Crazy Queen
Writer
ஒளி தாங்கும் மனங்கள் - 6.1
அந்த கட்டுரை வெளிவந்த நாளுக்கு பிறகு நகரம் மீண்டும் ஒரு முறை மாறியது. இந்த முறை மாற்றம் வெளியே மட்டும் இல்லை. உள்ளுக்குள் நடந்தது. மக்கள் பேசும்போது ஒரு வித்தியாசமான அமைதி இருந்தது. குற்றம் செய்தவர்களைப் பற்றிய கோபம் இருந்தாலும், உண்மையை முழுமையாகச் சொன்ன ஒருவரைப் பற்றிய மரியாதை அதைவிட அதிகமாக இருந்தது.நிரஞ்சனாவின் வாழ்க்கை அந்த ஒரு முடிவுக்குப் பிறகு வேறொரு திசையில் சென்றது. அவள் தனது தந்தையின் பெயரை வெளிப்படையாகச் சொன்ன அந்த தருணம், அவளுக்கு ஒரு சுமையையும், அதே நேரத்தில் ஒரு சுத்தத்தையும் கொடுத்தது.
அந்த காலை அவள் நூலகத்திற்குள் நுழைந்தபோது, வழக்கம்போல குழந்தைகள் இருந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் கண்களில் ஒரு புதிய பார்வை இருந்தது. அவர்கள் அவளை ஒரு செய்தியாளராக மட்டும் பார்க்கவில்லை. உண்மைக்காக தன் குடும்பத்தையும் எதிர்க்கத் தயங்காத ஒருவராக பார்த்தார்கள்.
ஒரு சிறிய பெண் அவளருகே வந்து நின்றாள்.
“அக்கா,” என்றாள் மெதுவாக, “நீங்க பயப்படலையா?”
அந்த கேள்வி நிரஞ்சனாவை சற்று ஆச்சரியப்படுத்தியது. அவள் கீழே குனிந்து அந்த குழந்தையை பார்த்தாள்.
“பயம் இருந்தது,” என்றாள் அவள் நேராக. “ஆனா பயத்தை விட உண்மை பெரியது.”
அந்த பதில் அந்த குழந்தையின் மனதில் பதிந்தது.
வீட்டில் நிலைமை அமைதியாக இருந்தாலும், அந்த அமைதி எளிதாக வந்தது இல்லை.
அருணாசலம் பல நாட்களாக வெளியே அதிகமாக பேசவில்லை. அவர் வீட்டின் மாடிப்படியில் அமர்ந்து நிறைய நேரம் கழித்தார். பழைய நாட்களை நினைத்தார். அவர் எடுத்த தவறான முடிவுகளை நினைத்தார்.
ஒரு மாலை நிரஞ்சனா அவரருகே வந்து அமர்ந்தாள்.
சில நொடிகள் இருவரும் பேசவில்லை.
பின்னர் அவள் மெதுவாக சொன்னாள்:
“அப்பா…”
அவர் அவளை பார்த்தார்.
“நான் உன்னை காயப்படுத்தினேனா?”
அந்த கேள்வி நேராக இருந்தது.
அருணாசலம் மெதுவாக சிரித்தார். அந்த சிரிப்பில் வலி இருந்தது. ஆனால் குற்றமில்லை.
“காயம் இருந்தது,” என்றார். “ஆனா அது நீ கொடுத்த காயம் இல்லை. நான் செய்த தவறின் விளைவு.”
அந்த வார்த்தை நிரஞ்சனாவின் உள்ளத்தை நிம்மதியாக்கியது.
“நீ சரியானதை செய்தாய்,” என்றார் அவர். “நான் அந்த நாளில் செய்ய முடியாததை நீ செய்தாய்.”
அந்த தருணத்தில் அவர்கள் உறவு மீண்டும் ஒரு முறை மாறியது. இப்போது அது குற்ற உணர்ச்சி அல்லது மன்னிப்பு மட்டுமல்ல. அது புரிதல்.
ஆதித்யனின் வாழ்க்கையும் மாறிக் கொண்டிருந்தது. தொழிலில் அவன் இன்னும் கவனமாக இருந்தான். ஒவ்வொரு முடிவையும் எடுக்கும் முன் அதன் விளைவுகளைப் பற்றி சிந்தித்தான்.
ஒரு நாள் அவன் தனது அலுவலகத்தில் இருந்தபோது, பழைய கோப்புகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த கோப்புகளில் அவன் தந்தையின் கையொப்பங்கள் இருந்தது. அந்த கையொப்பங்கள் இப்போது ஒரு நினைவாக மட்டும் இல்லை. ஒரு பாடமாக இருந்தது.
“நேர்மைக்கு மாற்று இல்லை,” என்று அவன் மெதுவாக சொன்னான்.
அந்த நேரத்தில் நிரஞ்சனா அவனை சந்திக்க வந்தாள்.
“நீ இன்னும் வேலைலயே இருக்கியா?” என்று அவள் கேட்டாள் சிரித்தபடி.
