அத்தியாயம் – 45
பொன்வளநாட்டின் அரசவை!
“இளவரசர் வேள்வியாளரே…”
அந்தக் குரல் முகில்வர்மனின் செவிகளில் எதிரொலித்தது.
கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்தபடியே நின்றவனின் விரல்கள் மெல்ல நடுங்கின.
அடுத்த நொடியே, அவனுடைய கண்களுக்கு முன்னால் இருந்த காடு மறையத் தொடங்கியது.
அதற்குப் பதிலாக, உயர்ந்த மதில்களால் சூழப்பட்ட ஒரு பெரிய அரண்மனை அவனுடைய மனக்கண்ணில் விரிவடைந்தது.
அந்த அரண்மனையின் வாயிலில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த சின்னம்…
அங்கே அசைந்துகொண்டிருந்த கொடிகள்…
அரண்மனைக்குள் விரைந்து சென்றுகொண்டிருந்த வீரர்கள்…
எல்லாமே அவனுக்குப் பழக்கமானவையாக இருந்தன.
அந்த இடம் அவனுக்குச் சொந்தமானது!
அந்த உணர்வு அவனுக்குள் எழுந்த அடுத்த நொடியே, அவனுடைய மனக்கண்ணில் இன்னொரு காட்சி விரிந்தது.
பொன்வளநாட்டின் அரசவை!
அரசவையின் நடுவே அமைக்கப்பட்டிருந்த உயர்ந்த மேடையில் மன்னர் குன்றவேளார் சிம்மாசனத்தில் வீற்றிருந்தார்.
அவருக்கு இடப்புறத்தில் வேள்வியாளனும், வலப்புறத்தில் பெருவேள்சாத்தனும் நின்றிருந்தனர்.
மன்னருக்கு எதிரே அரசவையினர் தங்களுக்குரிய வரிசையில் அமர்ந்திருந்தனர். அவையின் நடுவே இரு தரப்பினரையும் பிரித்தபடி நீண்ட பாதை அமைந்திருந்தது.
அரசவையினர் அனைவரும் அன்று மன்னர் அறிவிக்கப்போகும் செய்தியை எதிர்பார்த்தபடி அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.
அந்த நேரத்தில், அரசவையின் வாயிலிலிருந்து ஓர் அறிவிப்பு ஒலித்தது.
“அரசியார் நறுமுகைதேவி அரசவைக்கு வருகிறார்!”
அடுத்த நொடியே, அரசவைக்குள் நுழைந்தார் அரசியார் நறுமுகைதேவி.
அவருடைய பார்வை முதலில் தன் கணவரைச் சென்றடைந்தது.
குன்றவேளாரும் அவரைப் பார்த்ததும் சிறு புன்னகையுடன் தலையசைத்தார்.
“தேவி! தங்களுக்காகத்தான் யாம் காத்திருக்கிறோம். அருகே வாரும்!”
மன்னரின் அழைப்பை ஏற்று அவரை நோக்கி வந்த அரசியார், அவருக்கு முன்பாக நின்று தலைவணங்கினார்.
“அரசே! தாங்கள் அழைத்ததாகக் காவலன் கூறினான்.”
“ஆம், தேவி! நம் நாட்டின் அடுத்த அரசனை அறிவிக்கலாம் என்று யாம் முடிவு செய்துள்ளோம். அதற்காகவே உம்மையும் அழைத்தோம்.”
அதைக் கேட்ட வேள்வியாளனின் முகத்தில் ஆர்வம் தோன்றியது.
“தந்தையே! எம் தமையன் அரசராகப் பொறுப்பேற்கும் நாளை ஒரு பெருவிழாவாகக் கொண்டாட வேண்டும் என்பதே எமது விருப்பம்!”
இளையோனின் பதிலைக் கேட்ட பெருவேள்சாத்தன் மகிழ்ச்சியுடன் தலையசைத்தான்.
“உம் விருப்பம் எமக்குத் தெரியும், வேள்வியாளா! அதனால்தான் இந்தப் பொறுப்பை உன்னிடம் ஒப்படைக்க எண்ணுகிறோம்.”
