Crazy Queen
Writer
அத்தியாயம் 4.1 — உண்மை மெதுவாக வெளிச்சம் பார்க்கும் நேரம்
அந்த இரவு கடந்தபின் வந்த காலை சற்று கனமானதாக இருந்தது. மழை இல்லை. ஆனால் வானம் முழுவதும் மேகங்கள் பரவி இருந்தன. சூரியன் இருந்தும் அதன் ஒளி முழுமையாக தரையை தொடவில்லை. நிரஞ்சனாவுக்கு அந்த வானம் பிடித்திருந்தது. உண்மை எப்போதும் இப்படித்தான். ஒரே நேரத்தில் முழுவதுமாக வெளிவராது. மெதுவாக. பொறுமையை சோதித்துக்கொண்டே.
அவள் அலுவலகம் செல்லும்போது வழக்கம்போல் பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்ற மக்களை பார்த்தாள். யாருக்கும் தெரியாது. இன்று வெளிவரப்போகும் ஒரு செய்தி நாளை அவர்களின் வாழ்க்கையைத் தொட்டுவிடும் என்று. இதுதான் பத்திரிகை வேலை. எழுதுபவருக்கு மட்டும் அல்ல. வாசிப்பவருக்கும் பொறுப்பு உண்டு. ஆனால் அதை எல்லோரும் நினைப்பதில்லை.
அலுவலகம் வந்ததும் அவள் நேராக ஆசிரியர் அறைக்குச் சென்றாள். இந்த முறை எந்த அவசரமும் இல்லை. உள்ளே நுழைந்தபோது ரவிகுமார் அவளை பார்த்து புரிந்துகொண்டார். “இன்னொரு படி முன்னே போயிருக்க,” என்றார்.
நிரஞ்சனா மெதுவாக எல்லாவற்றையும் சொன்னாள். சாலை வேலை நடந்த தேதி. அதற்கு முன்பே வந்த பாதுகாப்பு குறிப்பு. அதை கவனிக்காமல் விட்ட நிர்வாக அமைப்பு. ஒவ்வொரு இடத்திலும் சிறிய அலட்சியம். ஆனால் சேரும்போது பெரிய விளைவு.
ரவிகுமார் கவனமாக கேட்டார். “நீ ஒருவரை குற்றவாளி ஆக்கல,” என்றார். “அது நல்லது. இது அமைப்பின் தவறு.”
“அதுதான் உண்மை,” என்றாள் நிரஞ்சனா. “இந்த விஷயத்தை ஒரே நபரின் மீது சுமத்த முடியாது.”
“அப்படியென்றால் இந்த செய்தியை நாம எப்படி எழுதப்போறோம்?” என்று கேட்டார்.
“கோபத்தோடு இல்லை,” என்றாள். “அமைதியாக. ஆனால் தெளிவாக.”
அந்த முடிவு அங்கேயே எடுக்கப்பட்டது. தலைப்பு பெரியதாக இருக்காது. ஆனால் உள்ளடக்கம் உறுதியானதாக இருக்கும். பழைய பத்திரிகை நடை. அதில் நிரஞ்சனாவுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது.
அதே நேரத்தில் ஆதவன் தன் அலுவலகத்தில் இருந்தான். அவனுக்கு அந்த நாள் ஒரு விசித்திரமான நாள். அவன் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக பணமும் பெயரும் எல்லாம் ஒன்றும் இல்லாதது போல தோன்றியது. அவன் கையில் இருந்த கணினித் திரையில் பழைய மின்னஞ்சல்கள் திறந்திருந்தன. பாதுகாப்பு குறிப்பு. தேதிகள். மேலதிகாரிகளின் பதில்கள். எல்லாம் தெளிவாக இருந்தது. ஆனால் அந்த நாட்களில் அவன் அதற்கு பெரிதாக கவனம் செலுத்தவில்லை. இப்போது அந்த அலட்சியம் அவனை வாட்டியது.
அவன் ஒரு நிமிடம் கண்களை மூடினான். “நான் ஏன் அப்போ பேசல?” என்ற கேள்வி அவனை குத்தியது. பதில் எளிது. அவன் அமைப்பின் ஒரு பகுதி. அமைப்பு பேசச் சொன்னால் தான் பேசும் பழக்கம். அதுதான் உண்மை.
