Crazy Queen
Writer
அத்தியாயம் 4.0—உண்மை நெருங்கும் ஓசை
அந்த காலை நகரம் சற்று வேறுபட்டிருந்தது.
சாலை ஓரங்களில் வழக்கம்போல் சத்தம் இருந்தாலும்
நிரஞ்சனாவின் காதில் மட்டும்
ஒரு மெல்லிய ஓசை தொடர்ந்து ஒலித்தது.
அது பயத்தின் ஓசை இல்லை.
எச்சரிக்கையின் ஓசை.
அவள் நடை மெதுவாக இருந்தது.
ஆனால் எண்ணங்கள் வேகமாக ஓடியது.
அலுவலகத்தில் வழக்கத்தை விட அமைதி அதிகம்.
சிலர் செய்தித்தாளை திருப்பிக் கொண்டிருந்த.
சிலர் கணினியை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
ரவிகுமார் மேசை அருகே நிரஞ்சனா நின்றாள்.
“நேத்து நீ வெளிய போயிருக்க,” என்றார் அவர்.
“ஆமாம்,” என்ற.
“விபத்தில் இறந்த தொழிலாளி குடும்பத்தை
ரவிகுமார் சிறிது நேரம் பேசாமல் இருந்தார்.
“அந்த வழி கஷ்டமானது,” என்றார்.
“ஆனா அதுதான் செய்தியாளரின் வழ”
“அந்த விபத்து சாலை குறைபாடுன்னு மட்டும் சொல்ல முடியாது,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“அதுக்கு முன்னாடி நடந்த சில முடிவுகள் காரணம்.”
“உனக்கு உறுதி இருக்கா?” என்றார்.
“உறுதி இல்லை,” என்றாள்.
“ஆனா சந்தேகம் நியாயமானது.”
ரவிகுமார் மெதுவாக தலை ஆட்டினார்.
“நீ முன்னாடி போ.
ஆனா ஒவ்வொரு அடியும் சிந்திச்சு வை.”
யாழினி நிரஞ்சனாவிடம் அருகே வந்தாள்.
“நேத்து அந்த அழைப்பு பற்றி யோசிச்சியா?”
“யோசிக்காம இருக்க முடியல,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“அழைப்பே ஒரு சின்ன அறிகுறி
“யாரோ உன்னை பார்த்துக்கிட்டு இருக்காங்க,” என்றாள் யாழினி.
“அது புதுசு இல்லை,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“உண்மை தேடுறவங்களை எப்பவுமே யாராவது பார்த்துக்கிட்டுதான் இருப்பாங்க.”
திரிஷா அந்த நாளும் குறிப்புகள் எடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
மருத்துவ பேராசிரியர் விபத்து பற்றிய சான்றுகளை விளக்கினார்.
“சாலை விபத்துல சில அடையாளங்கள் இருக்கும்,” என்றார் அவர்.
“அவை இயல்பானவையா
அல்லது தவிர்க்கப்பட்டவையா
அது முக்கியம்.”
அந்த வார்த்தைகள் திரிஷாவின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தது.
அவள் உடனே அக்காவுக்கு செய்தி அனுப்பினாள்.
“அக்கா
சில விபத்துகள் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கும்
ஆனா செய்யப்படாது.”
நிரஞ்சனா அந்த செய்தியை பார்த்ததும்
ஒரு கணம் நின்றாள்.
நிரஞ்சனா தனியாகவே சென்றாள்.
அங்கு பணிபுரியும் ஒருவர்
முன்பு அவளுக்கு சிறு தகவல் கொடுத்தவர்.
அவர் சுற்றிப் பார்த்தார்.
“இங்க பேச வேண்டாம்,” என்றார்.
“பின்னாடி வாருங்கள்.”
பழைய கோப்புகள் அடுக்கப்பட்ட அறை.
மணல் மணம்.
பழைய காகித வாசனை.
“அந்த சாலை வேலைக்கான அனுமதி,” என்றார் அவர்.
“கடைசி நிமிஷத்தில் மாற்றப்பட்டது.”
“யாரால்?” என்று கேட்டாள் நிரஞ்சனா.
அவர் ஒரு நொடி தயங்கினார்.
“மேலிருந்து,” என்ற.
“பெயர் எழுதப்படாத இடம்
“அதுதான் உண்மை மறையும் இடம்,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
அதே நேரம் ஆதவன் தன் அலுவலகத்தில் அமர்ந்திருந்தான்.
கையில் பழைய கோப்பு.
அந்த விபத்து தேதி.
அந்த சாலை பெயர்.
அவன் நெற்றியில் சிறு சுருக்கம்.
முழு நினைவு இல்லை.
ஆனால் ஓர் உணர்வு.
“நான் எங்கோ இதை பார்த்திருக்கேன்,” என்று தன்னிடமே சொன்னான்.
அவன் தொலைபேசியை எடுத்த.
நிரஞ்சனாவின் பெயர்.
ஒரு நொடி தயக்கம்.