அப்போது அரசவையின் இன்னொரு புறத்திலிருந்து ஓர் அமைச்சர் முன்வந்தார்.
“மன்னரே! அந்தப் பெருவிழாவில் எங்களது பங்கும் இருக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் எங்களுக்கும் உண்டு.”
அமைச்சரின் வேண்டுகோளைக் கேட்ட வேள்வியாளன் அவரைப் பார்த்தான்.
“எம்மால் தனியாகச் செய்ய இயலாதோ?”
அவனுடைய பார்வை அரசரின் வலப்புறம் திரும்பியது.
அங்கே நின்றிருந்த பெருவேள்சாத்தன் முன்னால் வந்தான்.
“எம் இளவலால் செய்ய இயலாத காரியம் என்று ஏதேனும் உண்டோ?” என்றான், தம்பியை ஆழமாகப் பார்த்தபடி.
அதுவரை அண்ணனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த வேள்வியாளன், இதழ்கள் விரியப் புன்னகைத்தான்.
பெருவேள்சாத்தன் தன் தாய், தந்தை இருவரையும் பார்த்துத் தலைவணங்கினான்.
“அரசே! தாங்கள் அனுமதித்தால், யானும் எம் இளவலுடன் இணைந்து இப்பணியைத் தொடரலாமா?”
குன்றவேளார் மகனைப் பார்த்தார்.
“உன் விருப்பப்படியே செய். ஆனால், உன் பாதுகாப்பை ஒருபோதும் மறந்துவிடாதே.”
அவருடைய குரலில் அன்பும் அக்கறையும் நிறைந்திருந்தன.
வேள்வியாளன் மீண்டும் தலைவணங்கினான்.
“தங்கள் ஆணையை நிறைவேற்றுவேன்!”
அந்தக் காட்சி மெல்ல மறைந்தது.
அடுத்ததாக, அவனுடைய நினைவில் காட்டின் நீண்ட நடைபாதை விரிந்தது.
அந்தப் பாதையில் வேள்வியாளனும் நம்பியானும் நடந்துகொண்டிருந்தனர்.
“இளவரசே! தாங்கள் செல்லவிருக்கும் இடத்தைப் பற்றிய முழுமையான விவரங்களை மன்னரிடமோ அரசியாரிடமோ தெரிவித்துவிட்டீர்களா?” என்று கேட்டான் நம்பியான்.
“இன்னும் சில விவரங்களை அறிய வேண்டியுள்ளது, நம்பியா! இந்தக் காட்டில் இருக்கும் மூலிகைகள் அனைத்தையும் ஒரே நாளில் கண்டறிந்துவிட முடியாது. ஒவ்வொரு பகுதியையும் ஆராய வேண்டும்.”
“அப்படியானால், இதுவரை தாங்கள் அவர்களிடம் தெரிவிக்கவில்லை, இல்லையா?”
“நாளை விடியற்காலையில் தெரிவித்துவிடுவேன்!”
வேள்வியாளன் உறுதியுடன் கூறினான்.
“அதற்குள் தேவையான பொருட்களைத் தயாராக வைத்திருக்க வேண்டும். குறிப்பாக, மூலிகைகளைப் பற்றிய பழைய குறிப்புகளையும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.”
அதைக் கேட்ட நம்பியான் முகத்தைச் சுருக்கினான்.
“எம்மை எம் தமையனிடம் கசையடி வாங்க வைக்காமல் விடமாட்டீர்கள் போலிருக்கிறதே, இளவரசே!”
அவனுடைய புலம்பலைக் கேட்ட வேள்வியாளன் சிரித்தான்.
“அப்படியே செய்கிறேன், நண்பா!”
அவனுடைய குரலில் புன்னகை வழிந்தோடியது.
சிறிது தூரம் நடந்த நம்பியான் திடீரென நின்றான்.
“இளவரசே!”
“என்ன, நம்பியா?”
“தாங்கள் இந்தப் பயணத்தில் மூலிகைகளை மட்டும்தானே தேடப்போகிறீர்கள்?”
அவனுடைய கேள்வியைக் கேட்ட வேள்வியாளன் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தான்.
பின்னர், நம்பியானின் தோளில் கை வைத்தான்.
