Crazy Queen
Writer
ஒளியில் பிறந்த புதிய குரல்கள் - 5.2
மறைந்திருந்த குரல்கள் வெளிச்சத்துக்கு வந்த நாளிலிருந்து நகரம் மெதுவாக மாறிக் கொண்டிருந்தது. பெரிய புரட்சி ஒன்றும் நடந்ததாக யாரும் சொல்ல முடியாது. ஆனால் சில மனங்களில் ஒரு புதிய சிந்தனை தோன்றியது. பொய் நீண்ட நாட்கள் நிலைக்காது என்பதைக் குறித்து மக்கள் மெதுவாக பேசத் தொடங்கினர். அந்த மாற்றத்தின் மையத்தில் இருந்தவர்கள் நிரஞ்சனா மற்றும் ஆதித்யன்.அந்த பழைய தொழிற்சாலை நிலத்தில் உருவான நூலகம் இப்போது பலரின் கவனத்தை ஈர்த்திருந்தது. அதன் பெயர் — “மறைந்திருந்த குரல்கள்” — வெறும் பெயராக இல்லை; அது ஒரு நினைவாகவும், ஒரு எச்சரிக்கையாகவும் இருந்தது, உண்மை ஒருநாள் வெளியில் வரும் என்ற நினைவூட்டல்.
நூலகம் திறந்த முதல் வாரமே குழந்தைகள் கூட்டம் அங்கே அதிகரித்தது. பள்ளி முடிந்தவுடன் சிலர் நேராக அங்கே வந்தனர். பழைய மேசைகளில் புத்தகங்களை விரித்து வாசித்தனர். சிலர் அமைதியாக குறிப்புகள் எடுத்தனர். சிலர் கதைகள் படித்து சிரித்தனர். அந்த சிரிப்புகள் அந்த இடத்தின் பழைய காயங்களை மெதுவாக மறைத்தது.
ஒரு மாலை நிரஞ்சனா அந்த நூலகத்தின் முன் நின்று குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய முகத்தில் ஒரு மென்மையான திருப்தி இருந்தது. அவள் அருகே வந்து நின்ற ஆதித்யன் மெதுவாகக் கேட்டான்.
“என்ன நினைக்கிறாய்?”
அவள் சிரித்தாள். “ஒரு காலத்தில் இந்த இடம் சண்டை, சதி, ஏமாற்றம் எல்லாம் நடந்த இடம். இப்போது குழந்தைகள் சிரிக்கிறார்கள். அதைவிட பெரிய மாற்றம் என்ன இருக்க முடியும்?”
ஆதித்யன் சில நொடிகள் அந்த காட்சியை பார்த்தான். “நான் அப்பாவை நினைக்கிறேன்,” என்றான் மெதுவாக. “அவர் இருந்திருந்தால் இந்த நாளை பார்த்து பெருமைப்படுவார்.”
நிரஞ்சனா அவனைப் பார்த்தாள். “அவர் குரல் தான் இந்த மாற்றத்தை ஆரம்பித்தது.”
அந்த வார்த்தை உண்மை. அந்த பழைய ஒலிப்பதிவு இல்லையெனில், அவர்கள் இன்னும் பல விஷயங்களை அறியாமல் இருந்திருப்பார்கள்.
நூலகத்தின் வேலைகள் வளரத் தொடங்கின. நகரின் சில நல்ல மனங்கள் உதவ முன்வந்தனர். புதிய புத்தகங்கள் வாங்கப்பட்டது. பழைய செய்தித்தாள்கள் சேகரிக்கப்பட்டது. சிலர் குழந்தைகளுக்கு இலவசமாக வகுப்புகள் நடத்த ஆரம்பித்தனர்.
ஒரு நாள் ஒரு வயதான ஆசிரியர் அங்கே வந்தார். அவர் தனது பழைய குறிப்புகளை கொண்டு வந்திருந்தார்.
