Crazy Queen
Writer
நிழல் மீண்டும் பேசும் போது - 6.0
காலம் மெதுவாக நகர்ந்தது. “மறைந்திருந்த குரல்கள்” நூலகம் இப்போது நகரத்தின் ஒரு பழக்கமாகி விட்டது. பள்ளி முடிந்தவுடன் குழந்தைகள் அங்கே வருவது வழக்கம். சிலர் புத்தகத்திற்காக, சிலர் அமைதிக்காக, சிலர் தங்களுக்கே தெரியாத ஒரு தேடலுக்காக.ஆனால் வாழ்க்கை ஒரே திசையில் அமைதியாக செல்லாது. சில நேரங்களில் பழைய நிழல்கள், நாம் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் மீண்டும் வந்து நிற்கும்.
அது ஒரு சாதாரண காலை போலத்தான் ஆரம்பித்தது.
நிரஞ்சனா அலுவலகத்தில் இருந்தாள். அவள் மேசையில் வழக்கம்போல காகிதங்கள், குறிப்புகள், பழைய வழக்குகளின் கோப்புகள் இருந்தன. அவள் புதிய கட்டுரை ஒன்றை எழுதிக் கொண்டிருந்தாள். தலைப்பு — “நகரத்தின் மாறும் மனசாட்சி."
அந்த நேரத்தில் அவளது கைபேசி ஒலித்தது.
அறிமுகமில்லாத எண்.
“ஹலோ,” என்றாள் அவள்.
அந்த முனையில் சில நொடிகள் அமைதி. பின்னர் ஒரு ஆண் குரல்.
“நீங்கள் நிரஞ்சனா தானே?”
“ஆம். யார் பேசுகிறீர்கள்?”
“நான் யார் என்பது முக்கியமில்லை. ஆனால் நீங்கள் கேட்ட உண்மைகள் எல்லாம் முழுமையாக வெளியில் வரவில்லை.”
நிரஞ்சனாவின் விரல்கள் சற்று உறைந்தது. அந்த குரலில் அச்சம் இல்லை. ஆனால் ஒரு மறைபொருள் இருந்தது.
“என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்று அவள் அமைதியாக கேட்டாள்.
“நீங்கள் வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வந்தது ஒரு பகுதி மட்டுமே. இன்னும் பெரிய விஷயம் மறைந்திருக்கிறது.”
அந்த வரி அவளது மனதில் சத்தமாக ஒலித்தது.
“ஆதாரம் இருக்கிறதா?” என்று அவள் நேராகக் கேட்டாள்.
“உங்களுக்கு ஆதாரம் தேவை என்றால், இன்று மாலை ஆறு மணிக்கு பழைய துறைமுகம் அருகே வாருங்கள்.”
அதற்கு முன் அவள் ஏதாவது கேட்கும் முன்பே அந்த அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
நிரஞ்சனா சில நொடிகள் அங்கேயே நின்றாள். இது ஒரு வல trap ஆக இருக்குமா? அல்லது உண்மையா?
அவள் உடனே ஆதித்யனை அழைத்தாள்.
அவன் குரல் வழக்கம்போல அமைதியாக இருந்தாலும், அவள் சொன்னதை கேட்டவுடன் சற்று மாறியது.
“நீ தனியாக போகக்கூடாது,” என்றான் அவன்.
“நான் தனியாக போக மாட்டேன்,” என்றாள் அவள். “ஆனால் இதை தவிர்க்கவும் முடியாது.”
ஆதித்யன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான். பின்னர் சொன்னான்.
“நாம் சேர்ந்து போகலாம்.”
அந்த முடிவு எளிதாக எடுக்கப்படவில்லை. ஆனால் அவர்கள் இருவருக்கும் தெரியும் — உண்மையை பாதியில் விட்டுவிட முடியாது.
மாலை.