“மூலிகைகளோடு எம் நேசத்தையும் தேடத்தான் போகிறோம்!”
அந்தப் பதிலைக் கேட்ட நம்பியானின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்தது. அடுத்த கணமே, அவனுடைய முகத்தில் அச்சம் படர்ந்தது.
“இதனால்தான் தங்களுடன் வருவதில் எனக்கு எப்போதும் இன்னல்கள் நேர்கின்றனவோ, இளவரசே!” என்று புலம்பியபடியே மீண்டும் அவனுடன் நடந்தான்.
இருவரும் தங்களுக்குள் புன்னகைத்துக்கொண்டும், சிறுவர்களைப் போல ஒருவரையொருவர் கேலி செய்துகொண்டும் நடந்துசென்றனர்.
அந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த முகில்வர்மனின் செவிகளில், எங்கிருந்தோ ஒரு குரல் மங்கலாக ஒலித்தது.
“முகில் சார்!”
ஆனால், அந்தக் குரல் அவனுடைய நினைவுகளுக்குள் நுழையவில்லை.
அவனுடைய மனக்கண்ணில் இன்னொரு காட்சி விரிந்துகொண்டிருந்தது.
அருவியின் ஆர்ப்பரிப்பைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தான் வேள்வியாளன்.
அவனுடைய பார்வையில் ஏதோ ஓர் எதிர்பார்ப்பு நிறைந்திருந்தது.
அப்போது அவனுக்குப் பின்னால் கொலுசொலி மெதுவாகக் கேட்டது.
“இளவரசே! இன்னும் புறப்படவில்லையா தாங்கள்?”
“எப்படிப் புறப்படுவதாம்? உம்மைக் காணாமல்!” என்றபடி வேள்வியாளன் திரும்பினான்.
அடுத்த நொடியே அவனுடைய முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது.
அவனுடைய பார்வை தன்னிச்சையாக அவளைச் சுற்றி ஆராய்ந்தது.
அங்கே அவனையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள் காந்தள்மங்கை.
அவளுடைய முகத்தில் தவழ்ந்த புன்னகையைக் கண்டதும் வேள்வியாளனின் கண்களில் மென்மை குடிகொண்டது.
அவளுடைய கண்கள் பேசுவதையும், இதழ்கள் புன்னகைப்பதையும் பார்த்தபடி சில நொடிகள் அப்படியே நின்றான்.
“இளவரசே!”
மீண்டும் அவள் அழைத்ததும் வேள்வியாளன் தன் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டான்.
“ம்… சொல், காந்தள்!”
“அரண்மனைக்குப் புறப்படுவதற்கான ஏற்பாடுகள் முடிந்துவிட்டன.”
“சரி. நாம் புறப்படலாம்!”
அவன் அருவியின் நீரிலிருந்து மேலே ஏறத் தொடங்கினான்.
ஆனால், அவனுடைய பார்வை மட்டும் ஒவ்வொரு முறையும் காந்தள்மங்கையைத் தொட்டுத் திரும்பியது.
“முகில் சார்!”
இந்த முறை அந்தக் குரல் அவனுடைய செவிகளைத் தெளிவாக வந்தடைந்தது.
முகில்வர்மனின் விரல்கள் ஓலைச்சுவடியை இறுகப் பற்றிக்கொண்டன.
அவனுடைய மூச்சு சற்றே வேகமடைந்தது.
அவன் கண்களுக்கு முன்னால் அரசவையும் அரண்மனையும் காடும் மறைந்திருந்தாலும், அங்கே நிகழ்ந்த ஒவ்வொரு சம்பவமும் அவனுடைய நினைவில் அழுத்தமாகப் பதிந்திருந்தன.
பெருவேள்சாத்தனின் முகம்…
நம்பியானின் குரல்…
காந்தள்மங்கையின் புன்னகை…
அவை அனைத்தும் அவனுக்குள் உயிர்பெற்றிருந்தன.
அவன் மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தினான்.
எதிரே நின்றிருந்த சுனையாழியின் முகத்தைப் பார்த்தான்.