“இது நான் பல வருடங்கள் கற்பித்த குறிப்புகள்,” என்றார் அவர். “இப்போது எனக்கு வயது ஆகிவிட்டது. இதை பயன்படுத்தி இன்னும் சில குழந்தைகள் கற்கலாம்.”
நிரஞ்சனா அந்த புத்தகங்களை மரியாதையுடன் பெற்றாள். அந்த தருணத்தில் அவளுக்கு புரிந்தது — உண்மை மட்டும் மாற்றத்தை உருவாக்காது. அதற்கு மனிதர்களின் நம்பிக்கை சேர வேண்டும்.
ஆனால் வாழ்க்கை முழுவதும் அமைதியாக இருக்காது. ஒரு நாள் நூலகத்திற்கு வந்த ஒரு இளைஞன் நிரஞ்சனாவை சந்திக்க விரும்பினான்.
“என் பெயர் கார்த்திக்,” என்றான் அவன். “நான் இந்த நகரத்தில் வளர்ந்தவன். அந்த தொழிற்சாலை மூடப்பட்ட பிறகு என் அப்பா வேலை இழந்தார்.”
அவன் கண்களில் வேதனை இருந்தது.
“அந்த நாட்களில் நடந்த சதி எல்லாம் எங்கள் குடும்பங்களை பாதித்தது,” என்றான் அவன். “ஆனால் இப்போது நீங்கள் அந்த இடத்தை நல்லதற்காக பயன்படுத்தியிருக்கிறீர்கள். அதற்காக நன்றி சொல்ல வருகிறேன்.”
அந்த வார்த்தைகள் நிரஞ்சனாவை நெகிழச் செய்தது. ஏனெனில் அவள் செய்த செய்தி வெறும் செய்தி அல்ல. அது சிலரின் வாழ்க்கையை மாற்றியிருந்தது.
அந்த இரவு நிரஞ்சனா வீட்டில் அமைதியாக அமர்ந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் தந்தை அருணாசலம் அருகில் வந்து அமர்ந்தார்.
“நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும்,” என்றார் அவர்.
“என்ன அப்பா?” என்று அவள் கேட்டாள்.
“நான் செய்த தவறை நீ திருத்திவிட்டாய். ஆனால் அந்த நினைவு என்னை விட்டு போகவில்லை.”
நிரஞ்சனா மெதுவாக அவரது கையை பிடித்தாள். “அப்பா, ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு தவறு இருக்கும். ஆனால் அதை சரி செய்யும் தைரியம் எல்லோருக்கும் இருக்காது. நீ ஒப்புக்கொண்டது பெரிய விஷயம்.”
அருணாசலம் அமைதியாக சிரித்தார். அந்த சிரிப்பில் மன அமைதி இருந்தது.
அடுத்த சில மாதங்களில் நூலகம் நகரின் முக்கியமான இடமாக மாறியது. மாணவர்கள் மட்டுமல்ல, சில இளைஞர்கள் அங்கே வந்து சமூக பிரச்சினைகள் பற்றி பேச ஆரம்பித்தனர்.
ஒரு மாலை அங்கே ஒரு சிறிய கலந்துரையாடல் நடந்தது. தலைப்பு — “உண்மை மற்றும் பொறுப்பு."
அந்த நிகழ்ச்சியில் பேசும்போது நிரஞ்சனா சொன்ன வார்த்தைகள் பலரையும் சிந்திக்க வைத்தது.
“உண்மை என்பது ஒரே மனிதனின் சொத்து அல்ல. அது அனைவரின் பொறுப்பு. நாம் அதை மறைக்க முயன்றால் அது நிழலில் மறையும். ஆனால் ஒருநாள் குரல் கொடுக்கும்.”
அந்த வார்த்தைகள் அந்த இடத்தின் சுவர்களில் ஒலித்தது போல இருந்தது.
