மாறிடுவா ..."
"சரி... எல்லாரும் கிளம்பலாமா?"
என்று கர்த்திக் கேட்டான்.
அவன் கொண்டு வந்த பெரிய காரை நோக்கி எல்லோரும் நடந்தார்கள்.
ஹ்ருதயாவின் அம்மா மெதுவாக அவள் தோளை வருடினாள்.
"நாங்க பின்னாடி வர்றோம் மா..."
"சரி அம்மா..."
அவள் சிரித்தாள்.
அப்போதுதான் சூர்யாவின் அம்மா பேசினாள்.
"சூர்யா... நீ ஹ்ருதயாவை கூட்டிட்டு வா."
ஒரு நொடி...
அங்கே இருந்த எல்லோருடைய பார்வையும் சூர்யா மேல் விழுந்தது.
அனிருத் உதட்டை கடித்து சிரிப்பை அடக்கினான்.
கர்த்திக் மட்டும் எல்லாம் புரிந்த சிரிப்போடு நின்றிருந்தான்.
ஹ்ருதயாவுக்கு மட்டும் எதுவும் புரியவில்லை.
சில நிமிடங்களில்...
சூர்யாவின் காரில்...
ஹ்ருதயா பக்கத்து சீட்டில் அமர்ந்திருந்தாள்.
கார் மெதுவாக நகர ஆரம்பித்தது.
இருவருக்கும் நடுவே சில நிமிடங்கள் அமைதி.
பிறகு...
"சூர்யா..."
"ஹம்?"
"எல்லாருக்கும் உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும் போல."
அவன் சிரித்தான்.
"அப்படியா?"
"ஆமாம்..."
அவள் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்துக்கொண்டே சொன்னாள்.
"எனக்கும் பிடிக்கும்..."
அந்த ஒரு வார்த்தை...
சூர்யாவின் கைகளை steering-ல் இறுக்கமாக்கியது.
அவளோ சாதாரணமாக சொன்னாள்.
ஆனா...
அவனுக்கு அது சாதாரணமா இல்லை.
"ஏன் சிரிக்கிறீங்க?"
"ஒன்னும் இல்ல..."
"பொய்..."
அவள் சிரித்தாள்.
அந்த சிரிப்பு...
மூன்று மாதங்களாக அவன் காத்திருந்த சிரிப்பு.
காரில் பயணம்.
ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஹ்ருதயா,
திடீரென்று ஒரு இடத்தில் பார்வையை நிறுத்தினாள்.
ஒரு சிறிய டீ ஷாப்
அதை பார்த்த நொடி...
அவள் நெஞ்சுக்குள் ஏதோ வலித்தது.
"நிறுத்துங்க!...
சூர்யா அதிர்ச்சியுடன் பிரேக் போட்டான்.
"என்னாச்சு?"
ஹ்ருதயா அந்த கடையை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
கண்களில் கண்ணீர் தேங்கியது.
"எனக்கு...
இந்த இடம் தெரியும் மாதிரி இருக்கு..."
சூர்யாவின் முகம் வெளிறியது.
ஏனென்றால்...
அதே டீ ஷாப்-ல தான்...
ஏனென்றால் அந்த ஆக்சிடென்ட் முன்னாடி இங்கே தான் எல்லாரும் சேர்ந்து டீ குடிக்க வந்தாங்க.. அப்போ தா ரெண்டு பேரும் அவங்க மனச உணர்த்தாங்க .. பார்வை பரிமாற்றங்கள் எல்லாம் நடந்துச்சு .... இப்போ இங்க போறதலே அவளுக்கு எதுவும் ப்ராப்ளம் வருமோனு பதட்டமான்...
நான் உள்ள போகணும்..."
என்றாள் ஹ்ருதயா.
சூர்யா மெதுவாக தலையசைத்தான்.
இருவரும் உள்ளே சென்றார்கள்.
அவள் சுற்றி பார்த்தாள்.
ஒவ்வொரு மேசையையும்...
