Crazy Queen
Writer
மௌனத்தின் பின்னாலுள்ள சத்தம் - 7.1
நகரம் வெளியில் அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் அந்த அமைதிக்குள் ஒரு சின்ன அசைவு இருந்தது. யாரும் அதைத் தெளிவாகக் காணவில்லை. ஆனாலும் அது இருந்தது. காற்று மாறும் முன் வரும் அந்த மெல்லிய மாற்றம் போல.“உண்மை எல்லாம் வெளிச்சத்துக்கு வந்துவிட்டது என்று நினைக்காதே”—அந்த ஒரு வரி இன்னும் நிரஞ்சனாவின் மனதில் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.
அந்த காகிதத்தை அவள் பல முறை பார்த்திருந்தாள். அதில் எழுத்து சாதாரணம். எந்த பெயரும் இல்லை. எந்த அடையாளமும் இல்லை. ஆனால் அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு நிச்சயத்தன்மை இருந்தது.
அது வெறும் அச்சுறுத்தல் அல்ல. அது யாரோ உண்மையை இன்னும் மறைத்து வைத்திருப்பதற்கான சான்று.
அன்று காலை, நிரஞ்சனா வழக்கத்தைவிட சீக்கிரம் நூலகத்துக்கு வந்தாள். உள்ளே இன்னும் யாரும் வரவில்லை. அந்த அமைதியில் அவள் தனியாக நடந்தாள். ஒவ்வொரு புத்தக அலமாரியையும் பார்த்தாள். அந்த இடம் அவளுக்கே ஒரு சாட்சியாக இருந்தது.
அவள் அந்த காகிதத்தை மீண்டும் எடுத்தாள்.
“இது யார்?” என்று அவள் தன்னிடமே கேட்டாள்.
அந்த நேரத்தில் கதவு திறக்கும் சத்தம்.
ஆதித்யன் உள்ளே வந்தான்.
“நீ இன்னும் அதையே நினைக்கிறாயா?” என்று கேட்டான்.
“இது சாதாரணமா இருக்க முடியாது,” என்றாள் அவள். “நம்மிடம் ஏற்கனவே வந்த தகவல்கள் எல்லாம் முடிந்தது என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால் இது வேற மாதிரி.”
ஆதித்யன் சற்று சிந்தித்தான்.
“ஒரு விஷயம் கவனிச்சியா?” என்றான். “நம்முடைய எல்லா தகவல்களும் பழைய விஷயங்களைப் பற்றியது. ஆனால் இது… இது இப்போ நடக்கிறதா இருக்கலாம்.”
அந்த வரி நிரஞ்சனாவை சற்று அதிர்ச்சியடைய வைத்தது.
“நீ சொல்ல வர்றது…” என்று அவள் தொடங்கினாள்.
“இது இன்னும் முடிவடையாத ஒரு சங்கிலி,” என்றான் அவன்.
அந்த நாள் முழுவதும் நிரஞ்சனா அந்த எண்ணத்தில் இருந்தாள். பழைய கோப்புகளை மட்டும் அல்லாமல், புதிய தகவல்களையும் தேட ஆரம்பித்தாள்.
அவள் அலுவலகத்தில் இருந்த பழைய செய்திகளை திரும்பிப் பார்த்தாள். கடந்த சில மாதங்களில் நடந்த சில சிறிய சம்பவங்கள் அவளது கவனத்தை ஈர்த்தது.
சில சிறிய நிறுவனங்கள் திடீரென மூடப்பட்டிருந்தன. சில இடங்களில் வேலைகள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. சிலர் காரணம் சொல்லாமல் நகரத்தை விட்டு வெளியேறியிருந்தனர்.
இந்த எல்லாவற்றையும் தனித்தனியாக பார்த்தால் அது சாதாரணமாகத் தோன்றும். ஆனால் ஒன்றாக சேர்த்துப் பார்த்தால்—அது ஒரு pattern.
“இது ஒரு புதிய தொடக்கம்,” என்றாள் அவள் மெதுவாக.
மாலை, அவள் இந்த தகவல்களை ஆதித்யனிடம் பகிர்ந்தாள்.
அவன் கவனமாக கேட்டான்.
“நம்மால் இதை நிரூபிக்க முடியுமா?” என்று கேட்டான்.
“ஆதாரம் தேவை,” என்றாள் அவள். “ஆனா இந்த முறை நாம் முன்னதாகவே கவனிக்கிறோம்.”
அவன் தலையசைத்தான்.
“அப்படியானால் நாம் அமைதியாக வேலை செய்ய வேண்டும்,” என்றான்.
அந்த இரவு, நிரஞ்சனா ஒரு பழைய தொடர்பை நினைத்தாள். ராகவ் — forensic நண்பர்.
அவள் அவனை அழைத்தாள்.
“நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் கேட்கணும்,” என்றாள்.
“சொல்,” என்றான் அவன்.
“சமீபத்தில் எந்த சந்தேகமான விஷயங்கள் உனக்கு தெரியுமா? குறிப்பாக accident, closure, unexplained cases…”
ராகவ் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“ஒரு விஷயம் இருக்கிறது,” என்றான். “நான் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் இப்போ நீ கேட்ட பிறகு அது முக்கியமா தோணுது.”
“என்ன விஷயம்?”
“சில cases ல cause of failure clear இல்ல. அது accident மாதிரி தெரியும். ஆனா details mismatch.”
அந்த வரி நிரஞ்சனாவை உறுதியாக்கியது.
“நீ அந்த details எனக்கு share பண்ண முடியுமா?”
“நாளைக்கு நான் உன்னை சந்திக்கிறேன்,” என்றான் ராகவ்.
அடுத்த நாள்.
ஒரு சிறிய காபி கடை. கூட்டம் குறைவு. ராகவ் ஒரு கோப்பை கொண்டு வந்தான்.
“இது நான் சொன்ன cases,” என்றான்.
நிரஞ்சனா அதை திறந்து பார்த்தாள்.
ஒவ்வொரு case-யும் தனித்தனியாக இருந்தது, ஆனால் ஒரு பொதுவான விஷயம் இருந்தது.
அனைத்திலும் “திடீர் கோளாறு”.
“இது சாதாரணமா தோணுதா?” என்று கேட்டான் ராகவ்.
நிரஞ்சனா மெதுவாக தலையசைத்தாள்.
“இது திட்டமிட்ட மாதிரி இருக்கு.”
ஆதித்யன் அந்த கோப்பை பார்த்தான்.
“இது யாரோ ஒரு பெரிய திட்டம் போடுற மாதிரி,” என்றான்.
அந்த நேரத்தில் நிரஞ்சனாவின் கைபேசி மீண்டும் ஒலித்தது.
அதே அறிமுகமில்லாத எண்.
அவள் மெதுவாக எடுத்தாள்.
“நீங்கள் ஆரம்பிச்சிட்டீங்களா?” என்ற குரல்.
“நீ யார்?” என்று அவள் கேட்டாள்.
“நான் யார் என்பது முக்கியமில்லை,” என்றான் அவன். “ஆனா நீங்க தேடுற உண்மை உங்களுக்குப் பிடிக்காது.”
அந்த வார்த்தை அவளது மனதில் ஒரு திடீர் சுமையை உருவாக்கியது.
“நீ என்ன சொல்ல வர்றே?” என்று அவள் உறுதியுடன் கேட்டாள்.
“இந்த முறை, இது குடும்பத்தை தாண்டி போகும்,” என்றான் அவன்.
அழைப்பு மீண்டும் துண்டிக்கப்பட்டது.
அந்த வார்த்தைகள் நிரஞ்சனாவை சற்று அச்சப்படுத்தினாலும், அவள் பின்னோக்கி செல்லவில்லை.
“நாம் இதை நிறுத்த முடியாது,” என்றாள் அவள்.
ஆதித்யன் அவளை பார்த்தான்.
“நான் உன்னோடு இருக்கிறேன்,” என்றான்.
அந்த வரி அவளுக்கு ஒரு வலிமை.
அந்த மாலை அவர்கள் நூலகத்துக்கு திரும்பினார்கள்.
குழந்தைகள் வழக்கம்போல இருந்தார்கள். சிரிப்பு. புத்தகங்கள். அமைதி.
அந்த அமைதிக்குள், நிரஞ்சனா ஒரு விஷயம் புரிந்துகொண்டாள்.
“இந்த சிரிப்பை காப்பாற்றவே நாம் இதை செய்கிறோம்.”
அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.
ஆதித்யன் தலையசைத்தான்.
அந்த இரவு, நிரஞ்சனா தனது குறிப்பேட்டில் எழுதினாள்:
“மௌனம் என்பது எப்போதும் அமைதி அல்ல. சில நேரங்களில் அது மறைக்கப்பட்ட சத்தம்.”
அவள் அந்த வரியை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள்.
“அந்த சத்தத்தை கேட்க வேண்டும்,” என்றாள் அவள் தன்னிடம்.
அவள் அந்த வரியை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள்.
“அந்த சத்தத்தை கேட்க வேண்டும்,” என்றாள் அவள் தன்னிடம்.
நகரம் மீண்டும் அமைதியாக இருந்தது.
ஆனால் அந்த அமைதிக்குள் ஒரு புதிய அலை எழுந்து கொண்டிருந்தது.
மௌனம் உடைய நேரம் வந்துகொண்டிருந்தது.
அத்தியாயம் முடிந்தது.