அவன் நிரஞ்சனாவுக்கு தகவல் அனுப்பினான். அந்த குறிப்புகளின் முழு விவரத்தையும். எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல். தன்னை காப்பாற்றிக்கொள்ளும் நோக்கமின்றி. அந்த நேரத்தில் அவன் நினைத்தது ஒன்றே. இனிமேல் உண்மையை மறைக்கக் கூடாது.
மாலை நேரம் நிரஞ்சனா வீட்டுக்கு வந்தாள். அம்மா வழக்கம்போல் விளக்கேற்றிக் கொண்டிருந்தார். அந்த விளக்கின் ஒளி வீட்டை மட்டும் அல்ல. மனசையும் கொஞ்சம் அமைதிப்படுத்தியது.
“எப்படி போச்சு?” என்று அம்மா கேட்டார்.
“நேராக போகுது,” என்றாள் நிரஞ்சனா. “ஆனா சீக்கிரம் இல்லை.”
“அதுதான் சரி,” என்றார் அம்மா. “சீக்கிரம் முடிவுகள் எல்லாம் நம்ம காலத்தில் நல்லதா முடிந்ததில்லை.”
திரிஷா அருகில் உட்கார்ந்து கேட்டாள். “அக்கா, அந்த விபத்து உண்மையிலேயே தடுக்க முடியுமா இருந்துச்சா?”
நிரஞ்சனா அவளை பார்த்து சொன்னாள். “அநேகமா ஆமாம். அதுதான் கஷ்டம்.”
திரிஷா அமைதியாக இருந்தாள். மருத்துவ புத்தகத்தில் இருக்கும் எலும்புகளும் உறுப்புகளும் அவளுக்கு இன்று வேறு மாதிரி தோன்றின. ஒவ்வொரு உடலுக்கும் பின்னால் ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது என்ற உண்மை அவளுக்கு தெளிவாக புரிந்தது.
அந்த இரவு நிரஞ்சனா நீண்ட நேரம் எழுதினாள். செய்தி அல்ல. குறிப்பேடு. தன் மனசுக்காக. “உண்மை வெளிவந்தால் எல்லோரும் சந்தோஷப்படுவார்கள் என்று இல்லை. சிலருக்கு அது வலி. ஆனால் அந்த வலி இல்லாமல் முன்னே செல்ல முடியாது.”
அடுத்த நாள் செய்தி வெளிவந்தது. எந்த பரபரப்பும் இல்லை. ஆனால் வாசித்தவர்கள் புரிந்துகொண்டார்கள். சாலை விபத்து ஒரு தவறு அல்ல. அது தொடர்ச்சியான அலட்சியத்தின் விளைவு. அந்த ஒரு செய்தி பல இடங்களில் பேசப்பட்டது. அலுவலகங்களில். வீடுகளில். தேநீர் கடைகளில்.
அதே நாளில் அரசு அலுவலகங்களில் சில கோப்புகள் மீண்டும் திறக்கப்பட்டன. யாரும் சத்தமாக பேசவில்லை. ஆனால் அமைதி உடைந்தது. அது தான் முதல் வெற்றி.
ஆதவன் அந்த செய்தியை படித்தான். அவன் பெயர் பெரியதாக எங்கும் இல்லை. அவனுக்கு அதுதான் முக்கியம். அவன் செய்த தவறு மறைக்கப்படவில்லை. ஆனால் அது மிகைப்படுத்தப்படவும் இல்லை. அவன் மனசில் ஒரு பாரம் குறைந்தது.
அவன் நிரஞ்சனாவுக்கு ஒரு குறும் தகவல் அனுப்பினான். “நன்றி.” அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை.
நிரஞ்சனா அதை பார்த்து சிறிது நேரம் யோசித்தாள். காதல் அங்கே தொடங்கவில்லை. ஆனால் மரியாதை உருவானது. அது தான் நிலைத்திருக்கும் உறவின் ஆரம்பம்.
மாலை நேரம் அவள் வீட்டின் மாடியில் நின்று வானத்தை பார்த்தாள். மேகங்கள் சற்று விலகி சூரிய ஒளி தரையை தொட ஆரம்பித்தது. முழுமையாக இல்லை. ஆனால் போதுமானது.
அவள் மனசுக்குள் சொன்னாள். “இன்னும் நிறைய பேச வேண்டிய உண்மைகள் இருக்கிறது. ஆனால் இன்று ஒன்று பேச ஆரம்பிச்சது.”