பின் அழைப்பு.
“நிரஞ்சனா,” என்றான்.
“நான் உன்னை தொந்தரவு செய்றேனா?”
“இல்ல,” என்றாள்.
“சொல்லுங்க.”
“அந்த சாலை விபத்து,” என்றான்.
“அதுக்கு முன்னாடி ஒரு அறிக்கை எனக்கு வந்தது போல இருக்கு.”
“நீங்க நினைவில் இருக்கிறதெல்லாம் முக்கியம்,” என்றாள்.
“நான் எல்லாம் சொல்லலாமா?” என்று கேட்டான்.
“உண்மை பாதியில் நிற்க கூடாது,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“அது தான் அதிக ஆபத்து.”
அவன் மெதுவாக மூச்சு விட்டான்.
“நான் சந்திக்க விரும்புறேன்.”
“சந்திப்போம்,” என்றாள்.
“அதுக்காகத்தான் இந்தப்”
அம்மா விளக்கை அணைத்துக்கொண்டிருந்தார்.
நிரஞ்சனா தரையில் அமர்ந்து
குறிப்பேட்டை விரித்திருந்தாள்.
திரிஷா அருகே வந்து அமர்ந்தாள்.
“அக்கா,” என்றாள்.
“நீ பயப்படுறியா?”
நிரஞ்சனா அவளை பார்த்தாள்.
“பயமா?
இல்ல.
பொறுப்பு.”
“பொறுப்பு இருந்தா கஷ்டம் அதிகம்,” என்றாள் திரிஷா.
“ஆனா அதுதான் நம்மை மனிதரா வைக்குது,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
அம்மா அருகே வந்து
இருவரையும் பார்த்தார்.
“நல்லது செய்யுறவங்க
தூங்கும் போது நிம்மதி இருக்கணும்,” என்றார்.
அந்த வார்த்தைகள்
நிரஞ்சனாவின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தது.
அவள் எழுதினாள்.
உண்மை நெருங்கும் போது<br>மௌனம் அதிகமாக.<br>நினைவுகள் துண்டுகளாக வருகிறது.<br>அவை சேரும் நாள் அருகில்.<br>
ஜன்னலுக்கு வெளியே
மழை தொடங்கியது.
சிறு துளிகள்.
மெதுவான ஒலி.
நகரம் இன்னும் விழித்திருந்தது.
கதை இன்னும்.
அந்த காலை நகரம் சற்று வேறுபட்டிருந்தது.
சாலை ஓரங்களில் வழக்கம்போல் சத்தம் இருந்தாலும்
நிரஞ்சனாவின் காதில் மட்டும்
ஒரு மெல்லிய ஓசை தொடர்ந்து ஒலித்தது.
அது பயத்தின் ஓசை இல்லை.
எச்சரிக்கையின் ஓசை.
அவள் நடை மெதுவாக இருந்தது.
ஆனால் எண்ணங்கள் வேகமாக ஓடியது.
காலை—பத்திரிகை அலுவலகம்
அலுவலகத்தில் வழக்கத்தை விட அமைதி அதிகம்.
சிலர் செய்தித்தாளை திருப்பிக் கொண்டிருந்த.
சிலர் கணினியை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
ரவிகுமார் மேசை அருகே நிரஞ்சனா நின்றாள்.
“நேத்து நீ வெளிய போயிருக்க,” என்றார் அவர்.
“ஆமாம்,” என்ற.
“விபத்தில் இறந்த தொழிலாளி குடும்பத்தை
ரவிகுமார் சிறிது நேரம் பேசாமல் இருந்தார்.
“அந்த வழி கஷ்டமானது,” என்றார்.
“ஆனா அதுதான் செய்தியாளரின் வழ”
“அந்த விபத்து சாலை குறைபாடுன்னு மட்டும் சொல்ல முடியாது,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“அதுக்கு முன்னாடி நடந்த சில முடிவுகள் காரணம்.”
“உனக்கு உறுதி இருக்கா?” என்றார்.
“உறுதி இல்லை,” என்றாள்.
“ஆனா சந்தேகம் நியாயமானது.”
ரவிகுமார் மெதுவாக தலை ஆட்டினார்.
“நீ முன்னாடி போ.
ஆனா ஒவ்வொரு அடியும் சிந்திச்சு வை.”
யாழினியுடன் உரையாடல்
யாழினி நிரஞ்சனாவிடம் அருகே வந்தாள்.
“நேத்து அந்த அழைப்பு பற்றி யோசிச்சியா?”
“யோசிக்காம இருக்க முடியல,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“அழைப்பே ஒரு சின்ன அறிகுறி
“யாரோ உன்னை பார்த்துக்கிட்டு இருக்காங்க,” என்றாள் யாழினி.
“அது புதுசு இல்லை,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“உண்மை தேடுறவங்களை எப்பவுமே யாராவது பார்த்துக்கிட்டுதான் இருப்பாங்க.”
