Crazy Queen
Writer
தமிழ்நாட்டின் தெற்கே ஒரு கடற்கரை மாவட்டம். பெயர் கீழ்க்கரை. அங்கே அரசியல் ஒரு காலத்து சாதனையை மறப்பதில்லை. ஒரே குடும்பம் இருபது ஆண்டுகள் மாவட்டத்தை கட்டிப்பிடித்தது. அந்த குடும்பத்தில் இப்போது முக்கியமானவர் மாநில நீர்வளத் துறை அமைச்சர் மணிகண்டன்.
மணிகண்டன் வெளியில் அமைதியானவர். உள்ளே கணக்குப்படைத்தவர். அவர் குடும்பம் பெரிய மாளிகையில். ஆனால் மாவட்ட அலுவலர்கள் முதல் ஊராட்சி தலைவர்கள் வரை அவரைப் பார்த்தால் நிமிர்ந்து நிற்பார்கள்.
இந்தக் கதையின் வேறுபாடு என்னவென்றால் மையத்தில் அமைச்சர் இல்லை. குடும்பத்திடம் வேலைக்கு வந்த 17 வயது பெண் நந்தினி. நடுத்தரமே இல்லாமல் தாழ்த்தப்பட்ட நடுத்தர. அப்பா இல்லை. இரண்டு தங்கைகள். அம்மா தினக்கூலி. நந்தினி படிப்பை நின்று மாளிகையில் உதவியாளராக வேலைக்கு வந்தாள். வீட்டை நடத்த ஏதாவது சம்பளம் வேண்டும் என்பதால்.
மாளிகையில் வேலை ஆரம்பித்தவுடன் நந்தினி விஷயம் புரிந்துகொண்டாள். அரசியல் வீட்டில் சத்தங்கள் வெளியில் வராது. ஆனால் தட்டுவார்கள். யார் பேசவேண்டும் யார் பேசக்கூடாது என்பதும் எழுதப்படாத விதி.
ஆண்டு முடிவில் கீழ்க்கரை நகராட்சியில் பெரிய குடிநீர் குழாய் திட்டம் அறிவிக்கப்பட்டது. இது 240 கோடி ரூபாய்தான். இந்த ஒரு டெண்டர் மாவட்டத்தில் காற்றை மாற்றும் சக்தி. எத்தனை கட்டுமான நிறுவனங்கள் எனக்கு மட்டும் கருதுகிறார்கள்.
அமைச்சர் மணிகண்டன் வெளியில் நியாயமானவர் போல இருந்தாலும் உள்ளே நிதானமாக கணக்கிடுபவர். அவருக்கு மிக நெருங்கியவர் மாவட்ட செயலாளர் அரவிந்த். இருவரும் கலந்தாலோசித்து “யாருக்கு எப்படி கொடுக்கலாம்” என்று பேசுவார்கள்.
நந்தினி இந்த பேச்சுக்களை காபி எடுத்து வரும்போது கேட்டாள். அவளுக்கு அரசியல் மொழி புரியாது. ஆனால் இரண்டு வார்த்தைகள் புரிந்தது:
“கமிஷன்”
“விசாரணை”
அந்த சமயத்தில் மாநிலத்தில் எதிர்க்கட்சியிலிருந்த நிதிஷ் என்ற இளைஞன் MLA. கூர்மையான பேச்சாளர். ஊடகத்துக்கு பேசும்போது நேரடி தாக்குதல். மக்கள் கூடையில் “கட்சிகள் மாறலாம். ஆனால் இந்த மாவட்டத்தை பறித்துவிடும் புழுக்கள் ஒருபோதும் மாறுவதில்லை” என்று சொல்வான்.
அவர் கீழ்க்கரைக்குப் பயணம் அறிவித்தார். இது அமைச்சருக்கு நல்ல விசயம் அல்ல. மாவட்ட அலுவலர்கள் கூட அழுத்தத்தில்.
அரசியல் என்றால் பலருக்கு கோஷம், பேரணி, வெற்றி தோல்வி. ஆனால் உண்மையில் அது பக்கத்திலிருந்து பார் என்றால் கேலி கலந்த சதுரங்கம்.
ஒரு மாலை. மாளிகையில் கூட்டம் முடிந்தது. நந்தினி பாத்திரங்களைக் கழுவிக்கொண்டிருந்தாள்.. அப்போது செயலாளர் அரவிந்த் தனியாக பேசிக்கொண்டிருந்தார்:
“டெண்டர் காகிதங்களை மாதிரி செய்ய எந்த அளவுக்கு முடியும். சட்டப்படி பார்த்தாலே நமக்கு பின்னடைவு. ஆனால் உத்தரவு வந்திருக்கு. நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றுதான்.”