ஒவ்வொரு மூலையையும்...
அவள் பார்வை தேடிக்கொண்டிருந்தது.
பிறகு...
ஒரு குறிப்பிட்ட மேசை மீது அவள் பார்வை நின்றது.
இதயம் வேகமாக துடித்தது.
அவள் மெதுவாக அந்த மேசைக்கு நடந்தாள்.
கையை அதன் மேல் வைத்தாள்.
அடுத்த நொடி...
அவள் கண்களை மூடினாள்.
ஒரு மின்னல் போல...
சில காட்சிகள்.
ஒரு சிரிப்பு.
ஒரு பார்வை பரிமாற்றங்கள்
தேநீர் மாற்றி பருகியது....
எல்லாம் அலை அலையா ஓட தடுமாறி போனாள்..
ஹ்ருதயா!" என
சூர்யா தாங்கி பிடித்தான்...
அவள் திடீரென்று கண்களைத் திறந்தாள்.
மூச்சு வாங்க கஷ்டப்பட்டாள்.
"யாரோ..."
அவள் நடுங்கினாள்.
"யாரோ இங்க என்கிட்ட..."
அவள் வார்த்தைகளை முடிக்க முடியவில்லை.
சூர்யா அவளை பிடித்துக்கொண்டான்.
"பரவாயில்ல..."
ஆனா...
அவன் உள்ளுக்குள் புயல் வீசியது.
ஏனென்றால்...
நினைவுகள் கதவைத் தட்ட ஆரம்பித்திருந்தன.
அந்த கதவு முழுவதும் திறந்தால்...
ஹ்ருதயா அவனை மீண்டும் காதலிப்பாளா?
அல்லது...
அவனை மீண்டும் விட்டு போய்விடுவாளா?
அந்த கேள்வியோடு...
சூர்யா அவளை பார்த்தான்.
ஆனால் அவனுக்குத் தெரியவில்லை...
அதே நேரத்தில்,
ஹ்ருதயாவின் இதயத்திலும்
ஒரு புதிய உணர்வு பிறந்துகொண்டிருந்தது.
அது நினைவா...
அல்லது காதலா...
ஹ்ருதயாவின் அம்மா மெதுவாக அவள் தோளை வருடினாள்.
"நாங்க பின்னாடி வர்றோம் மா..."
"சரி அம்மா..."
அவள் சிரித்தாள்.
அப்போதுதான் சூர்யாவின் அம்மா பேசினாள்.
"சூர்யா... நீ ஹ்ருதயாவை கூட்டிட்டு வா."
ஒரு நொடி...
அங்கே இருந்த எல்லோருடைய பார்வையும் சூர்யா மேல் விழுந்தது.
அனிருத் உதட்டை கடித்து சிரிப்பை அடக்கினான்.
கர்த்திக் மட்டும் எல்லாம் புரிந்த சிரிப்போடு நின்றிருந்தான்.
ஹ்ருதயாவுக்கு மட்டும் எதுவும் புரியவில்லை.
சில நிமிடங்களில்...
சூர்யாவின் காரில்...
ஹ்ருதயா பக்கத்து சீட்டில் அமர்ந்திருந்தாள்.
கார் மெதுவாக நகர ஆரம்பித்தது.
இருவருக்கும் நடுவே சில நிமிடங்கள் அமைதி.
பிறகு...
"சூர்யா..."
"ஹம்?"
"எல்லாருக்கும் உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும் போல."
அவன் சிரித்தான்.
"அப்படியா?"
"ஆமாம்..."
அவள் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்துக்கொண்டே சொன்னாள்.
"எனக்கும் பிடிக்கும்..."
அந்த ஒரு வார்த்தை...
சூர்யாவின் கைகளை steering-ல் இறுக்கமாக்கியது.
அவளோ சாதாரணமாக சொன்னாள்.
ஆனா...
அவனுக்கு அது சாதாரணமா இல்லை.
"ஏன் சிரிக்கிறீங்க?"