அவளுடைய கண்களில் தெரிந்த உணர்வுகள் அவனுக்குள் இன்னொரு நினைவைக் கிளறின.
அந்தப் பார்வை…
அந்த முகம்…
அந்தப் பெண்…
“காந்தள்மங்கை!”
அவனுடைய உதடுகள் தன்னையறியாமல் அந்தப் பெயரை உச்சரித்தன.
அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் சுனையாழியின் முகம் மாறியது.
அவளுடைய விரல்கள் மெல்ல நடுங்கின.
யாழ்வேந்தன் இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான்.
“முகில் சார்… என்ன ஆச்சு உங்களுக்கு?”
முகில்வர்மன் அவனுடைய கேள்விக்குப் பதிலளிக்கவில்லை.
அவன் இன்னமும் சுனையாழியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவனுடைய கண்களுக்கு முன்னால் நிகழ்காலமும் கடந்தகாலமும் ஒன்றோடொன்று கலக்கத் தொடங்கின.
சுனையாழியின் முகத்திற்குப் பின்னால் காந்தள்மங்கையின் முகம் தோன்றியது.
அவளுடைய குரல் அவன் காதுகளில் ஒலித்தது.
அரண்மனையின் நடைபாதைகள்…
அரசவையின் காட்சிகள்…
மலைக்காட்டை நோக்கிப் புறப்பட்ட பயணம்…
என ஒவ்வொன்றாக அவனுடைய நினைவில் எழுந்தன.
அவன் மறந்திருந்த அனைத்தும் அவனுக்குள் மீண்டும் உயிர்பெற்றன.
அவன் முகில்வர்மன் மட்டுமல்ல.
அவன் வேள்வியாளன்!
அந்த உண்மை அவனுக்குள் முழுமையாகப் பதிந்த அடுத்த நொடி, அவனுடைய கண்கள் கலங்கின.
தான் வாழ்ந்த கடந்த காலத்தை நினைத்தபோது ஏற்பட்ட வலி ஒருபுறம் இருந்தாலும், இந்தக் காடும் இந்த ஓலைச்சுவடியும் தன்னுள் எழுப்பியிருந்த விடை தெரியாத கேள்விகளுக்கு இப்போது விடை கிடைத்திருந்தது.
ஆனால், அந்த நினைவுகள் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியை மட்டும் தரவில்லை.
அவற்றுக்குள் இன்னும் திறக்கப்படாத சில கதவுகள் இருந்தன.
அந்தக் கதவுகளுக்குப் பின்னால் என்ன மறைந்திருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது.
அவன் மெதுவாகத் தன் கையிலிருந்த ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்தான்.
இத்தனை காலமாகத் தன்னுள் இருந்த வெற்றிடத்தின் காரணம் இப்போதுதான் அவனுக்குப் புரியத் தொடங்கியிருந்தது.
அவன் மீண்டும் சுனையாழியைப் பார்த்தான்.
அவளுடைய கண்களிலும் இழந்ததை மீண்டும் கண்டுகொண்ட நிறைவு அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது.
அவள் ஏதோ சொல்ல முயன்றாள்.
ஆனால், வார்த்தைகள் வெளிவரவில்லை.
அந்த நேரத்தில், சற்றுத் தொலைவில் நின்றிருந்த வசீகரன் இருவரையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.
முகில்வர்மனின் நினைவுகள் மீண்டுவிட்டதை அவனுடைய முகமே உணர்த்தியது.
வசீகரனின் மனத்தில் ஒருபுறம் நிம்மதி தோன்றியது. அதே நேரத்தில், வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்த முடியாத அச்சமும் அவனைச் சூழ்ந்தது.
அவன் எதிர்பார்த்த தருணம் வந்துவிட்டது.
ஆனால், அவர்கள் இன்னும் அறிய வேண்டியவை நிறைய இருந்தன.
குறிப்பாக, இந்தக் காட்டின் உண்மையான பாதை…
அதன் முடிவில் மறைந்திருந்த பொன்வளநாட்டின் கடைசிச் சுவடு…
அவற்றை நோக்கிய பயணம் இனிமேல்தான் தொடங்கப்போகிறது.
