Crazy Queen
Writer
சென்னை மைலாபூர். பழைய வீடுகள் அதிகம். குறைந்த கூட்டம். அந்த பகுதி எப்போதும் அமைதியாக இருக்கும். ஆனால் ஒரு மாலை அந்த அமைதி மாறிவிட்டது.
ராஜமாணிக்கம் என்ற காவல் ஆய்வாளர் அங்கு வந்திருந்தார். முகத்தில் வழக்கமான அமைதி. ஆனால் கண்களில் ஒரு கூர்மை. வயதில் நடுத்தர. நெறைய வழக்குகள் பார்த்தவர். அவரிடம் காவலர்கள் சொன்னார்கள், “சார், இது தான் சம்பவம் நடந்த வீடு.”
வீடு சீராக இருந்தது. கதவு பூட்டு உடைந்திருந்தது. உள்ளே வைத்திருந்த பொருட்கள் சிதறியிருந்தன. ஆனால் விசித்திரம் என்னவெனில் பணப்பை, நகைகள் எல்லாம் இருந்தன. எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை.
அந்த வீட்டில் வசித்தவர் விஜய். வயது இருபத்தைந்து. கல்லூரி முடித்து வேலைக்காக காத்திருப்பவர். காவலர்கள் குறிப்பு பார்த்தனர். “வீட்டு வாசலில் இளம் மனிதர் மயங்கிய நிலையில் கிடந்தார்” என்று அண்டை வீட்டார் குறிப்பிட்டார். ஆபத்தான காயம் எதுவும் இல்லை. மருத்துவமனைக்குப் போனார். பிறகு போலீஸ் விசாரணை.
ராஜமாணிக்கம் விஜயை மருத்துவமனையில் பார்த்தார். விஜய் விழித்திருந்தார். முகத்தில் குழப்பம்.
“என்ன நடந்தது சொல்றியா?” என்று ராஜமாணிக்கம் மெதுவாக கேட்டார்.
விஜய் ஆழமான சுவாசம் வைத்தார். “சார்… யாரோ வீட்டுக்குள் இருந்தார். நான் வீட்டிற்குள் வந்ததும் சத்தம் கேட்டது. நிழல் ஓடியது. நான் பயந்தேன். அடுத்த நிமிடம் எனக்கு ஒன்றும் நினைவில்லை.”
“எதையாவது திருடினாங்களா?”
“இல்ல சார்… எதுவும் போகவில்லை.”
“அப்படின்னா யாருக்காக வந்திருக்கலாம்?”
விஜய் சற்று தலையை குனிந்தார். “எனக்கு தெரியல சார்.”
ராஜமாணிக்கம் அவனை கவனித்து பார்த்தார். நிறைய யோசிக்கும் கண்கள். ஏதோ உள்ளத்தில் மறைத்து வைத்திருப்பது போல.
மறுநாள்
ராஜமாணிக்கம் அந்த வீட்டிற்கு வந்தார். அங்கு அயல் வீட்டுப் பெண் லட்சுமி இருந்தார்.
“அக்கா... நீங்க அழைத்ததுனால் தானே விசாரணை ஆரம்பிச்சோம். என்ன நடந்தது பார்த்தீங்கல?”
லட்சுமி சொன்னார். “நான் பட்டாசு சத்தம் மாதிரி சத்தம் கேட்டேன். பின் கதவு வழியாக யாரோ ஓடிய மாதிரி. நான் ஜன்னல் வழி பார்த்தேன். வெள்ளை சட்டை. உயரம் அதிகம். அவ்வளவு தான். முகம் தெரியவில்லை.”
“விஜயுடன் யாராவது சண்டை போட்டதாக நினைவிருக்கிறதா?”
“அவர் அமைதியான பையன் சார். அதிகம் பேச மாட்டார். காலையில் ஓடிப்போகும். சாயங்காலம் வீடு. யாருடனும் நெருக்கம் இல்லை.”