நந்தினி அதைக் கேட்டாள். அவளுக்கு புரிவதில்லை. ஆனால் அந்த இரவு அவள் சிந்தனை மாற்றப்பட்டது. “பெரியவர்கள் கேட்கும் விஷயம் சட்டத்துக்கு குறுக்கோடு இருந்தால் என்ன நடக்கும்” என்ற கேள்வி.
அடுத்த நாள் காலை ஒரு கடிதம் மாளிகையின் கதவுக்குள் தள்ளப்பட்டது. எந்த முகவரி இல்லை. உள்ளே ஒரு ஆவண நகல்:
“கீழ்க்கரை டெண்டர் ஊழல் முழு விவரம். வெளியிடாதீர்கள். உயிருக்கு ஆபத்து.”
அந்த காகிதத்தை முதலில் பார்த்தது நந்தினி. அவள் அதைச் சமையலறை அலமாரியில் மறைத்து விட்டாள். ஏன் மறைத்தாள் தெரியவில்லை. ஆனால் உள்ளுக் குரல் சொன்னது “இதை யாருக்கும் கொடுக்கக்கூடாது.”
மூன்று நாட்களில் மாநில ஊழல் தடுப்பு பிரிவு கீழ்க்கரையில் திடீர் வருகை. ஊடகங்கள் நின்று படம்பிடித்தது. மக்கள் கிசுகிசு. மாற்றம் காற்றில்.
மாளிகையில் பதட்டம். அமைச்சர் மணிகண்டன் மனிதரிடம் பேசினார்:
“யாரோ நம்மை விளையாட்டாக்குறாங்க. இதுக்கு உள்ளே மனிதன் இருக்கிறான்.”
அந்த ஒரு வார்த்தை நந்தினியின் தலை மீது விழுந்தது. அவள் குரல் இல்லாமல் அடங்கி இருந்தாள். அவள் எதுவும் செய்யவில்லை. ஆனால் சமையலறையின் மேல் இருக்கும் அந்த கோப்பி காகிதம் இப்போது கதி போல இருந்தது.
அந்த சனிக்கிழமை எதிர்க்கட்சியின் MLA நிதிஷ் மாவட்டத்திற்கு வந்தார். கூட்டத்தை நிறுத்தாமல் நேரடியாக ஊழல் தடுப்பு அலுவலகத்துக்கு சென்று பேசினார்:
“இந்த டெண்டர் விவகாரம் சாதாரணதல்ல. மரியாதைக்குரிய அதிகாரிகளே, நீங்கள் உண்மையை தேடினால் பொதுமக்கள் நீதி பார்க்கலாம்.”
அது ஒருவகை அழுத்தம். நிதிஷ் இந்த மாவட்டத்தில் நிலை பிடிக்க விரும்புகிறார். ஆனால் அவருடைய பேச்சின் பின்னணி போலி அல்ல. அவர் படிப்புள்ளவர். ஊழலுக்கு வெறுப்பு உள்ளவர்.
அவள் அந்த கோப்பியை வீட்டுக்குக் கொண்டு போனாள். மிதக்கும் அடுக்குமாடி இல்லை. குடிசை. அம்மா கூலிப் பேன்ட் உடுத்தி சோர்வுடன்.
“இது என்ன?” என்று அம்மா கேட்டாள்.
“எனக்கு தெரியாது. ஆனா இதுல ஏதோ விசயமிருக்கிறது.”
அம்மா சிரித்தாள். “பொதுவாக நம்ம மாதிரி குடும்பத்துக்கு அரசியல் சுமைகள் வர கூடாது. தேங்காய் வெட்டினா பால் வரும். அரசியலை வெட்டினா சிக்கல் வரும்.” பாரம்பரியமான எண்ணம். தவறல்ல.
ஆனால் நந்தினி பேனாவை எடுத்தாள். காகிதத்தை படித்தாள். அரசாங்க உத்தரவுகள் எப்போது வந்தது. டெண்டர் யாருக்கு எப்படி மாற்றப்பட்டது. அனைத்துக்கும் கணக்குகள்.
நந்தினி அந்த கோப்பியை யாரிடம் கொடுக்க முடியும் என்று யோசித்தாள். ஒரே பெயர் மனதில்.
நிதிஷ் MLA.
ஏன் என்றால் அவர் ஊடகமும் மக்களும் கேட்பவர்.
