மறைநிழல்களின் மொழி - 3.0

[Crazy Queen]

அத்தியாயம் 3.0—மௌனத்தின் அருகில்

அந்த நாள் காலை நகரம் வழக்கம்போல எழுந்துகொண்டிருந்தது.
கடைகள் திறக்கப்படும் முன் தெருக்களில் துடைப்பச் சத்தம்.
பால்காரன் சைக்கிள் மணி.
கோவிலிலிருந்து ஒலிக்கும் மெல்லிய மணி.

நிரஞ்சனா ஜன்னலருகே நின்றிருந்தாள்.
கையில் தேநீர் இல்லை.
மனதில் தூக்கம் இல்லை.

நேற்று இரவு எழுதிய குறிப்புகள் அவள் நினைவில் மீண்டும் மீண்டும் வந்துகொண்டிருந்தன.

• பணிகள் பிரிவு
• நிதிப் பிரிவு
• ஒப்பந்தக்காரர்
• சாலைப் புனரமைப்பு
• விபத்து
• அந்த நாள்

இவை எல்லாம் தனித்தனியாக இல்லை.
ஒரே நூலின் பல முடிச்சுகள்.

அவள் ஆழமாக மூச்சு விட்டாள்.
இன்று ஒரு நாள் முக்கியம்.
அரசியல் அலுவலகங்களில் பேசப்படும் நாள்.
செய்தித்தாளில் வார்த்தைகள் எடைபோடும் நாள்.

அம்மா சமையலறையில் தோசை மாவு கரைத்துக் கொண்டிருந்த.
அவருக்கு மகளின் முகம் சொல்லியது.
இன்று சாதாரண நாள் இல்லை.

“இன்று அலுவலகம் சீக்கிரமா?” என்று கேட்ட.

“ஆமாம் அம்மா,” என்று நிரஞ்சனா மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“சில ஆவணங்களை பார்க்கண”

அம்மா தலையசைத்தார்.
“ஆவணம் பார்ப்பது நல்லது. ஆனா மனசையும் மறக்காத”

அந்த ஒரு வரி நிரஞ்சனாவை நிறுத்தியது.
அம்மாக்கள் சொல்வது எப்போதும் நேரம் தவறாது.

திரிஷா புத்தகப்பையை தூக்கிக்கொண்டு
“அக்கா… நேற்று நீ சொன்ன சாலைப் புனரமைப்பு விஷயம்…
அது மனிதப் பிழை மாதிரி தெரியல.”

நிரஞ்சனா அவளை பார்த்தாள்.
“அப்படின்னா?”

“அப்படின்னா… யாரோ திட்டமிட்டு விட்ட தவறு மாதிரி,” என்றாள் திரிஷா.
“அக்கா… எல்லா தவறும் கோபத்தால வராது.
சில தவறுகள் அலட்சியத்தால வரும்.”

நிரஞ்சனா சிரித்தாள்.
“நீ மருத்துவரா போகுறதுக்கு முன்னாடியே மனித மனசு படிச்சிட்டே.”

திரிஷா சிரித்தாள்.
அந்த சிரிப்பில் குடும்பம் இருந்தது.
அது நிரஞ்சனாவுக்கு பலம்.

அலுவலகம்​

பத்திரிகை அலுவலகத்தில் அந்த நாள் வேற மாதிரி இருந்தது.
எல்லோரும் சத்தமாக பேசவில்லை.
கண்ணாடி கதவுகள் கூட மெதுவாகத் திறக்க.

எடிட்டர் ரவிகுமார் தன் அறையில் இருந்தார்.
முன் மேசையில் அரசு அறிக்கை, கணக்கு குறிப்புகள்.

“உட்காரு,” என்றார்.

நிரஞ்சனா உட்கார்ந்தாள்.

“இன்று நாம் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் பார்க்கணும்,” என்றார் அவர்.
“அது உண்மை.
அதைவிட எதுவும் வேண்டாம்.”

“ஆமாம் ஐயா,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“உண்மை மட்டும்.”

“சாலைப் புனரமைப்பு பணிக்கான தேதி,” என்று ரவிகுமார் தொடர்ந்தார்.
“அந்த தேதியும் நிதி அனுமதியும் ஒரே நாளில் இருக்க முடியாது.”

“அதுதான் சந்தேகம்,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“அதற்கான பதிவேடு பொதுப்பணித் துறையில் இருக்கும்.”

“அதை நீ பார்க்கணும்,” என்றார்.
“ஆனா கவனம்.
இந்த விஷயம் அரசியல்.”

நிரஞ்சனா எழுந்தாள்.
“அரசியல் மாறும்.
ஆனா மனித உயிர் மாறாது.”

ரவிகுமார் அவளை ஒரு நிமிடம் பார்த்தார்.
அவர் மனதில் ஒரு பெருமை.
ஆனால் அதை வெளிப்படுத்தவில்லை.