அது ஒரு கிளு. மனிதன் அதிகம் பேசாமல் இருந்தால் அவனைப் பற்றி மக்கள் ஒன்றுமே சொல்ல முடியாது. அதுவே விசாரணையின் பிரச்சனை.
அந்த காலையில் ராஜமாணிக்கம் கல்லூரிக்கு சென்றார். விஜய் படித்த கல்லூரி. அங்கே விஜயின் நண்பர்கள் சிலர் இருந்தனர்.
“அகிலா எங்க இருக்கா?” என்று கேட்டார்.
காவலர்கள் சென்றார்கள். கொஞ்ச நேரத்தில் ஒரு மாணவி வந்தார். கண்கள் புத்திசாலித்தனம் கொண்டவை.
“நீ விஜயை தெரிஞ்சவங்கா?”
அகிலா தலையசைத்தாள். “ஆமாம் சார். நாங்க ஒரே பிராஜெக்ட்ல இருந்தோம்.”
“விஜயுக்கு ஏதாவது பிரச்சனை இருந்தது அல்லது யாருடனாவது கசப்பு?”
அகிலா சற்று சிந்தித்தாள். “கசப்பு என்று சொல்லமுடியாது. ஆனா இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்னாடி விஜய் கல்லூரியில் ஜெயன் என்ற பையனுடன் விவாதம் போட்டான். நூலகத்தில். கொஞ்சம் கடுமையாக. ஜெயன் பயங்கர கோபக்காரன்.”
“விவாதம் எதுக்காக?”
“திட்டம். யாருக்கு முக்கிய பங்கு என்பதற்கு.”
ராஜமாணிக்கம் அந்தச் சின்ன விவாதத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டார். மனிதர்கள் பெரிய குற்றத்திற்கு பெரும்பாலும் சிறிய காரணமே தருவார்கள்.
அவர் விரைவில் ஜெயன் வசிக்கும் விடுதிக்கு சென்றார். ஜெயன் ஆச்சரியப்படவில்லை. போலீஸ் வண்டி எடுத்தாலும் சிலர் பாதிக்கப்பட மாட்டார்கள்.
“நேற்று இரவு எங்கே இருந்த?”
“நான் ஹாஸ்டலில்தான் இருந்தேன் சார். உங்கிடம் தேவையென்றால் வாட்ச்மேன் கேட்டுப்பாருங்க.”
“விஜயுடன் பிரச்சனை இருந்தது என்கிறார்கள்.”
“அது சாதாரண கல்லூரி விவாதம் சார். நான் என்னத்துக்கு அவனை வீட்டுக்குப் போய் சண்டை போடணும்?”
அவரின் குரலில் நிதானம் இருந்தது. ஆனால் ஒரு சின்ன விஷயம். அவர் மிக வேகமாக தன்னை பாதுகாத்துக்கொண்டார். இந்த வகை பதில்கள் சில நேரம் அபாயகரமாக இருக்கும். சந்தேகம் தோன்றும். ஆனால் ஆதாரம் இல்லை.
ராஜமாணிக்கம் மூன்று கிளுக்கள் வைத்திருந்தார்:
“பாரு விஜய்,” அவர் மெதுவாக சொன்னார், “உன்ன யாராவது பயமுறுத்த வரிருக்கலாம். உனக்கே தெரியும். நீ சொல்லலைன்னா எங்களை ஏமாற்றுறது போல் இல்ல. உன்னை ஆபத்துக்கு தள்ளுற.”
விஜய் கண்களை மூடினான். நிமிடங்கள் சென்றது. பிறகு மெதுவாக பேசினார்.
“சார்… எனக்கு தெரியும் யாரு வந்திருக்கலாம் என்று.”
ராஜமாணிக்கம் அமைதியாகப் பார்த்தார்.
“அது திருடன் இல்ல. அது என் தங்கையின் நண்பன். அவன் என் வீட்டுக்கு வரக்கூடாது என்று நான் ஏற்கனவே சொல்லியிருந்தேன். அவனுக்கு கோபம். நேற்று அவன் வீட்டுக்குள் வந்திருப்பான்.”