தொடரும்…
பொன்வளநாட்டின் அரசவை!
“இளவரசர் வேள்வியாளரே…”
அந்தக் குரல் முகில்வர்மனின் செவிகளில் எதிரொலித்தது.
கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்தபடியே நின்றவனின் விரல்கள் மெல்ல நடுங்கின.
அடுத்த நொடியே, அவனுடைய கண்களுக்கு முன்னால் இருந்த காடு மறையத் தொடங்கியது.
அதற்குப் பதிலாக, உயர்ந்த மதில்களால் சூழப்பட்ட ஒரு பெரிய அரண்மனை அவனுடைய மனக்கண்ணில் விரிவடைந்தது.
அந்த அரண்மனையின் வாயிலில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த சின்னம்…
அங்கே அசைந்துகொண்டிருந்த கொடிகள்…
அரண்மனைக்குள் விரைந்து சென்றுகொண்டிருந்த வீரர்கள்…
எல்லாமே அவனுக்குப் பழக்கமானவையாக இருந்தன.
அந்த இடம் அவனுக்குச் சொந்தமானது!
அந்த உணர்வு அவனுக்குள் எழுந்த அடுத்த நொடியே, அவனுடைய மனக்கண்ணில் இன்னொரு காட்சி விரிந்தது.
பொன்வளநாட்டின் அரசவை!
அரசவையின் நடுவே அமைக்கப்பட்டிருந்த உயர்ந்த மேடையில் மன்னர் குன்றவேளார் சிம்மாசனத்தில் வீற்றிருந்தார்.
அவருக்கு இடப்புறத்தில் வேள்வியாளனும், வலப்புறத்தில் பெருவேள்சாத்தனும் நின்றிருந்தனர்.
மன்னருக்கு எதிரே அரசவையினர் தங்களுக்குரிய வரிசையில் அமர்ந்திருந்தனர். அவையின் நடுவே இரு தரப்பினரையும் பிரித்தபடி நீண்ட பாதை அமைந்திருந்தது.
அரசவையினர் அனைவரும் அன்று மன்னர் அறிவிக்கப்போகும் செய்தியை எதிர்பார்த்தபடி அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.
அந்த நேரத்தில், அரசவையின் வாயிலிலிருந்து ஓர் அறிவிப்பு ஒலித்தது.
“அரசியார் நறுமுகைதேவி அரசவைக்கு வருகிறார்!”
அடுத்த நொடியே, அரசவைக்குள் நுழைந்தார் அரசியார் நறுமுகைதேவி.
அவருடைய பார்வை முதலில் தன் கணவரைச் சென்றடைந்தது.
குன்றவேளாரும் அவரைப் பார்த்ததும் சிறு புன்னகையுடன் தலையசைத்தார்.
“தேவி! தங்களுக்காகத்தான் யாம் காத்திருக்கிறோம். அருகே வாரும்!”
மன்னரின் அழைப்பை ஏற்று அவரை நோக்கி வந்த அரசியார், அவருக்கு முன்பாக நின்று தலைவணங்கினார்.
“அரசே! தாங்கள் அழைத்ததாகக் காவலன் கூறினான்.”
“ஆம், தேவி! நம் நாட்டின் அடுத்த அரசனை அறிவிக்கலாம் என்று யாம் முடிவு செய்துள்ளோம். அதற்காகவே உம்மையும் அழைத்தோம்.”
அதைக் கேட்ட வேள்வியாளனின் முகத்தில் ஆர்வம் தோன்றியது.
“தந்தையே! எம் தமையன் அரசராகப் பொறுப்பேற்கும் நாளை ஒரு பெருவிழாவாகக் கொண்டாட வேண்டும் என்பதே எமது விருப்பம்!”
இளையோனின் பதிலைக் கேட்ட பெருவேள்சாத்தன் மகிழ்ச்சியுடன் தலையசைத்தான்.
“உம் விருப்பம் எமக்குத் தெரியும், வேள்வியாளா! அதனால்தான் இந்தப் பொறுப்பை உன்னிடம் ஒப்படைக்க எண்ணுகிறோம்.”