அந்த இரவு கடந்தபின் வந்த காலை சற்று கனமானதாக இருந்தது. மழை இல்லை. ஆனால் வானம் முழுவதும் மேகங்கள் பரவி இருந்தன. சூரியன் இருந்தும் அதன் ஒளி முழுமையாக தரையை தொடவில்லை. நிரஞ்சனாவுக்கு அந்த வானம் பிடித்திருந்தது. உண்மை எப்போதும் இப்படித்தான். ஒரே நேரத்தில் முழுவதுமாக வெளிவராது. மெதுவாக. பொறுமையை சோதித்துக்கொண்டே.
அவள் அலுவலகம் செல்லும்போது வழக்கம்போல் பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்ற மக்களை பார்த்தாள். யாருக்கும் தெரியாது. இன்று வெளிவரப்போகும் ஒரு செய்தி நாளை அவர்களின் வாழ்க்கையைத் தொட்டுவிடும் என்று. இதுதான் பத்திரிகை வேலை. எழுதுபவருக்கு மட்டும் அல்ல. வாசிப்பவருக்கும் பொறுப்பு உண்டு. ஆனால் அதை எல்லோரும் நினைப்பதில்லை.
அலுவலகம் வந்ததும் அவள் நேராக ஆசிரியர் அறைக்குச் சென்றாள். இந்த முறை எந்த அவசரமும் இல்லை. உள்ளே நுழைந்தபோது ரவிகுமார் அவளை பார்த்து புரிந்துகொண்டார். “இன்னொரு படி முன்னே போயிருக்க,” என்றார்.
நிரஞ்சனா மெதுவாக எல்லாவற்றையும் சொன்னாள். சாலை வேலை நடந்த தேதி. அதற்கு முன்பே வந்த பாதுகாப்பு குறிப்பு. அதை கவனிக்காமல் விட்ட நிர்வாக அமைப்பு. ஒவ்வொரு இடத்திலும் சிறிய அலட்சியம். ஆனால் சேரும்போது பெரிய விளைவு.
ரவிகுமார் கவனமாக கேட்டார். “நீ ஒருவரை குற்றவாளி ஆக்கல,” என்றார். “அது நல்லது. இது அமைப்பின் தவறு.”
“அதுதான் உண்மை,” என்றாள் நிரஞ்சனா. “இந்த விஷயத்தை ஒரே நபரின் மீது சுமத்த முடியாது.”
“அப்படியென்றால் இந்த செய்தியை நாம எப்படி எழுதப்போறோம்?” என்று கேட்டார்.
“கோபத்தோடு இல்லை,” என்றாள். “அமைதியாக. ஆனால் தெளிவாக.”
அந்த முடிவு அங்கேயே எடுக்கப்பட்டது. தலைப்பு பெரியதாக இருக்காது. ஆனால் உள்ளடக்கம் உறுதியானதாக இருக்கும். பழைய பத்திரிகை நடை. அதில் நிரஞ்சனாவுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது.
அதே நேரத்தில் ஆதவன் தன் அலுவலகத்தில் இருந்தான். அவனுக்கு அந்த நாள் ஒரு விசித்திரமான நாள். அவன் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக பணமும் பெயரும் எல்லாம் ஒன்றும் இல்லாதது போல தோன்றியது. அவன் கையில் இருந்த கணினித் திரையில் பழைய மின்னஞ்சல்கள் திறந்திருந்தன. பாதுகாப்பு குறிப்பு. தேதிகள். மேலதிகாரிகளின் பதில்கள். எல்லாம் தெளிவாக இருந்தது. ஆனால் அந்த நாட்களில் அவன் அதற்கு பெரிதாக கவனம் செலுத்தவில்லை. இப்போது அந்த அலட்சியம் அவனை வாட்டியது.
அவன் ஒரு நிமிடம் கண்களை மூடினான். “நான் ஏன் அப்போ பேசல?” என்ற கேள்வி அவனை குத்தியது. பதில் எளிது. அவன் அமைப்பின் ஒரு பகுதி. அமைப்பு பேசச் சொன்னால் தான் பேசும் பழக்கம். அதுதான் உண்மை.