“உன் தங்கையின் நண்பனுக்கு என்ன பெயர்?”
“கார்த்திக்.”
போலீசார் கார்த்திக்கை அழைத்தார்கள். கல்லூரி மாணவன். வெள்ளை சட்டை. உயரம் அதிகம். அயல் பெண் சொன்ன அடையாளம்.
ராஜமாணிக்கம் கேட்டார், “நேற்று இரவு விஜய் வீட்டுக்குப் போனாயா?”
கார்த்திக் சற்று பதற்றம். “ஆமாம் சார். ஆனா நான் கயமா எதுவும் பண்ணல்ல. நான் சும்மா பேச வந்தேன். அவன் கதவை திறந்ததும் என்னை பார்த்ததும் கோபப்பட்டான். நான் நெருங்கியதும் தள்ளி வைக்கிறேன்னு கையை நீட்டினான். தடுமாறி விழுந்தான். நான் பயந்து வீட்டை விட்டுப் போனேன்.”
“எதற்கு?”
“அவன் தங்கை யாரையும் சந்திக்க கூடாது. எடியாடி கட்டுப்பாடு வைத்திருந்தான். நானும் அவளுக்காக வந்தேன். அதுக்காக நான் குற்றவாளியா?”
ராஜமாணிக்கம் ஒரு நிமிடம் அவனை பார்த்தார். உண்மை என்றாலும் இவ்வகை செயல்கள் பிரச்சனையை உருவாக்கும். பயம் கொடுக்கும். இது குற்ற விசாரணை புள்ளியாக வரும்.
ராஜமாணிக்கம் விஜயை சந்தித்தார்.
“உன்ன யாரும் தாக்கவில்லை. உன் வீட்டுக்கு யாரோ பயமுறுத்த வரவில்லை. அது ஒரே ஒரு விஷயம். நீ வீட்டுக்குள் பிரச்சனை வைத்துக்கொண்டு இருந்தாய். குடும்ப விஷயம். அதை வெளியில் வரவிடாம இருக்க நினைத்தாய். ஆனா இது குற்றமாகவும் காட்டாகவும் ஆகிவிட்டது.”
விஜய் மெதுவாகச் சொன்னார், “என்னவோ சரி சார்.”
ராஜமாணிக்கம் கடைசி அறிவுரை மட்டும் சொன்னார்.
“குடும்ப சண்டையை கதவுக்குள் வைக்கலாம். ஆனால் அதன் மூலம் பாதுகாப்பையே ஆபத்துக்கு ஆக்கக்கூடாது. இது பணப்பையை இல்லாதது போல நீ மறைக்க கூடாது. சில விஷயங்களுக்கு போலீஸ் இருக்கிறது. குடும்ப மரபுக்கு ஒருவிதமான பார்வை இருக்கலாம். ஆனால் சட்டத்திற்கு வேறு பார்வை இருக்கும். இரண்டுக்கும் சமநிலை அவசியம்.”
விஜய் மற்றும் கார்த்திக் இருவரும் கலந்துரையாட முடிவு செய்தனர். குடும்பத்தினர் கலந்து அமைதியான முடிவு வந்தது. யாருக்கும் ஆபத்தில்லை. யாரும் காயமில்லை. யாரும் திருடவில்லை.
இந்தக் கேஸில் குற்றம் பெரியதல்ல. ஆனால் பாடம் பெரிது.
சில நேரங்களில் குற்றம் ரத்தமும் வன்முறையும் இல்லாமல் நடக்கிறது. பயம், தவறான முடிவு, மௌனம் ஆகியவை தான் காரணம்.
ராஜமாணிக்கம் தன் டைரியில் எழுதினார்:
குற்றம் தீர்ந்தது. உண்மை வெளியில் வந்தது.
இந்த நகரத்தில் ஆயிரம் குற்றங்கள் நடக்கின்றன.
ஆனால் மிக ஆபத்தான குற்றம் உண்மையை மறைப்பதே.