திரிஷா—கல்லூரி
திரிஷா அந்த நாளும் குறிப்புகள் எடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
மருத்துவ பேராசிரியர் விபத்து பற்றிய சான்றுகளை விளக்கினார்.
“சாலை விபத்துல சில அடையாளங்கள் இருக்கும்,” என்றார் அவர்.
“அவை இயல்பானவையா
அல்லது தவிர்க்கப்பட்டவையா
அது முக்கியம்.”
அந்த வார்த்தைகள் திரிஷாவின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தது.
அவள் உடனே அக்காவுக்கு செய்தி அனுப்பினாள்.
“அக்கா
சில விபத்துகள் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கும்
ஆனா செய்யப்படாது.”
நிரஞ்சனா அந்த செய்தியை பார்த்ததும்
ஒரு கணம் நின்றாள்.
மாலை—பொதுப்பணித் துறை அலுவலகம்
நிரஞ்சனா தனியாகவே சென்றாள்.
அங்கு பணிபுரியும் ஒருவர்
முன்பு அவளுக்கு சிறு தகவல் கொடுத்தவர்.
அவர் சுற்றிப் பார்த்தார்.
“இங்க பேச வேண்டாம்,” என்றார்.
“பின்னாடி வாருங்கள்.”
பழைய கோப்புகள் அடுக்கப்பட்ட அறை.
மணல் மணம்.
பழைய காகித வாசனை.
“அந்த சாலை வேலைக்கான அனுமதி,” என்றார் அவர்.
“கடைசி நிமிஷத்தில் மாற்றப்பட்டது.”
“யாரால்?” என்று கேட்டாள் நிரஞ்சனா.
அவர் ஒரு நொடி தயங்கினார்.
“மேலிருந்து,” என்ற.
“பெயர் எழுதப்படாத இடம்
“அதுதான் உண்மை மறையும் இடம்,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
ஆதவன்—தொலைவில்
அதே நேரம் ஆதவன் தன் அலுவலகத்தில் அமர்ந்திருந்தான்.
கையில் பழைய கோப்பு.
அந்த விபத்து தேதி.
அந்த சாலை பெயர்.
அவன் நெற்றியில் சிறு சுருக்கம்.
முழு நினைவு இல்லை.
ஆனால் ஓர் உணர்வு.
“நான் எங்கோ இதை பார்த்திருக்கேன்,” என்று தன்னிடமே சொன்னான்.
அவன் தொலைபேசியை எடுத்த.
நிரஞ்சனாவின் பெயர்.
ஒரு நொடி தயக்கம்.
பின் அழைப்பு.
தொலைபேசி உரையாடல்
“நிரஞ்சனா,” என்றான்.
“நான் உன்னை தொந்தரவு செய்றேனா?”
“இல்ல,” என்றாள்.
“சொல்லுங்க.”
“அந்த சாலை விபத்து,” என்றான்.
“அதுக்கு முன்னாடி ஒரு அறிக்கை எனக்கு வந்தது போல இருக்கு.”
“நீங்க நினைவில் இருக்கிறதெல்லாம் முக்கியம்,” என்றாள்.
“நான் எல்லாம் சொல்லலாமா?” என்று கேட்டான்.
“உண்மை பாதியில் நிற்க கூடாது,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“அது தான் அதிக ஆபத்து.”
அவன் மெதுவாக மூச்சு விட்டான்.
“நான் சந்திக்க விரும்புறேன்.”
“சந்திப்போம்,” என்றாள்.
“அதுக்காகத்தான் இந்தப்”
இரவு—வீடு
அம்மா விளக்கை அணைத்துக்கொண்டிருந்தார்.
நிரஞ்சனா தரையில் அமர்ந்து
குறிப்பேட்டை விரித்திருந்தாள்.
திரிஷா அருகே வந்து அமர்ந்தாள்.
“அக்கா,” என்றாள்.
“நீ பயப்படுறியா?”
நிரஞ்சனா அவளை பார்த்தாள்.
“பயமா?
இல்ல.
பொறுப்பு.”
“பொறுப்பு இருந்தா கஷ்டம் அதிகம்,” என்றாள் திரிஷா.
“ஆனா அதுதான் நம்மை மனிதரா வைக்குது,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
அம்மா அருகே வந்து
இருவரையும் பார்த்தார்.
“நல்லது செய்யுறவங்க
தூங்கும் போது நிம்மதி இருக்கணும்,” என்றார்.
அந்த வார்த்தைகள்
நிரஞ்சனாவின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தது.
இரவு—குறிப்பேடு (diary)
அவள் எழுதினாள்.
உண்மை நெருங்கும் போது<br>மௌனம் அதிகமாக.<br>நினைவுகள் துண்டுகளாக வருகிறது.<br>அவை சேரும் நாள் அருகில்.<br>
ஜன்னலுக்கு வெளியே
மழை தொடங்கியது.
சிறு துளிகள்.
மெதுவான ஒலி.
நகரம் இன்னும் விழித்திருந்தது.
கதை இன்னும்.