நந்தினி MLA கூட்டம் முடிந்த பிறகு பக்கத்து தெருவில் அவரை சந்தித்தாள். பரபரப்பில் தள்ளாமல் நின்று “சார் இது உங்களுக்காக” என்று கொடுத்தாள்.
நிதிஷ் முதலில் அவளை வெறும் ஆதரவாளர் என நினைத்தார். ஆனால் காகிதத்தின் இறுதி பக்கத்தைப் பார்த்ததும் முகம் மாறிவிட்டது.
“இதை எங்க இருந்து எடுத்தாய்?”
நந்தினி பதுமையுடன் சொன்னாள். “அது முக்கியமில்ல. இது வெளியே வரும் போது உயிருக்கு ஆபத்து வருமேன்னு அந்த காகிதத்துலவே எழுதிருக்கு.”
நிதிஷ் ஒரு நிமிடம் அவள் கண்களை பார்த்தார். “பகுத்தறிவில்லாத துணிவே இந்த நாட்டை சில சமயத்தில் காப்பாற்றும். ஆனால் உன் குடும்பத்தை பாதுகாப்பது என்னுடைய கடமை.”
அடுத்த 48 மணிநேரத்தில் ஊழல் தடுப்பு பிரிவு அந்த ஆவண நகல் வைத்திருந்தது. ஊடகத்தில் தகவல்கள் மிக குறைவாக வெளியானது. ஆனால் சட்டத்துறை உள்நோக்கம் மாறிவிட்டது.
அமைச்சர் மணிகண்டன் அதிகாரப்பூர்வ விளக்கம் கொடுக்க அழைக்கப்பட்டார். குடும்பமும் கட்சியும் சொன்னது “ஊழல் எதுவும் இல்லை. இது எதிர்க்கட்சியின் நாடகம்.”
ஆனால் கோப்பியில் இருந்த விவரங்கள் அமைச்சரின் அதிகாரத்தை நேரடியாக குற்றம் சாட்டவில்லை. அவர் நிழலில் நிற்பவர்களை மட்டுமே காட்டியது. அதுவே அரசியல் உலகத்தின் உண்மை. பல நேரங்களில் தவறு செய்யும் நபர். அவர் மேடைமேல் நிமிர்ந்து நிற்பார்.
மூன்று மாதங்கள் ஆனபோது மாநிலம் முழுவதும் அமைச்சரவை மாற்றம். மணிகண்டன் துறையில் இருந்து மாற்றப்பட்டார். சட்டம் அவரை குற்றவாளி என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் அவர் புகழ் பழுகியது. அதுவே அரசியலில் பெரிய தண்டனை.
நிதிஷ் இந்த மாவட்டத்தில் அரசியல் நிலையை உயர்த்திக்கொண்டார். ஊர் மக்கள் அவரைப் பார்த்து “அவர்தான் ஊழலை வெளிச்சத்துக்கு எடுத்தவர்” என்று நம்பினார்கள்.
அந்த நம்பிக்கை எனும் செல்வம் பல வருடம் நீளும்.
நந்தினி?
அந்த குடும்பம் எங்கே?
நந்தினி மீண்டும் பள்ளிக்கு சென்று 12ஆம் வகுப்பு படிக்க ஆரம்பித்தாள். MLA அலுவலகத்திலிருந்து உதவித்தொகை அமைதியாக வந்தது. எந்த பெயரும் இல்லை. எந்த புகழும் இல்லை.
அந்த நாள் MLA சந்திக்கும் போது நிதிஷ் சொன்ன ஒரு வாக்கியம் அவளுக்கு மனதில் நின்றது:
“அரசியலோட பெரிய ஆபத்து ரத்தமும் கத்தியுமில்லை. உண்மை பேசக்கூடிய ஒரு மனிதன்தான்.”
கீழ்க்கரை மாவட்டம் இன்னும் கடற்காற்றோடு எழுந்து உறங்குகிறது. டெண்டர் கோப்புகள் இன்னும் அலமாரியில் தூங்குகிறது. அமைச்சர்கள் மாறுகின்றனர். அரசியல் குரல்கள் மாறுகின்றன. ஆனால் சில முடிவுகள் வரலாற்றில் சிறிய கல்லாக கிடக்கும்.
நந்தினிக்கு அது ஒரு கதை.
மாநிலத்துக்கு அது ஒரு மாற்ற காற்று.
அமைச்சருக்கு அது ஒரு பாடம்.
மக்களுக்கு அது உண்மை பேசும் நம்பிக்கை.
அதனால் அரசியல் ஒரு மேடை மட்டுமில்லை. அது ஒரு மனித கதை.