ராஜமாணிக்கம் என்ற காவல் ஆய்வாளர் அங்கு வந்திருந்தார். முகத்தில் வழக்கமான அமைதி. ஆனால் கண்களில் ஒரு கூர்மை. வயதில் நடுத்தர. நெறைய வழக்குகள் பார்த்தவர். அவரிடம் காவலர்கள் சொன்னார்கள், “சார், இது தான் சம்பவம் நடந்த வீடு.”
வீடு சீராக இருந்தது. கதவு பூட்டு உடைந்திருந்தது. உள்ளே வைத்திருந்த பொருட்கள் சிதறியிருந்தன. ஆனால் விசித்திரம் என்னவெனில் பணப்பை, நகைகள் எல்லாம் இருந்தன. எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை.
அந்த வீட்டில் வசித்தவர் விஜய். வயது இருபத்தைந்து. கல்லூரி முடித்து வேலைக்காக காத்திருப்பவர். காவலர்கள் குறிப்பு பார்த்தனர். “வீட்டு வாசலில் இளம் மனிதர் மயங்கிய நிலையில் கிடந்தார்” என்று அண்டை வீட்டார் குறிப்பிட்டார். ஆபத்தான காயம் எதுவும் இல்லை. மருத்துவமனைக்குப் போனார். பிறகு போலீஸ் விசாரணை.
ராஜமாணிக்கம் விஜயை மருத்துவமனையில் பார்த்தார். விஜய் விழித்திருந்தார். முகத்தில் குழப்பம்.
“என்ன நடந்தது சொல்றியா?” என்று ராஜமாணிக்கம் மெதுவாக கேட்டார்.
விஜய் ஆழமான சுவாசம் வைத்தார். “சார்… யாரோ வீட்டுக்குள் இருந்தார். நான் வீட்டிற்குள் வந்ததும் சத்தம் கேட்டது. நிழல் ஓடியது. நான் பயந்தேன். அடுத்த நிமிடம் எனக்கு ஒன்றும் நினைவில்லை.”
“எதையாவது திருடினாங்களா?”
“இல்ல சார்… எதுவும் போகவில்லை.”
“அப்படின்னா யாருக்காக வந்திருக்கலாம்?”
விஜய் சற்று தலையை குனிந்தார். “எனக்கு தெரியல சார்.”
ராஜமாணிக்கம் அவனை கவனித்து பார்த்தார். நிறைய யோசிக்கும் கண்கள். ஏதோ உள்ளத்தில் மறைத்து வைத்திருப்பது போல.
மறுநாள்
ராஜமாணிக்கம் அந்த வீட்டிற்கு வந்தார். அங்கு அயல் வீட்டுப் பெண் லட்சுமி இருந்தார்.
“அக்கா... நீங்க அழைத்ததுனால் தானே விசாரணை ஆரம்பிச்சோம். என்ன நடந்தது பார்த்தீங்கல?”
லட்சுமி சொன்னார். “நான் பட்டாசு சத்தம் மாதிரி சத்தம் கேட்டேன். பின் கதவு வழியாக யாரோ ஓடிய மாதிரி. நான் ஜன்னல் வழி பார்த்தேன். வெள்ளை சட்டை. உயரம் அதிகம். அவ்வளவு தான். முகம் தெரியவில்லை.”
“விஜயுடன் யாராவது சண்டை போட்டதாக நினைவிருக்கிறதா?”
“அவர் அமைதியான பையன் சார். அதிகம் பேச மாட்டார். காலையில் ஓடிப்போகும். சாயங்காலம் வீடு. யாருடனும் நெருக்கம் இல்லை.”
அது ஒரு கிளு. மனிதன் அதிகம் பேசாமல் இருந்தால் அவனைப் பற்றி மக்கள் ஒன்றுமே சொல்ல முடியாது. அதுவே விசாரணையின் பிரச்சனை.
அந்த காலையில் ராஜமாணிக்கம் கல்லூரிக்கு சென்றார். விஜய் படித்த கல்லூரி. அங்கே விஜயின் நண்பர்கள் சிலர் இருந்தனர்.