பழைய துறைமுகம். பல வருடங்களாக பயன்பாட்டில் இல்லாத இடம். சில பழைய கப்பல்கள் தூரத்தில். சில கம்பிகள், உடைந்த விளக்குகள், கடல் காற்றின் உப்பு வாசனை.
நிரஞ்சனா மற்றும் ஆதித்யன் அங்கே நின்றனர்.
“இது சரியான இடமா?” என்று அவன் கேட்டான்.
“அவரே சொன்னார்,” என்றாள் அவள்.
அந்த நேரத்தில் ஒரு நிழல் மெதுவாக அவர்களருகே வந்தது.
நடுத்தர வயது. முகத்தில் சோர்வு. கண்களில் ஒரு பயமும், ஒரு உறுதியும்.
“நான் தான் உங்களை அழைத்தவன்,” என்றான்.
“உங்கள் பெயர்?” என்று நிரஞ்சனா கேட்டாள்.
“முரளி,” என்றான் அவன். “நான் முன்பு சிவபாலனின் கணக்குப் பிரிவில் வேலை பார்த்தவன்.”
அந்த பெயர் கேட்டவுடன் ஆதித்யன் சற்று கவனமாக நின்றான்.
“நீங்கள் ஏன் இப்போது பேச வருகிறீர்கள்?” என்று நிரஞ்சனா நேராகக் கேட்டாள்.
முரளி சிரித்தான். அது சிரிப்பு இல்லை. ஒரு கசப்பான வெளிப்பாடு.
“ஏனெனில் நான் அமைதியாக இருந்தது போதும். நான் பார்த்தது, நான் தெரிந்தது — அது என்னை விடவில்லை.”
அவன் ஒரு கோப்பை எடுத்துக் கொடுத்தான்.
“இது எல்லாம் அந்த நாட்களில் நடந்த உண்மைகள். உங்கள் கையில் இருந்ததைவிட இது பெரியது.”
நிரஞ்சனா அந்த கோப்பை திறந்தாள். உள்ளே பழைய கணக்குகள், கையொப்பங்கள், சில மறைக்கப்பட்ட ஒப்பந்தங்கள்.
ஆனால் ஒரு விஷயம் அவளை அதிர்ச்சியடைய வைத்தது.
அந்த கோப்பில் அருணாசலத்தின் பெயர் மீண்டும் இருந்தது.
அவள் முகம் மாறியது.
“இது எப்படி சாத்தியம்?” என்றாள் அவள் மெதுவாக.
முரளி அவளை நேராக பார்த்தான்.
“உங்கள் தந்தை முழுமையாக குற்றமற்றவர் இல்லை. அவர் ஒரு கட்டத்தில் நிறுத்த முயன்றார். ஆனால் ஆரம்பத்தில் அவர் அந்த சங்கிலியின் ஒரு பகுதி.”
அந்த வார்த்தைகள் நிரஞ்சனாவை உள்ளுக்குள் குத்தியது.
ஆதித்யன் அவளை பார்த்தான். அவளது கண்களில் குழப்பம்.
“நிரஞ்சனா…” என்றான் அவன் மெதுவாக.
அவள் தலையசைத்தாள். “நான் இதை பார்க்க வேண்டும்.”
அந்த இரவு வீட்டில் அமைதி. நிரஞ்சனா அந்த கோப்பை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் தந்தை அறைக்குள் வந்தார்.
“இன்னும் வேலை செய்கிறாயா?” என்று கேட்டார்.
அவள் மெதுவாக அந்த கோப்பை மூடி அவனை நோக்கி பார்த்தாள்.
“அப்பா… நான் உன்னிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கணும்.”
அந்த குரலில் மாற்றம் இருந்தது.
அருணாசலம் அதை உணர்ந்தார்.
“கேள்,” என்றார்.
நிரஞ்சனா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பின்னர் நேராக கேட்டாள்.
“நீ ஆரம்பத்திலேயே அந்த திட்டத்தில் இருந்தாயா?”
அந்த கேள்வி அறையில் ஒரு கனமான அமைதியை உருவாக்கியது.