“ஆம்,” என்றான் அவன். “சில பழைய விஷயங்களை முடிக்கணும்.”
அவள் அவனை பார்த்தாள். “நம்ம வாழ்க்கைலயும் சில விஷயங்கள் முடிந்துடுச்சு. சில புதுசா ஆரம்பிக்குது.”
அவன் சிரித்தான். “அதான் நல்லது.”
அடுத்த சில வாரங்களில் நூலகம் ஒரு புதிய திட்டத்தை ஆரம்பித்தது. “ஒளி தாங்கும் மனங்கள்” என்ற பெயரில் ஒரு பயிற்சி மையம்.
இளைஞர்களுக்கு சமூக பொறுப்பு, நேர்மை, உண்மை பற்றிய விழிப்புணர்வு அளிக்கும் திட்டம்.
முதல் நாள், அந்த மையத்தில் பத்து பேர் மட்டுமே இருந்தார்கள். ஆனால் அந்த பத்து பேரின் கண்களில் ஆர்வம் இருந்தது.
நிரஞ்சனா அவர்கள் முன் நின்று பேச ஆரம்பித்தாள்.
“நாம் எல்லாரும் ஒரு சமுதாயத்தில் வாழ்கிறோம்,” என்றாள். “அந்த சமுதாயம் நல்லதா கெட்டதா இருக்கிறது என்பது நம்முடைய முடிவுகளால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.”
அவள் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் நேராக இருந்தது. எந்த அலங்காரமும் இல்லை. ஆனால் உண்மை இருந்தது.
ஆதித்யன் அந்த கூட்டத்தின் பின்புறம் நின்று அவளை பார்த்தான். அவன் முகத்தில் பெருமை.
ஆனால் எல்லாமே இப்படி அமைதியாக இருந்தபோது, ஒரு புதிய சோதனை வந்தது.
ஒரு நாள் இரவு, நூலகத்தின் கதவு அருகே ஒரு காகிதம் கிடைத்தது. யாரோ அதை விட்டு சென்றிருந்தார்கள்.
நிரஞ்சனா அதை எடுத்தாள்.
அதில் ஒரு வரி மட்டும்:
“உண்மை எல்லாம் வெளிச்சத்துக்கு வந்துவிட்டது என்று நினைக்காதே.”
அந்த வரி அவளது மனதில் மீண்டும் ஒரு அலை எழுப்பியது.
அவள் அதை ஆதித்யனிடம் காட்டினாள்.
அவன் அதை கவனமாக பார்த்தான்.
“இது யாரோ எச்சரிக்கை,” என்றான்.
“அல்லது ஒரு சவால்,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
அவர்கள் இருவரும் அமைதியாக இருந்தார்கள்.
“நாம் இதை புறக்கணிக்க முடியாது,” என்றான் அவன்.
“ஆம்,” என்றாள் அவள். “ஆனா பயந்து நிற்கவும் முடியாது.”
அந்த இரவு, நிரஞ்சனா தனது குறிப்பேட்டில் எழுதினாள்:
“உண்மை ஒரு பாதை. அது ஒருமுறை நடந்து முடிந்துவிடும் பாதை இல்லை. அது தொடரும் பயணம்.”
அவள் அந்த குறிப்பை மூடி விட்டு சாளரத்தை திறந்தாள். வெளியே காற்று மெதுவாக வீசியது.
அவள் மனதில் ஒரு தெளிவு இருந்தது.
“நிழல்கள் மீண்டும் வந்தாலும், நாம் தயாராக இருக்க வேண்டும்.”
அடுத்த நாள் காலை, நூலகத்தின் முன் குழந்தைகள் மீண்டும் வந்தனர். அவர்கள் சிரித்தார்கள். பேசினார்கள். புத்தகங்களை எடுத்தார்கள்.
அந்த சிரிப்புகளை பார்த்த நிரஞ்சனா மெதுவாக சிரித்தாள்.
அவள் உள்ளத்தில் நினைத்தாள்:
“இந்த சிரிப்பு இருக்கும் வரை, எந்த நிழலும் நீண்ட நாள் நிற்காது.”
ஆதித்யன் அவளருகே வந்து நின்றான்.
“நீ என்ன நினைக்கிறாய்?” என்று கேட்டான்.
அவள் அவனை பார்த்தாள்.
“நாம் ஆரம்பித்தது இன்னும் முடிவடையவில்லை,” என்றாள். “ஆனா நம்மிடம் ஒரு வலிமை இருக்கிறது.”
“என்ன வலிமை?” என்று அவன் கேட்டான்.
அவள் சிரித்தாள்.
“ஒளியை தாங்கும் மனங்கள்.”
அந்த வார்த்தை காற்றில் மெதுவாக கலந்தது.
நிழல்கள் இருந்தாலும்,
ஒளி அதை தாங்கும் மனிதர்கள் இருந்தால் —
அந்த ஒளி ஒருபோதும் அணையாது.
ஒளி அதை தாங்கும் மனிதர்கள் இருந்தால் —
அந்த ஒளி ஒருபோதும் அணையாது.
அத்தியாயம் முடிந்தது.