“அகிலா எங்க இருக்கா?” என்று கேட்டார்.
காவலர்கள் சென்றார்கள். கொஞ்ச நேரத்தில் ஒரு மாணவி வந்தார். கண்கள் புத்திசாலித்தனம் கொண்டவை.
“நீ விஜயை தெரிஞ்சவங்கா?”
அகிலா தலையசைத்தாள். “ஆமாம் சார். நாங்க ஒரே பிராஜெக்ட்ல இருந்தோம்.”
“விஜயுக்கு ஏதாவது பிரச்சனை இருந்தது அல்லது யாருடனாவது கசப்பு?”
அகிலா சற்று சிந்தித்தாள். “கசப்பு என்று சொல்லமுடியாது. ஆனா இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்னாடி விஜய் கல்லூரியில் ஜெயன் என்ற பையனுடன் விவாதம் போட்டான். நூலகத்தில். கொஞ்சம் கடுமையாக. ஜெயன் பயங்கர கோபக்காரன்.”
“விவாதம் எதுக்காக?”
“திட்டம். யாருக்கு முக்கிய பங்கு என்பதற்கு.”
ராஜமாணிக்கம் அந்தச் சின்ன விவாதத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டார். மனிதர்கள் பெரிய குற்றத்திற்கு பெரும்பாலும் சிறிய காரணமே தருவார்கள்.
அவர் விரைவில் ஜெயன் வசிக்கும் விடுதிக்கு சென்றார். ஜெயன் ஆச்சரியப்படவில்லை. போலீஸ் வண்டி எடுத்தாலும் சிலர் பாதிக்கப்பட மாட்டார்கள்.
“நேற்று இரவு எங்கே இருந்த?”
“நான் ஹாஸ்டலில்தான் இருந்தேன் சார். உங்கிடம் தேவையென்றால் வாட்ச்மேன் கேட்டுப்பாருங்க.”
“விஜயுடன் பிரச்சனை இருந்தது என்கிறார்கள்.”
“அது சாதாரண கல்லூரி விவாதம் சார். நான் என்னத்துக்கு அவனை வீட்டுக்குப் போய் சண்டை போடணும்?”
அவரின் குரலில் நிதானம் இருந்தது. ஆனால் ஒரு சின்ன விஷயம். அவர் மிக வேகமாக தன்னை பாதுகாத்துக்கொண்டார். இந்த வகை பதில்கள் சில நேரம் அபாயகரமாக இருக்கும். சந்தேகம் தோன்றும். ஆனால் ஆதாரம் இல்லை.
ராஜமாணிக்கம் மூன்று கிளுக்கள் வைத்திருந்தார்:
- விஜய் வீட்டில் யாரும் திருடவில்லை
- வீட்டில் இருந்த நபர் அவதானமாக ஓடிவிட்டார்
- விஜய் ஏதோ மறைக்கிறான் போல
“பாரு விஜய்,” அவர் மெதுவாக சொன்னார், “உன்ன யாராவது பயமுறுத்த வரிருக்கலாம். உனக்கே தெரியும். நீ சொல்லலைன்னா எங்களை ஏமாற்றுறது போல் இல்ல. உன்னை ஆபத்துக்கு தள்ளுற.”
விஜய் கண்களை மூடினான். நிமிடங்கள் சென்றது. பிறகு மெதுவாக பேசினார்.
“சார்… எனக்கு தெரியும் யாரு வந்திருக்கலாம் என்று.”
ராஜமாணிக்கம் அமைதியாகப் பார்த்தார்.
“அது திருடன் இல்ல. அது என் தங்கையின் நண்பன். அவன் என் வீட்டுக்கு வரக்கூடாது என்று நான் ஏற்கனவே சொல்லியிருந்தேன். அவனுக்கு கோபம். நேற்று அவன் வீட்டுக்குள் வந்திருப்பான்.”
“உன் தங்கையின் நண்பனுக்கு என்ன பெயர்?”