அருணாசலம் அவளை பார்த்தார். அவர் கண்களில் ஒரு தப்பிக்க முடியாத உண்மை.
சில நொடிகள் கழித்து அவர் மெதுவாக சொன்னார்.
“ஆம்.”
அந்த ஒரு வார்த்தை நிரஞ்சனாவின் உள்ளத்தை உடைத்தது.
“ஆனால் நான் அதிலிருந்து வெளியே வர முயன்றேன்,” என்றார் அவர் உடனே. “நான் செய்த தவறை திருத்தவே நான்…”
“ஆனா அது நடந்த பிறகு,” என்றாள் நிரஞ்சனா. “அதற்கு முன் நீ என்ன செய்தாய்?”
அந்த உரையாடல் கடினமாக இருந்தது. ஆனால் அது அவசியம்.
அருணாசலம் தலைகுனிந்தார்.
“நான் பலவீனமானவன்,” என்றார். “அந்த நேரத்தில் நான் சரியான முடிவு எடுக்கவில்லை.”
நிரஞ்சனாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. ஆனால் அவள் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டாள்.
“உண்மை பாதி சொல்ல முடியாது,” என்றாள் அவள். “நான் இதையும் வெளியே சொல்ல வேண்டும்.”
அந்த வார்த்தை அறையை உறைய வைத்தது.
ஆதித்யன் அமைதியாக அந்த உரையாடலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
அருணாசலம் மெதுவாக தலையசைத்தார்.
“நீ என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதை செய்,” என்றார். “இப்போது நான் மறைக்க மாட்டேன்.”
அடுத்த நாள்.
நிரஞ்சனா தனது வாழ்க்கையில் மிகவும் கடினமான கட்டுரையை எழுதினாள்.
அது ஒரு செய்தி மட்டும் அல்ல. அது ஒரு உண்மை.
அந்த கட்டுரையில் அவள் தனது தந்தையின் பெயரையும் சேர்த்தாள்.
அவள் எழுதிய கடைசி வரி:
“உண்மை என்பது நமக்கு பிடித்தவர்களை மட்டும் காப்பாற்றுவதற்கானது அல்ல. அது முழுமையாக இருக்க வேண்டும்.”
அந்த கட்டுரை வெளியானபோது நகரம் மீண்டும் அதிர்ந்தது.
ஆனால் இந்த முறை, அந்த அதிர்ச்சியில் ஒரு மரியாதை இருந்தது.
மாலை.
நிரஞ்சனா நூலகத்தின் முன் நின்றாள். அவளது மனம் கனமாக இருந்தது. ஆனால் அவள் தன்னைத்தான் விட்டு ஓடவில்லை.
ஆதித்யன் அவளருகே வந்தான்.
“நீ சரியானதை செய்தாய்,” என்றான்.
அவள் மெதுவாக சிரித்தாள். “சரியானது எப்போதும் எளிதாக இருக்காது.”
அவன் அவளது கையை பிடித்தான்.
“ஆனா அது நம்மை நிம்மதியாக வைக்கிறது.”
அந்த நேரத்தில் நூலகத்தின் உள்ளே இருந்து குழந்தைகள் சிரிக்கும் சத்தம் வந்தது.
அந்த சிரிப்பு, அந்த உண்மை, அந்த வலி — எல்லாம் ஒன்றாக கலந்தது.
நிரஞ்சனா மெதுவாக சொன்னாள்:
“நிழல்கள் மீண்டும் வந்தாலும், நாம் ஒளியைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.”
அந்த இரவு, நகரம் அமைதியாக இருந்தது.
ஆனால் அந்த அமைதிக்குள் ஒரு புதிய வலிமை பிறந்திருந்தது.
நிழல்கள் மீண்டும் பேசின.
ஆனால் இந்த முறை — அவை பயமல்ல.
அவை உண்மையின் குரல்.
ஆனால் இந்த முறை — அவை பயமல்ல.
அவை உண்மையின் குரல்.