அந்த இரவு ஆதித்யன் மற்றும் நிரஞ்சனா கடற்கரையில் நடந்தார்கள். காற்று மெதுவாக வீசியது. அலைகள் கரையைத் தொட்டு திரும்பின.
“நாம் ஆரம்பித்த இந்த இடம் இன்னும் பெரியதாக மாறலாம்,” என்றான் ஆதித்யன்.
“எப்படி?” என்று கேட்டாள் அவள்.
“நூலகம் மட்டும் இல்லாமல், இளைஞர்களுக்கு ஒரு கற்றல் மையம். உண்மை, பொறுப்பு, சமூக சேவை — இவை பற்றி கற்றுக்கொடுக்கும் இடம்.”
நிரஞ்சனாவின் கண்கள் ஒளிர்ந்தது. “அது நல்ல யோசனை.”
அவன் சிரித்தான். “அப்படியானால் நாம் அதை ஆரம்பிப்போம்.”
அந்த தருணத்தில் அவர்களின் உறவு இன்னும் ஆழமானது. அது காதல் மட்டும் அல்ல. ஒரு நோக்கம்.
ஒரு வருடம் கழித்து அந்த இடம் முழுமையாக மாறியிருந்தது. புதிய கட்டிடங்கள் இல்லை. ஆனால் அந்த இடத்தின் உள்ளம் மாறியிருந்தது.
நூலகம் வளர்ந்தது. இளைஞர்கள் தன்னார்வமாக வேலை செய்தனர். சிலர் கல்வி உதவித்தொகை பெற்றனர்.
அந்த நாள் அந்த இடத்தில் ஒரு சிறிய விழா நடந்தது. ஒரு வருட நிறைவு விழா.
குழந்தைகள் கவிதைகள் வாசித்தனர். சிலர் சிறிய நாடகம் நடத்தினர். அந்த நாடகத்தின் கதை—உண்மையை மறைக்க முயன்ற ஒரு நகரம் மற்றும் அதை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டுவந்த சில மனிதர்கள்.
நிரஞ்சனா அந்த நாடகத்தை பார்த்தபோது அவள் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
ஆதித்யன் அருகே வந்து மெதுவாக சொன்னான்.
“இந்த கதை நம்முடையது.”
அவள் சிரித்தாள். “இது நம்முடையது மட்டும் அல்ல. இப்போது பலருடையது.”
விழா முடிந்த பிறகு இருவரும் நூலகத்தின் முன் நின்றனர். இரவு அமைதியாக இருந்தது. நட்சத்திரங்கள் வானத்தில் மின்னின.
“நாம் ஆரம்பித்த இந்த பயணம் இங்கே முடிகிறதா?” என்று கேட்டான் ஆதித்யன்.
நிரஞ்சனா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பின்னர் மெதுவாக சொன்னாள்.
“இல்லை. இது முடிவு அல்ல. இது ஒரு தொடக்கம்.”
அந்த நேரத்தில் நூலகத்தின் கதவு அருகே சில குழந்தைகள் இன்னும் புத்தகங்களை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் சிரித்துக் கொண்டே பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.
அந்த சிரிப்புகளை பார்த்த நிரஞ்சனா மனதில் நினைத்தாள்:
“மறைந்திருந்த குரல்கள் ஒருநாள் வெளியில் வந்தது. இப்போது அந்த குரல்கள் ஒளியில் பிறந்த புதிய குரல்களாக மாறுகின்றன.”
அந்த இரவு காற்று மெதுவாக வீசியது. பழைய நினைவுகள் நிழல்களாக தொலைந்தது. புதிய கனவுகள் அந்த இடத்தை நிரப்பத் தொடங்கின.
கதை இங்கே அமைதியாக நிற்கிறது.
ஆனால் அந்த நூலகத்தின் கதவுகள் திறந்திருக்கும் வரை,
உண்மையை தேடும் குரல்கள் ஒருபோதும் மௌனமாக இருக்காது.