“கார்த்திக்.”
போலீசார் கார்த்திக்கை அழைத்தார்கள். கல்லூரி மாணவன். வெள்ளை சட்டை. உயரம் அதிகம். அயல் பெண் சொன்ன அடையாளம்.
ராஜமாணிக்கம் கேட்டார், “நேற்று இரவு விஜய் வீட்டுக்குப் போனாயா?”
கார்த்திக் சற்று பதற்றம். “ஆமாம் சார். ஆனா நான் கயமா எதுவும் பண்ணல்ல. நான் சும்மா பேச வந்தேன். அவன் கதவை திறந்ததும் என்னை பார்த்ததும் கோபப்பட்டான். நான் நெருங்கியதும் தள்ளி வைக்கிறேன்னு கையை நீட்டினான். தடுமாறி விழுந்தான். நான் பயந்து வீட்டை விட்டுப் போனேன்.”
“எதற்கு?”
“அவன் தங்கை யாரையும் சந்திக்க கூடாது. எடியாடி கட்டுப்பாடு வைத்திருந்தான். நானும் அவளுக்காக வந்தேன். அதுக்காக நான் குற்றவாளியா?”
ராஜமாணிக்கம் ஒரு நிமிடம் அவனை பார்த்தார். உண்மை என்றாலும் இவ்வகை செயல்கள் பிரச்சனையை உருவாக்கும். பயம் கொடுக்கும். இது குற்ற விசாரணை புள்ளியாக வரும்.
ராஜமாணிக்கம் விஜயை சந்தித்தார்.
“உன்ன யாரும் தாக்கவில்லை. உன் வீட்டுக்கு யாரோ பயமுறுத்த வரவில்லை. அது ஒரே ஒரு விஷயம். நீ வீட்டுக்குள் பிரச்சனை வைத்துக்கொண்டு இருந்தாய். குடும்ப விஷயம். அதை வெளியில் வரவிடாம இருக்க நினைத்தாய். ஆனா இது குற்றமாகவும் காட்டாகவும் ஆகிவிட்டது.”
விஜய் மெதுவாகச் சொன்னார், “என்னவோ சரி சார்.”
ராஜமாணிக்கம் கடைசி அறிவுரை மட்டும் சொன்னார்.
“குடும்ப சண்டையை கதவுக்குள் வைக்கலாம். ஆனால் அதன் மூலம் பாதுகாப்பையே ஆபத்துக்கு ஆக்கக்கூடாது. இது பணப்பையை இல்லாதது போல நீ மறைக்க கூடாது. சில விஷயங்களுக்கு போலீஸ் இருக்கிறது. குடும்ப மரபுக்கு ஒருவிதமான பார்வை இருக்கலாம். ஆனால் சட்டத்திற்கு வேறு பார்வை இருக்கும். இரண்டுக்கும் சமநிலை அவசியம்.”
விஜய் மற்றும் கார்த்திக் இருவரும் கலந்துரையாட முடிவு செய்தனர். குடும்பத்தினர் கலந்து அமைதியான முடிவு வந்தது. யாருக்கும் ஆபத்தில்லை. யாரும் காயமில்லை. யாரும் திருடவில்லை.
இந்தக் கேஸில் குற்றம் பெரியதல்ல. ஆனால் பாடம் பெரிது.
சில நேரங்களில் குற்றம் ரத்தமும் வன்முறையும் இல்லாமல் நடக்கிறது. பயம், தவறான முடிவு, மௌனம் ஆகியவை தான் காரணம்.
ராஜமாணிக்கம் தன் டைரியில் எழுதினார்:
போலீஸ் வண்டி மெல்ல மைலாபூரை விட்டுச் சென்றது.
குற்றம் தீர்ந்தது. உண்மை வெளியில் வந்தது.
இந்த நகரத்தில் ஆயிரம் குற்றங்கள் நடக்கின்றன.
ஆனால் மிக ஆபத்தான குற்றம் உண்மையை மறைப்பதே.