அப்போது அரசவையின் இன்னொரு புறத்திலிருந்து ஓர் அமைச்சர் முன்வந்தார்.
“மன்னரே! அந்தப் பெருவிழாவில் எங்களது பங்கும் இருக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் எங்களுக்கும் உண்டு.”
அமைச்சரின் வேண்டுகோளைக் கேட்ட வேள்வியாளன் அவரைப் பார்த்தான்.
“எம்மால் தனியாகச் செய்ய இயலாதோ?”
அவனுடைய பார்வை அரசரின் வலப்புறம் திரும்பியது.
அங்கே நின்றிருந்த பெருவேள்சாத்தன் முன்னால் வந்தான்.
“எம் இளவலால் செய்ய இயலாத காரியம் என்று ஏதேனும் உண்டோ?” என்றான், தம்பியை ஆழமாகப் பார்த்தபடி.
அதுவரை அண்ணனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த வேள்வியாளன், இதழ்கள் விரியப் புன்னகைத்தான்.
பெருவேள்சாத்தன் தன் தாய், தந்தை இருவரையும் பார்த்துத் தலைவணங்கினான்.
“அரசே! தாங்கள் அனுமதித்தால், யானும் எம் இளவலுடன் இணைந்து இப்பணியைத் தொடரலாமா?”
குன்றவேளார் மகனைப் பார்த்தார்.
“உன் விருப்பப்படியே செய். ஆனால், உன் பாதுகாப்பை ஒருபோதும் மறந்துவிடாதே.”
அவருடைய குரலில் அன்பும் அக்கறையும் நிறைந்திருந்தன.
வேள்வியாளன் மீண்டும் தலைவணங்கினான்.
“தங்கள் ஆணையை நிறைவேற்றுவேன்!”
அந்தக் காட்சி மெல்ல மறைந்தது.
அடுத்ததாக, அவனுடைய நினைவில் காட்டின் நீண்ட நடைபாதை விரிந்தது.
அந்தப் பாதையில் வேள்வியாளனும் நம்பியானும் நடந்துகொண்டிருந்தனர்.
“இளவரசே! தாங்கள் செல்லவிருக்கும் இடத்தைப் பற்றிய முழுமையான விவரங்களை மன்னரிடமோ அரசியாரிடமோ தெரிவித்துவிட்டீர்களா?” என்று கேட்டான் நம்பியான்.
“இன்னும் சில விவரங்களை அறிய வேண்டியுள்ளது, நம்பியா! இந்தக் காட்டில் இருக்கும் மூலிகைகள் அனைத்தையும் ஒரே நாளில் கண்டறிந்துவிட முடியாது. ஒவ்வொரு பகுதியையும் ஆராய வேண்டும்.”
“அப்படியானால், இதுவரை தாங்கள் அவர்களிடம் தெரிவிக்கவில்லை, இல்லையா?”
“நாளை விடியற்காலையில் தெரிவித்துவிடுவேன்!”
வேள்வியாளன் உறுதியுடன் கூறினான்.
“அதற்குள் தேவையான பொருட்களைத் தயாராக வைத்திருக்க வேண்டும். குறிப்பாக, மூலிகைகளைப் பற்றிய பழைய குறிப்புகளையும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.”
அதைக் கேட்ட நம்பியான் முகத்தைச் சுருக்கினான்.
“எம்மை எம் தமையனிடம் கசையடி வாங்க வைக்காமல் விடமாட்டீர்கள் போலிருக்கிறதே, இளவரசே!”
அவனுடைய புலம்பலைக் கேட்ட வேள்வியாளன் சிரித்தான்.
“அப்படியே செய்கிறேன், நண்பா!”
அவனுடைய குரலில் புன்னகை வழிந்தோடியது.
சிறிது தூரம் நடந்த நம்பியான் திடீரென நின்றான்.
“இளவரசே!”
“என்ன, நம்பியா?”
“தாங்கள் இந்தப் பயணத்தில் மூலிகைகளை மட்டும்தானே தேடப்போகிறீர்கள்?”
அவனுடைய கேள்வியைக் கேட்ட வேள்வியாளன் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தான்.
பின்னர், நம்பியானின் தோளில் கை வைத்தான்.