"ஒன்னும் இல்ல..."
"பொய்..."
அவள் சிரித்தாள்.
அந்த சிரிப்பு...
மூன்று மாதங்களாக அவன் காத்திருந்த சிரிப்பு.
காரில் பயணம்.
ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஹ்ருதயா,
திடீரென்று ஒரு இடத்தில் பார்வையை நிறுத்தினாள்.
ஒரு சிறிய டீ ஷாப்
அதை பார்த்த நொடி...
அவள் நெஞ்சுக்குள் ஏதோ வலித்தது.
"நிறுத்துங்க!...
சூர்யா அதிர்ச்சியுடன் பிரேக் போட்டான்.
"என்னாச்சு?"
ஹ்ருதயா அந்த கடையை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
கண்களில் கண்ணீர் தேங்கியது.
"எனக்கு...
இந்த இடம் தெரியும் மாதிரி இருக்கு..."
சூர்யாவின் முகம் வெளிறியது.
ஏனென்றால்...
அதே டீ ஷாப்-ல தான்...
ஏனென்றால் அந்த ஆக்சிடென்ட் முன்னாடி இங்கே தான் எல்லாரும் சேர்ந்து டீ குடிக்க வந்தாங்க.. அப்போ தா ரெண்டு பேரும் அவங்க மனச உணர்த்தாங்க .. பார்வை பரிமாற்றங்கள் எல்லாம் நடந்துச்சு .... இப்போ இங்க போறதலே அவளுக்கு எதுவும் ப்ராப்ளம் வருமோனு பதட்டமான்...
நான் உள்ள போகணும்..."
என்றாள் ஹ்ருதயா.
சூர்யா மெதுவாக தலையசைத்தான்.
இருவரும் உள்ளே சென்றார்கள்.
அவள் சுற்றி பார்த்தாள்.
ஒவ்வொரு மேசையையும்...
ஒவ்வொரு மூலையையும்...
அவள் பார்வை தேடிக்கொண்டிருந்தது.
பிறகு...
ஒரு குறிப்பிட்ட மேசை மீது அவள் பார்வை நின்றது.
இதயம் வேகமாக துடித்தது.
அவள் மெதுவாக அந்த மேசைக்கு நடந்தாள்.
கையை அதன் மேல் வைத்தாள்.
அடுத்த நொடி...
அவள் கண்களை மூடினாள்.
ஒரு மின்னல் போல...
சில காட்சிகள்.
ஒரு சிரிப்பு.
ஒரு பார்வை பரிமாற்றங்கள்
தேநீர் மாற்றி பருகியது....
எல்லாம் அலை அலையா ஓட தடுமாறி போனாள்..
ஹ்ருதயா!" என
சூர்யா தாங்கி பிடித்தான்...
அவள் திடீரென்று கண்களைத் திறந்தாள்.
மூச்சு வாங்க கஷ்டப்பட்டாள்.
"யாரோ..."
அவள் நடுங்கினாள்.
"யாரோ இங்க என்கிட்ட..."
அவள் வார்த்தைகளை முடிக்க முடியவில்லை.
சூர்யா அவளை பிடித்துக்கொண்டான்.
"பரவாயில்ல..."
ஆனா...
அவன் உள்ளுக்குள் புயல் வீசியது.
ஏனென்றால்...
நினைவுகள் கதவைத் தட்ட ஆரம்பித்திருந்தன.
அந்த கதவு முழுவதும் திறந்தால்...
ஹ்ருதயா அவனை மீண்டும் காதலிப்பாளா?
அல்லது...
அவனை மீண்டும் விட்டு போய்விடுவாளா?
அந்த கேள்வியோடு...
சூர்யா அவளை பார்த்தான்.
ஆனால் அவனுக்குத் தெரியவில்லை...
அதே நேரத்தில்,
ஹ்ருதயாவின் இதயத்திலும்
ஒரு புதிய உணர்வு பிறந்துகொண்டிருந்தது.
அது நினைவா...
அல்லது காதலா...