அவன் நிரஞ்சனாவுக்கு தகவல் அனுப்பினான். அந்த குறிப்புகளின் முழு விவரத்தையும். எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல். தன்னை காப்பாற்றிக்கொள்ளும் நோக்கமின்றி. அந்த நேரத்தில் அவன் நினைத்தது ஒன்றே. இனிமேல் உண்மையை மறைக்கக் கூடாது.
மாலை நேரம் நிரஞ்சனா வீட்டுக்கு வந்தாள். அம்மா வழக்கம்போல் விளக்கேற்றிக் கொண்டிருந்தார். அந்த விளக்கின் ஒளி வீட்டை மட்டும் அல்ல. மனசையும் கொஞ்சம் அமைதிப்படுத்தியது.
“எப்படி போச்சு?” என்று அம்மா கேட்டார்.
“நேராக போகுது,” என்றாள் நிரஞ்சனா. “ஆனா சீக்கிரம் இல்லை.”
“அதுதான் சரி,” என்றார் அம்மா. “சீக்கிரம் முடிவுகள் எல்லாம் நம்ம காலத்தில் நல்லதா முடிந்ததில்லை.”
திரிஷா அருகில் உட்கார்ந்து கேட்டாள். “அக்கா, அந்த விபத்து உண்மையிலேயே தடுக்க முடியுமா இருந்துச்சா?”
நிரஞ்சனா அவளை பார்த்து சொன்னாள். “அநேகமா ஆமாம். அதுதான் கஷ்டம்.”
திரிஷா அமைதியாக இருந்தாள். மருத்துவ புத்தகத்தில் இருக்கும் எலும்புகளும் உறுப்புகளும் அவளுக்கு இன்று வேறு மாதிரி தோன்றின. ஒவ்வொரு உடலுக்கும் பின்னால் ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது என்ற உண்மை அவளுக்கு தெளிவாக புரிந்தது.
அந்த இரவு நிரஞ்சனா நீண்ட நேரம் எழுதினாள். செய்தி அல்ல. குறிப்பேடு. தன் மனசுக்காக. “உண்மை வெளிவந்தால் எல்லோரும் சந்தோஷப்படுவார்கள் என்று இல்லை. சிலருக்கு அது வலி. ஆனால் அந்த வலி இல்லாமல் முன்னே செல்ல முடியாது.”
அடுத்த நாள் செய்தி வெளிவந்தது. எந்த பரபரப்பும் இல்லை. ஆனால் வாசித்தவர்கள் புரிந்துகொண்டார்கள். சாலை விபத்து ஒரு தவறு அல்ல. அது தொடர்ச்சியான அலட்சியத்தின் விளைவு. அந்த ஒரு செய்தி பல இடங்களில் பேசப்பட்டது. அலுவலகங்களில். வீடுகளில். தேநீர் கடைகளில்.
அதே நாளில் அரசு அலுவலகங்களில் சில கோப்புகள் மீண்டும் திறக்கப்பட்டன. யாரும் சத்தமாக பேசவில்லை. ஆனால் அமைதி உடைந்தது. அது தான் முதல் வெற்றி.
ஆதவன் அந்த செய்தியை படித்தான். அவன் பெயர் பெரியதாக எங்கும் இல்லை. அவனுக்கு அதுதான் முக்கியம். அவன் செய்த தவறு மறைக்கப்படவில்லை. ஆனால் அது மிகைப்படுத்தப்படவும் இல்லை. அவன் மனசில் ஒரு பாரம் குறைந்தது.
அவன் நிரஞ்சனாவுக்கு ஒரு குறும் தகவல் அனுப்பினான். “நன்றி.” அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை.
நிரஞ்சனா அதை பார்த்து சிறிது நேரம் யோசித்தாள். காதல் அங்கே தொடங்கவில்லை. ஆனால் மரியாதை உருவானது. அது தான் நிலைத்திருக்கும் உறவின் ஆரம்பம்.
மாலை நேரம் அவள் வீட்டின் மாடியில் நின்று வானத்தை பார்த்தாள். மேகங்கள் சற்று விலகி சூரிய ஒளி தரையை தொட ஆரம்பித்தது. முழுமையாக இல்லை. ஆனால் போதுமானது.
அவள் மனசுக்குள் சொன்னாள். “இன்னும் நிறைய பேச வேண்டிய உண்மைகள் இருக்கிறது. ஆனால் இன்று ஒன்று பேச ஆரம்பிச்சது.”