“மூலிகைகளோடு எம் நேசத்தையும் தேடத்தான் போகிறோம்!”
அந்தப் பதிலைக் கேட்ட நம்பியானின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்தது. அடுத்த கணமே, அவனுடைய முகத்தில் அச்சம் படர்ந்தது.
“இதனால்தான் தங்களுடன் வருவதில் எனக்கு எப்போதும் இன்னல்கள் நேர்கின்றனவோ, இளவரசே!” என்று புலம்பியபடியே மீண்டும் அவனுடன் நடந்தான்.
இருவரும் தங்களுக்குள் புன்னகைத்துக்கொண்டும், சிறுவர்களைப் போல ஒருவரையொருவர் கேலி செய்துகொண்டும் நடந்துசென்றனர்.
அந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த முகில்வர்மனின் செவிகளில், எங்கிருந்தோ ஒரு குரல் மங்கலாக ஒலித்தது.
“முகில் சார்!”
ஆனால், அந்தக் குரல் அவனுடைய நினைவுகளுக்குள் நுழையவில்லை.
அவனுடைய மனக்கண்ணில் இன்னொரு காட்சி விரிந்துகொண்டிருந்தது.
அருவியின் ஆர்ப்பரிப்பைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தான் வேள்வியாளன்.
அவனுடைய பார்வையில் ஏதோ ஓர் எதிர்பார்ப்பு நிறைந்திருந்தது.
அப்போது அவனுக்குப் பின்னால் கொலுசொலி மெதுவாகக் கேட்டது.
“இளவரசே! இன்னும் புறப்படவில்லையா தாங்கள்?”
“எப்படிப் புறப்படுவதாம்? உம்மைக் காணாமல்!” என்றபடி வேள்வியாளன் திரும்பினான்.
அடுத்த நொடியே அவனுடைய முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது.
அவனுடைய பார்வை தன்னிச்சையாக அவளைச் சுற்றி ஆராய்ந்தது.
அங்கே அவனையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள் காந்தள்மங்கை.
அவளுடைய முகத்தில் தவழ்ந்த புன்னகையைக் கண்டதும் வேள்வியாளனின் கண்களில் மென்மை குடிகொண்டது.
அவளுடைய கண்கள் பேசுவதையும், இதழ்கள் புன்னகைப்பதையும் பார்த்தபடி சில நொடிகள் அப்படியே நின்றான்.
“இளவரசே!”
மீண்டும் அவள் அழைத்ததும் வேள்வியாளன் தன் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டான்.
“ம்… சொல், காந்தள்!”
“அரண்மனைக்குப் புறப்படுவதற்கான ஏற்பாடுகள் முடிந்துவிட்டன.”
“சரி. நாம் புறப்படலாம்!”
அவன் அருவியின் நீரிலிருந்து மேலே ஏறத் தொடங்கினான்.
ஆனால், அவனுடைய பார்வை மட்டும் ஒவ்வொரு முறையும் காந்தள்மங்கையைத் தொட்டுத் திரும்பியது.
“முகில் சார்!”
இந்த முறை அந்தக் குரல் அவனுடைய செவிகளைத் தெளிவாக வந்தடைந்தது.
முகில்வர்மனின் விரல்கள் ஓலைச்சுவடியை இறுகப் பற்றிக்கொண்டன.
அவனுடைய மூச்சு சற்றே வேகமடைந்தது.
அவன் கண்களுக்கு முன்னால் அரசவையும் அரண்மனையும் காடும் மறைந்திருந்தாலும், அங்கே நிகழ்ந்த ஒவ்வொரு சம்பவமும் அவனுடைய நினைவில் அழுத்தமாகப் பதிந்திருந்தன.
பெருவேள்சாத்தனின் முகம்…
நம்பியானின் குரல்…
காந்தள்மங்கையின் புன்னகை…
அவை அனைத்தும் அவனுக்குள் உயிர்பெற்றிருந்தன.
அவன் மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தினான்.
எதிரே நின்றிருந்த சுனையாழியின் முகத்தைப் பார்த்தான்.
