Crazy Queen
Writer
மறைந்திருந்த குரல்கள்
மாலை நேரம். நகரத்தின் ஓரம் அமைந்திருந்த அந்த பழைய தொழிற்சாலை நிலம் இப்போது வெறுமையாக இல்லை. இடிந்த சுவர்களும், கறைபட்ட கதவுகளும், காற்றில் அசையும் உலோகத் தாள்களும் இருந்தாலும், அந்த இடம் இனி ஒரு நினைவாக மட்டுமில்லை. அது உண்மையின் சாட்சியாக மாறியிருந்தது.நிரஞ்சனா அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் அந்த நிலத்தை மட்டும் பார்க்கவில்லை. கடந்த காலத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அவள் எடுத்த முடிவுகள், அவள் எழுதிய செய்தி, அவள் தந்தையிடம் கேட்ட கடுமையான கேள்விகள், ஆதித்யனின் அமைதியான வலி — எல்லாம் அவளது மனதில் ஒரே நேரத்தில் ஒலித்தது.
ஆதித்யன் மெதுவாக அவளருகே வந்து நின்றான். இப்போது அவன் முகத்தில் முன்பு இருந்த கோபம் இல்லை. ஏமாற்றமும் இல்லை. ஒரு ஆழமான அமைதி மட்டும்.
“இந்த இடம் நம்மை விட பெரியது,” என்று அவன் மெதுவாக சொன்னான்.
“ஆம்,” என்றாள் நிரஞ்சனா. “இது நம்முடைய குடும்பங்களின் வரலாறு.”
அந்த நேரத்தில் காற்று திடீரென பலமாக வீசியது. சுவரின் ஓரத்தில் தொங்கியிருந்த பழைய பலகை தரையில் விழுந்தது. அதைக் கவனித்த ஆதித்யன் அதை எடுத்து தூசியை துடைத்தான். அந்த பலகையில் பழைய நிறுவனத்தின் பெயர் மங்கலாக இருந்தது.
“இந்த பெயரை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கலாமா?” என்று அவன் கேட்டான்.
நிரஞ்சனா அவனை நோக்கி பார்த்தாள். “உயிர்ப்பிக்கலாம். ஆனால் பழைய வழியில் இல்லை. நேர்மையோடு.”
அந்த வார்த்தை ஆதித்யனின் உள்ளத்தைத் தொட்டது.
அடுத்த சில நாட்களில் பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. அருணாசலம் தனது பிழையை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டார். செய்தியாளர் சந்திப்பில் அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் நகரமெங்கும் பேசப்பட்டன.
“நான் செய்த தவறு என் மகளின் தைரியத்தால் திருத்தப்பட்டது,” என்று அவர் கூறியபோது, நிரஞ்சனாவின் கண்களில் நீர் மிளிர்ந்தது.
அந்த ஒரு தருணத்தில், தந்தை மகள் உறவு ஒரு புதிய வடிவம் பெற்றது. குற்ற உணர்ச்சியால் சுருங்கியிருந்த மனம் இப்போது மன்னிப்பால் விரிந்தது.
ஆனால் கதை இங்கே முடிவடையவில்லை.
ஒரு இரவு, நிரஞ்சனாவின் அலுவலகத்திற்கு பெயர் தெரியாத ஒருவரிடமிருந்து ஒரு பழைய ஒலிப்பதிவு வந்தது. எந்த குறிப்பும் இல்லை. ஒரு சிறிய சாதனம் மட்டும்.
அவள் அதை திறந்து கேட்டபோது, அவளது இதயம் துடித்தது.
அந்த ஒலியில் ஆதித்யனின் தந்தையின் குரல் இருந்தது.
“என்னை ஏமாற்றியது ஒரே மனிதன் இல்லை,” என்று அந்த குரல் சொன்னது. “இது ஒரு குழு. அவர்கள் எல்லோரும் இன்னும் இந்த நகரத்தில் இருக்கிறார்கள்.”
நிரஞ்சனா சற்றே நடுங்கினாள். “இதுவரை வெளிச்சத்துக்கு வந்தது ஒரு பகுதி மட்டுமா?” என்ற எண்ணம் அவளை அதிர்ச்சியடைய வைத்தது.
அவள் உடனே ஆதித்யனை அழைத்தாள்.
அவன் வந்தபோது, அவள் ஒலிப்பதிவை அவனுக்குக் கேட்டுக் காட்டினாள். அந்த குரலை கேட்டதும் அவன் கண்கள் மூடியது. சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“இது என் அப்பாவின் குரல் தான்,” என்றான் மெதுவாக.
“அப்படியானால் இன்னும் உண்மை மறைந்திருக்கிறது,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் தேட ஆரம்பித்தார்கள். பழைய ஆவணங்கள், பழைய கணக்குகள், மறைக்கப்பட்ட சாட்சிகள் — ஒவ்வொன்றாக வெளிப்படத் தொடங்கின.
அந்த தேடலில் ஒரு பெரிய பெயர் வெளிச்சத்துக்கு வந்தது. நகரத்தின் மதிப்புமிக்க தொழிலதிபர் சிவபாலன். பலரால் மதிக்கப்பட்டவர். பல சமூக சேவைகள் செய்தவர்.
ஆனால் ஆவணங்கள் வேறு கதையைச் சொன்னது.
“இது நம்ப முடியாத விஷயம்,” என்றான் ஆதித்யன்.
“நம்ப முடியாததுதான் உண்மை ஆகி நிற்கும் நேரம் இது,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
அந்த இரவு நிரஞ்சனா தனியாக வீட்டிற்கு திரும்பும்போது, அவள் மனதில் ஒரு சின்ன பயம் இருந்தது. ஆனால் அந்த பயத்தைவிட அவள் உண்மையைப் பற்றிய நம்பிக்கை பெரியதாக இருந்தது.