பொதுப்பணித் துறை அலுவலகம்​

பழைய கட்டிடம்.
சுவர் முழுக்க கோப்புகள்.
காற்றில் காகித மணம்.

நிரஞ்சனா உள்ளே நுழைந்தபோது ஒரு நடுத்தர வயது ஊழியர் அவளைப் பார்த்தார்.
அவர் முகத்தில் தயக்கம் இல்லை.
ஆனால் எச்சரிக்கை இருந்தது.

“பதிவேடு பார்க்கணுமா?” என்று கேட்டார்.

“ஆமாம்,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“சாலைப் புனரமைப்பு.
கடந்த மாதம்.”

அவர் மெதுவாக ஒரு அலமாரியைத் திறந்தார்.
பழுப்பு நிறப் புத்தகம்.
தூசிப் படிந்த.

அந்த புத்தகத்தை திறந்தபோது
நிரஞ்சனாவின் விரல்கள் ஒரு இடத்தில் நின்றன.

தேதி.

அந்த தேதி…
விபத்துக்கு முந்தைய நாள்.

அவள் கண்கள் சுருங்கின.
இதுதான் அவள் தேடியது.

“இந்தப் பணிக்கு யார் ஒப்பந்தக்காரர்?” என்று கேட்டாள்.

ஊழியர் பெயரை சொன்னார்.
அதே பெயர்.
மீண்டும் அதே பெயர்.

நிரஞ்சனா ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருந்தாள்.
அந்த அமைதி கத்தலைவிட பலமானது.

மாலை நேரம்​

அலுவலகம் முடிந்ததும் அவள் நேராக வீட்டுக்கு போகவில்லை.
நகரின் பழைய நூலகத்துக்குச் சென்றாள்.

அங்கே யாரோ அவளை காத்திருந்தார்.

ஆதவன்.

அவன் கையில் ஒரு புத்தகம்.
அவளைப் பார்த்ததும் மெதுவாகத் தலைவணங்கினான்.

“நீங்கள் இங்கே வருவீர்கள் என்று நினைத்தேன்,” என்றான்.

“ஏன்?” என்று கேட்டாள் நிரஞ்சனா.

“இந்த இடம் உங்களுக்கு பிடிக்கும்,” என்றான்.
“இங்கே சத்தம் இல்லை.
ஆனா நினைவுகள் பேசும்.”

நிரஞ்சனா அவன் அருகில் அமர்ந்தாள்.
இருவருக்கும் இடையில் இடைவெளி இருந்தது.
ஆனால் மனதில் இல்லை.

“நான் உங்களிடம் ஒன்று சொல்லணும்,” என்றான் ஆதவன்.
“நான் எந்த தவறிலும் நேரடியாக இல்லை.
ஆனா நடந்ததை முழுக்க மறந்துவிடவும் முடியல.”

“நான் தீர்ப்பு சொல்ல வரல,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“உண்மை தெரிஞ்சுக்க”

ஆதவன் அவளை பார்த்தான்.
அந்த பார்வையில் அச்சம் இல்லை.
மரியாதை இருந்தது.

“அதுதான்…” என்றான்.
“உங்களை பார்த்ததும் அதுதான் தோன்றியது.
நீங்கள் கேள்வி கேட்பவர்.
ஆனா காயப்படுத்த மாட்டீர்கள்.”

நிரஞ்சனா பதில் சொல்லவில்லை.
அந்த மௌனம் அன்பின் ஆரம்பம்.
வார்த்தை இல்லாத ஒப்புதல்.

இரவு — வீடு​

நிரஞ்சனா வீட்டிற்கு வந்தபோது
அம்மா விளக்கேற்றி வைத்திருந்தார்.

“இன்று முகம் சோர்வா இருக்கு,” என்றார்.

“சோர்வு இல்லை அம்மா,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“உண்மை கனமாக இருக்கு.”

அம்மா அவளின் தலையில் கை வைத்தார்.
“உண்மை எப்போதும் கனமானதுதான்.
அதைத் தூக்குறவங்க தான் சரியானவர்கள்.”

திரிஷா உள்ளே வந்து
“அக்கா… நீ இன்று சிரிக்கவே இல்ல,” என்றாள்.

நிரஞ்சனா அவளை அணைத்தாள்.
“சில நாட்கள் சிரிப்புக்காக இல்லை.
நினைப்புக்காக.”

அந்த இரவு
நிரஞ்சனா தன் dairy திறந்தாள்.

எழுதினாள்.

உண்மை வெளிவரப் போகிறது. அது யாருக்குப் பிடிக்குமென்று தெரியாது. ஆனால் அது வந்தே ஆக வேண்டும். அன்பு தடுக்காது.
மரியாதை காத்திருக்கும்.​

காற்று ஜன்னலைத் தட்ட.
இருள் அமைதியாக இருந்தது.​

இந்த அத்தியாயம் முடிந்தது.
ஆனால் கதையின் மையம் இப்போது தான் தெளிவாகத் தெரிகிறது.