அவளுடைய கண்களில் தெரிந்த உணர்வுகள் அவனுக்குள் இன்னொரு நினைவைக் கிளறின.
அந்தப் பார்வை…
அந்த முகம்…
அந்தப் பெண்…
“காந்தள்மங்கை!”
அவனுடைய உதடுகள் தன்னையறியாமல் அந்தப் பெயரை உச்சரித்தன.
அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் சுனையாழியின் முகம் மாறியது.
அவளுடைய விரல்கள் மெல்ல நடுங்கின.
யாழ்வேந்தன் இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான்.
“முகில் சார்… என்ன ஆச்சு உங்களுக்கு?”
முகில்வர்மன் அவனுடைய கேள்விக்குப் பதிலளிக்கவில்லை.
அவன் இன்னமும் சுனையாழியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவனுடைய கண்களுக்கு முன்னால் நிகழ்காலமும் கடந்தகாலமும் ஒன்றோடொன்று கலக்கத் தொடங்கின.
சுனையாழியின் முகத்திற்குப் பின்னால் காந்தள்மங்கையின் முகம் தோன்றியது.
அவளுடைய குரல் அவன் காதுகளில் ஒலித்தது.
அரண்மனையின் நடைபாதைகள்…
அரசவையின் காட்சிகள்…
மலைக்காட்டை நோக்கிப் புறப்பட்ட பயணம்…
என ஒவ்வொன்றாக அவனுடைய நினைவில் எழுந்தன.
அவன் மறந்திருந்த அனைத்தும் அவனுக்குள் மீண்டும் உயிர்பெற்றன.
அவன் முகில்வர்மன் மட்டுமல்ல.
அவன் வேள்வியாளன்!
அந்த உண்மை அவனுக்குள் முழுமையாகப் பதிந்த அடுத்த நொடி, அவனுடைய கண்கள் கலங்கின.
தான் வாழ்ந்த கடந்த காலத்தை நினைத்தபோது ஏற்பட்ட வலி ஒருபுறம் இருந்தாலும், இந்தக் காடும் இந்த ஓலைச்சுவடியும் தன்னுள் எழுப்பியிருந்த விடை தெரியாத கேள்விகளுக்கு இப்போது விடை கிடைத்திருந்தது.
ஆனால், அந்த நினைவுகள் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியை மட்டும் தரவில்லை.
அவற்றுக்குள் இன்னும் திறக்கப்படாத சில கதவுகள் இருந்தன.
அந்தக் கதவுகளுக்குப் பின்னால் என்ன மறைந்திருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது.
அவன் மெதுவாகத் தன் கையிலிருந்த ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்தான்.
இத்தனை காலமாகத் தன்னுள் இருந்த வெற்றிடத்தின் காரணம் இப்போதுதான் அவனுக்குப் புரியத் தொடங்கியிருந்தது.
அவன் மீண்டும் சுனையாழியைப் பார்த்தான்.
அவளுடைய கண்களிலும் இழந்ததை மீண்டும் கண்டுகொண்ட நிறைவு அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது.
அவள் ஏதோ சொல்ல முயன்றாள்.
ஆனால், வார்த்தைகள் வெளிவரவில்லை.
அந்த நேரத்தில், சற்றுத் தொலைவில் நின்றிருந்த வசீகரன் இருவரையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.
முகில்வர்மனின் நினைவுகள் மீண்டுவிட்டதை அவனுடைய முகமே உணர்த்தியது.
வசீகரனின் மனத்தில் ஒருபுறம் நிம்மதி தோன்றியது. அதே நேரத்தில், வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்த முடியாத அச்சமும் அவனைச் சூழ்ந்தது.
அவன் எதிர்பார்த்த தருணம் வந்துவிட்டது.
ஆனால், அவர்கள் இன்னும் அறிய வேண்டியவை நிறைய இருந்தன.
குறிப்பாக, இந்தக் காட்டின் உண்மையான பாதை…
அதன் முடிவில் மறைந்திருந்த பொன்வளநாட்டின் கடைசிச் சுவடு…
அவற்றை நோக்கிய பயணம் இனிமேல்தான் தொடங்கப்போகிறது.
தொடரும்…