அடுத்த நாள் அவள் அந்த தகவலை வெளியிட்டாள்.
நகரம் அதிர்ந்தது.
சிவபாலன் முதலில் மறுத்தார். ஆனால் ஆதாரங்கள் வலுவாக இருந்தன. பழைய பணமாற்று பதிவுகள், கையொப்பங்கள், மறைக்கப்பட்ட ஒப்பந்தங்கள் — அனைத்தும் வெளிச்சத்திற்கு வந்தன.
ஒரு நாள், சிவபாலன் நேராக நிரஞ்சனாவின் அலுவலகத்திற்கே வந்தார்.
“நீங்கள் புரியாமல் செய்கிறீர்கள்,” என்று அவர் சொன்னார்.
“நான் புரிந்து கொண்டே செய்கிறேன்,” என்றாள் அவள் அமைதியாக.
“இந்த நகரம் அமைதியாக இருக்க வேண்டுமெனில் சில உண்மைகள் புதைந்தே இருக்க வேண்டும்,” என்றார் அவர்.
“அமைதி பொய்யால் கிடைத்தால் அது அமைதி அல்ல,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
அந்த உரையாடல் கடுமையாக இருந்தது. ஆனால் அவள் தளரவில்லை.
இறுதியில் சட்டம் தனது வேலையை செய்தது. சிவபாலன் மற்றும் அவரது கூட்டாளர்கள் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர்.
இந்த எல்லாவற்றிற்கும் நடுவில், ஆதித்யன் மற்றும் நிரஞ்சனாவின் உறவு இன்னும் ஆழமடைந்தது.
ஒரு மாலை, அவர்கள் கடற்கரையில் அமர்ந்திருந்தனர். அலைகள் கரையைத் தொட்டு திரும்பின.
“நம்முடைய வாழ்க்கை இப்படி இருக்குமென்று நினைத்தாயா?” என்று அவன் கேட்டான்.
“இல்லை,” என்றாள் அவள் சிரித்தபடி. “ஆனால் நான் இதைவிட வேறொன்றையும் விரும்ப மாட்டேன்.”
அவன் அவளது கையை மெதுவாக பிடித்தான். அந்த தொடுதலில் ஆசை இல்லை. பாதுகாப்பு மட்டும்.
“நான் உன்னிடம் ஒரு வாக்குறுதி கேட்கலாமா?” என்றான்.
“கேள்.”
“நாம் எப்போதும் உண்மையை தேர்ந்தெடுப்போம். அது நம்மை பிரித்தாலும் கூட.”
நிரஞ்சனா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பின்னர் தலையசைத்தாள். “அது தான் நம்மை இணைக்கும்.”
அந்த நேரத்தில் வானம் முழுவதும் சிவப்பு நிறத்தில் ஒளிர்ந்தது. சூரியன் மறையும் அந்த தருணம் போலவே, அவர்களின் கடந்த காலம் மெதுவாக மறைந்தது.
சில மாதங்கள் கழித்து, அந்த பழைய தொழிற்சாலை இடத்தில் ஒரு புதிய கட்டிடம் எழுந்தது. ஆனால் அது ஒரு தொழிற்சாலை அல்ல.
அது ஒரு நூலகம்.
அதன் பெயர் — “மறைந்திருந்த குரல்கள்”.
அந்த நூலகம் நகரின் குழந்தைகளுக்காக. ஏழை மாணவர்களுக்காக. உண்மையை தேடுபவர்களுக்காக.
திறப்பு விழா நாளில், அருணாசலம், ஆதித்யன், நிரஞ்சனா மூவரும் ஒன்றாக நின்றனர்.
அருணாசலம் மெதுவாக சொன்னார்: “ஒரு காலத்தில் நான் தவறு செய்த இடம், இன்று பலருக்கு அறிவின் இடமாக மாறியுள்ளது. இதைவிட பெரிய பரிகாரம் என்ன இருக்க முடியும்?”
ஆதித்யன் நிரஞ்சனாவை பார்த்தான்.
“நீ என் வாழ்க்கையில் வந்தது ஒரு சம்பவம் அல்ல,” என்றான். “அது ஒரு திருப்பம்.”
நிரஞ்சனா சிரித்தாள். “நீயும் எனக்கு அதே.”
அந்த நூலகத்தின் சுவற்றில் ஒரு சிறிய வாசகம் எழுதப்பட்டிருந்தது:
“உண்மை மறைக்கப்பட்டாலும், அது ஒரு நாள் குரல் கொடுக்கும்.”
அந்த வாசகத்தை பார்த்த நிரஞ்சனா உள்ளத்தில் ஒரு அமைதி உணர்ந்தாள்.
மறைநிழல்கள் இருந்தன. ஆனால் அவை இப்போது பயமூட்டவில்லை. அவை ஒரு நினைவாக மட்டுமே இருந்தன.
மறைந்திருந்த குரல்கள் வெளிச்சத்துக்கு வந்திருந்தன.
அந்த குரல்கள் இனி மௌனமாக இருக்காது.
அத்தியாயம் முடிந்தது.
ஆனால் அவர்களின் வாழ்க்கை — உண்மையை தேர்ந்தெடுத்த இரண்டு மனங்களின் பயணம் — இப்போது தான் தொடங்கியது.
ஆனால் அவர்களின் வாழ்க்கை — உண்மையை தேர்ந்தெடுத்த இரண்டு மனங்களின் பயணம் — இப்போது தான் தொடங்கியது.
Last edited: