அத்தியாயம் – 44
நினைவுகள் காட்டிய பாதை!
வசீகரன் அந்த அருவியின் மறுபுறத்தில் நின்றிருந்தான். அவனுடைய கையில், கடந்த சில ஆண்டுகளாக இந்தக் காட்டில் எதையோ தேடுவதற்குத் தூண்டுகோலாக இருந்த வரைபடம் இருந்தது.
அவனுடைய பார்வை எதிரே ஆர்ப்பரித்துக் கொட்டும் அருவியையும், அதை மறைத்தபடி நின்றிருந்த மரங்களையும், அவற்றுக்கு இடையே மறைந்திருந்த பாதையையும் ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தது.
அவனுக்குள் இப்போது எந்தக் குழப்பமும் இல்லை.
இதுவரை தன்னைத் தேட வைத்திருந்த கேள்விகளுக்கான விடைகள் அவனுடைய நினைவுகளில் தெளிவாகத் தெரிந்தன. இந்தக் காட்டிற்கு அவன் எத்தனையோ முறை வந்திருக்கிறான். ஒவ்வொரு முறையும் ஏதோ ஒன்றைத் தவறவிட்டுவிட்டுத் திரும்பியிருக்கிறான்.
ஆனால், இப்போது அவன் பார்ப்பது வெறும் காடாக இல்லை.
கடந்த காலத்தில் அவன் அறிந்திருந்த இடம்!
தன்னுடைய நினைவுகள் காட்டிய வழியில் பார்வையைச் செலுத்தியவன், சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றான்.
அவனுடைய மனம் கடந்த காலத்திற்குள் சென்றது.
அந்தக் காலத்திலும் அவன் இதே தேடலைத் தொடர்ந்திருந்தான். தேடலின் முடிவு எங்கே இருக்கிறது என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை. தன்னுடைய முயற்சியால் அதைக் கண்டுபிடித்துவிடலாம் என்று நினைத்த ஒவ்வொரு முறையும், அவனுடைய கைகள் வெறுமையாகவே திரும்பியிருந்தன.
ஆனால், இப்போது அவன் கையில் இருந்த வரைபடம் ஏன் முழுமையற்றதாக இருந்தது என்பதற்கான உண்மையான காரணம் அவனுக்குப் புரிந்தது.
அந்த வரைபடம் முழுமையானது அல்ல என்பதும், அதற்கான காரணமும் இப்போது அவனுடைய நினைவுகளில் தெளிவாகத் தெரிந்தன.
இந்தக் காடும் அதையொட்டிய நிலமும் யாருக்குச் சொந்தமானவை என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.
அங்கே மறைந்திருந்தவற்றைப் பற்றியும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது.
ஆனால், அந்தக் காட்டின் ஒவ்வொரு சுவட்டையும் அறிந்திருந்தவன் வேறு ஒருவன்.
அவன் தம்பி!
அவனுடைய நினைவுகளில் அந்த உண்மை தெளிவாகப் பதிந்திருந்தது.
வசீகரனின் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை ஒன்று தோன்றியது.
கடந்த காலத்தில் தன்னால் கண்டுபிடிக்க முடியாத ஒன்றை, இந்தப் பிறவியிலும் அறியாமலேயே தேடிக்கொண்டிருந்தான் என்பது அவனுக்குப் பெரும் ஆச்சரியமாக இருந்தது.
ஆனால், இந்த முறை அவனிடம் சில திட்டங்கள் இருந்தன. நிச்சயமாகத் தன்னால் அதைக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கையும் அவனிடம் இருந்தது.
அவனுடைய தந்தை கூறியிருந்த விஷயங்களும் இப்போது அவனுடைய நினைவுக்கு வந்தன.
அந்த எச்சரிக்கைக்குப் பின்னால் இருந்த காரணத்தை அவன் இப்போது நினைத்துப் பார்த்தான்.
தன் தம்பியாக இருந்தாலும், அவனைச் சுற்றியிருக்கும் ஆபத்துகள் குறைந்துவிடப் போவதில்லை.
வசீகரன் சில நொடிகள் கண்களை மூடினான்.
தான் இத்தனை காலமாகத் தேடியதற்கான உண்மையைப் புரிந்துகொண்டிருந்தாலும், அதைத் தேடி அடைவதற்கான வழி இன்னும் முழுமையாகத் திறக்கவில்லை என்பதும் நூறு சதவீதம் உண்மைதான்.
அந்த வழியை அறிந்தவன் யார் என்பதும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது.
கடந்த காலத்தின் முழுமையான நினைவுகளுடன் அங்கிருந்து திரும்பியவன், தற்போது மற்றவர்கள் இருந்த இடத்தை நோக்கி நடந்தான்.
மறுபுறம், சுனையாழி தன்னுடைய கையில் இருந்த தாத்தாவின் ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அதிலிருந்த குறிப்புகளை மீண்டும் மீண்டும் வாசித்தபோது, அவளுடைய பார்வை சுற்றியிருந்த செடிகளின் மீது சென்றது.
அந்தக் காட்டில், அருவியின் கரையை ஒட்டிக் காணப்பட்ட செடிகளுக்கும் ஓலைச்சுவடியில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த மூலிகைக்கும் இடையே ஏதோ ஒரு தொடர்பு இருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது.
அவள் மீண்டும் ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்தாள்.
பிறகு, தன்னைச் சுற்றிலும் பார்வையைச் செலுத்தினாள்.
அந்த நேரத்தில் அங்கே வந்த வசீகரனைப் பார்த்ததும், அவளுடைய கண்கள் இரண்டும் நெருப்புத் துண்டுகளாக ஜொலித்தன.
அவளுடைய கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடி நழுவுவதை உணர்ந்தவள், முயன்று தன்னை இயல்பு நிலைக்குக் கொண்டுவந்தாள்.
வசீகரனுடைய பார்வை சுனையாழியின் மீதும், அவளுடைய கண்களில் தெரிந்த வெறுப்பின் மீதும் சில நொடிகள் நிலைத்தது.
பிறகு, அவர்களின் கவனத்தைக் கலைக்காமலும் எதையும் அறியாதவனைப் போலவும் அவர்களுடன் வந்து நின்றுகொண்டான்.
அதே நேரத்தில், சுனையாழி தன்னுடைய எண்ணத்தை அண்ணன் யாழ்வேந்தனிடம் தெரிவித்தாள்.
“அண்ணா... இந்த ஓலைச்சுவடியில் இருக்கிற குறிப்புகளைப் பார்த்தா, இந்தப் பகுதியில்தான் அந்த மூலிகை இருக்கும்னு தோணுது.”
யாழ்வேந்தன் அவள் காட்டிய இடத்தைப் பார்த்தான்.
“எப்படிச் சொல்ற, சுனை?”
“இந்தச் செடிகளையும், இதுல இருக்கிற குறிப்புகளையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன். நாம இத்தனை ஆண்டுகளா நம்ம தாத்தா தேடின மூலிகையைத் தேடிக்கிட்டிருக்கோம். ஆனா, இதுவரைக்கும் பார்த்த இடங்களைவிட இந்தப் பகுதியில்தான் அதற்கான அறிகுறிகள் அதிகமா இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தோணுது.”
வசீகரன் அவள் கூறியதைக் கேட்டபடி, அருகில் வராமல் சற்று தொலைவில் நின்றிருந்தான்.
அந்த இடத்தைப் பற்றிய நினைவுகள் அவனுக்குள் மீண்டும் எழுந்தன. ஆனால், அவற்றை வெளியே காட்டாமல் அவளுடைய கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்தான்.
அந்த நேரத்தில் முகில்வர்மனும் அங்கே வந்து சேர்ந்தான்.
சுனையாழியின் கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடியையும், அவள் சுட்டிக்காட்டிய செடிகளையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான்.
“என்ன தேடுறீங்க, டாக்டர் ரெண்டு பேரும்?” என்று கேட்டான்.
“நாங்க தேடிட்டு இருக்கிற மூலிகை இந்தப் பகுதியில இருக்கும்னு சுனை சொல்றா, முகில் சார்,” என்றான் யாழ்வேந்தன்.
முகில்வர்மன் அந்தச் செடிகள் இருந்த பகுதியை நோக்கி நடந்தான்.
அங்கே வளர்ந்திருந்த செடிகளை உற்றுப் பார்த்தான். அவற்றின் இலைகளையும் தண்டுகளையும் கவனித்தான்.
சிறிது நேரம் கழித்து அவன் திரும்பினான்.
“இந்தச் செடிதான் இவ்வளவு நாளா நீங்க தேடிட்டு இருக்கிற மூலிகையா?” என்று கேட்டான்.
“ஆமாம்,” என்றான் யாழ்வேந்தன்.
முகில்வர்மன் மீண்டும் அந்தச் செடியைப் பார்த்தான்.
“ஆனா, இதை மட்டும் பார்த்துட்டு முடிவு பண்ண முடியாது. ஓலைச்சுவடியில இருக்கிற குறிப்புகளோட முழுமையா ஒத்துப்போகுதான்னு பார்க்கணும்.”
அவன் கூறியதைக் கேட்ட சுனையாழி, ஓலைச்சுவடியைத் திறந்து பார்த்தாள்.
முகில்வர்மன் அவளருகே வந்து அதிலிருந்த குறிப்புகளைக் கவனித்தான்.
அவனுடைய பார்வை ஒவ்வொரு வரியாக நகர்ந்தது.
அந்தக் குறிப்புகள் அவனுக்குள் ஏதோ ஓர் உணர்வை ஏற்படுத்தின. ஆனால், அந்த உணர்வு எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை அவனால் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
“எல்லாமே சரியா பொருந்துற மாதிரிதான் இருக்கு,” என்றான் முகில்வர்மன்.
சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தவன், மீண்டும் அந்தச் செடிகளைப் பார்த்தான்.
“ஆனா, அதே நேரத்துல ஏதோ ஒன்று முழுமையில்லாத மாதிரியும் இருக்கு. இந்தச் செடியில நீங்க தேடுற மூலிகைக்கான அடையாளங்கள் இருக்கலாம். ஆனால், ஓலைச்சுவடியில சொல்லியிருக்கிற முழுமையான தன்மை இதுல இருக்கான்னு உறுதியா சொல்ல முடியலை.”
யாழ்வேந்தன் அவனை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.
“உங்களுக்கு இதுல எழுதியிருக்கிற தமிழ் படிக்கத் தெரியுமா?” என்று கேட்டவன், தொடர்ந்து,
“அப்படின்னா, இது அந்த மூலிகை இல்லையா? இந்த முறையும் தாத்தா தேடின மூலிகையைக் கண்டுபிடிக்க முடியாம போயிடுமோ...” என்று முணுமுணுத்தான்.
“அப்படிச் சொல்லலை. இதுவும் நீங்க தேடுற மூலிகையா இருக்கலாம். ஆனா, இதை மட்டும் வைத்து நம்ம தேடல் முடிஞ்சிடுச்சுன்னு சொல்ல முடியாது.”
என்று பதிலளித்தான் முகில்வர்மன்.
அவன் மீண்டும் ஓலைச்சுவடியை நோக்கினான்.
அதிலிருந்த எழுத்துகளும் கோடுகளும் அவனுடைய மனத்தில் ஏதோ ஒரு பழக்கமான உணர்வை ஏற்படுத்தின.
இதற்கு முன்பு எங்கோ பார்த்தது போலவும், ஏற்கெனவே தன்னுடைய கைகளில் இருந்தது போலவும் தோன்றியது.
அந்த உணர்வை மறைக்க அவன் முயற்சி செய்யவில்லை. மாறாக, அது எதனுடன் தொடர்புடையது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றான்.
பிறகு, சுனையாழியைப் பார்த்தான்.
“டாக்டர், இதைப் பற்றி உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா?” என்று கேட்டான்.
சுனையாழி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.
அவளுக்குள் ஏற்கெனவே பல நினைவுகள் விழித்தெழத் தொடங்கியிருந்தன. அவற்றின் முழுமையான பொருளைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றுகொண்டிருந்த அவளுக்கு, முகில்வர்மனின் கேள்வி ஒரு கணம் சிந்தனையை ஏற்படுத்தியது.
பிறகு, தன்னுடைய கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடியை அவனிடம் நீட்டினாள்.
முகில்வர்மன் அதை வாங்குவதற்காகக் கையை நீட்டினான்.
அவன் விரல்கள் ஓலைச்சுவடியைத் தொட்ட அந்தக் கணம்...
அவனுக்குள் ஏதோ ஒன்று உடைந்து சிதறியது.
இதுவரை அவனுடைய நினைவுகளின் ஓரத்தில் தோன்றி மறைந்துகொண்டிருந்த காட்சிகள், இனி மறைவதற்கு இடமில்லாமல் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் திறக்கத் தொடங்கின.
அந்த ஓலைச்சுவடி...
அதிலிருந்த எழுத்துகள்...
அந்தக் காட்டின் ஒவ்வொரு சுவடும்...
அவனுடைய மனத்திற்குள் நீண்ட காலமாக மூடப்பட்டிருந்த கதவுகள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் திறந்துவிட்டதைப் போல இருந்தது.
இந்தக் காட்டில் முதன்முதலாகக் கால்வைத்தது முதல், இதுவரை தன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருந்த உணர்வுகளுக்கான விடைகள் அவனுக்குள் முழுமையாக வெளிப்படத் தொடங்கின.
அவன் யார் என்பதும், அந்த இடத்திற்கும் தனக்கும் இருந்த தொடர்பும், அந்த ஓலைச்சுவடியின் உண்மையான தொடர்பும் அவனுடைய நினைவுகளில் தெளிவடையத் தொடங்கின.
அந்தக் கணம் வரை தனக்குக் கடந்த காலம் ஒன்று இருப்பதை அறியாதவன், இப்போது தனக்குள் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த உணர்ச்சிப் போராட்டங்கள் அனைத்திற்கும் தன்னையே ஒப்புக்கொடுத்தபடி நின்றிருந்தான்.
அவனுடைய நினைவுகள் முழுமையாகத் திறக்கத் தொடங்கியிருந்தன.
தொடரும்...
நினைவுகள் காட்டிய பாதை!
வசீகரன் அந்த அருவியின் மறுபுறத்தில் நின்றிருந்தான். அவனுடைய கையில், கடந்த சில ஆண்டுகளாக இந்தக் காட்டில் எதையோ தேடுவதற்குத் தூண்டுகோலாக இருந்த வரைபடம் இருந்தது.
அவனுடைய பார்வை எதிரே ஆர்ப்பரித்துக் கொட்டும் அருவியையும், அதை மறைத்தபடி நின்றிருந்த மரங்களையும், அவற்றுக்கு இடையே மறைந்திருந்த பாதையையும் ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தது.
அவனுக்குள் இப்போது எந்தக் குழப்பமும் இல்லை.
இதுவரை தன்னைத் தேட வைத்திருந்த கேள்விகளுக்கான விடைகள் அவனுடைய நினைவுகளில் தெளிவாகத் தெரிந்தன. இந்தக் காட்டிற்கு அவன் எத்தனையோ முறை வந்திருக்கிறான். ஒவ்வொரு முறையும் ஏதோ ஒன்றைத் தவறவிட்டுவிட்டுத் திரும்பியிருக்கிறான்.
ஆனால், இப்போது அவன் பார்ப்பது வெறும் காடாக இல்லை.
கடந்த காலத்தில் அவன் அறிந்திருந்த இடம்!
தன்னுடைய நினைவுகள் காட்டிய வழியில் பார்வையைச் செலுத்தியவன், சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றான்.
அவனுடைய மனம் கடந்த காலத்திற்குள் சென்றது.
அந்தக் காலத்திலும் அவன் இதே தேடலைத் தொடர்ந்திருந்தான். தேடலின் முடிவு எங்கே இருக்கிறது என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை. தன்னுடைய முயற்சியால் அதைக் கண்டுபிடித்துவிடலாம் என்று நினைத்த ஒவ்வொரு முறையும், அவனுடைய கைகள் வெறுமையாகவே திரும்பியிருந்தன.
ஆனால், இப்போது அவன் கையில் இருந்த வரைபடம் ஏன் முழுமையற்றதாக இருந்தது என்பதற்கான உண்மையான காரணம் அவனுக்குப் புரிந்தது.
அந்த வரைபடம் முழுமையானது அல்ல என்பதும், அதற்கான காரணமும் இப்போது அவனுடைய நினைவுகளில் தெளிவாகத் தெரிந்தன.
இந்தக் காடும் அதையொட்டிய நிலமும் யாருக்குச் சொந்தமானவை என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.
அங்கே மறைந்திருந்தவற்றைப் பற்றியும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது.
ஆனால், அந்தக் காட்டின் ஒவ்வொரு சுவட்டையும் அறிந்திருந்தவன் வேறு ஒருவன்.
அவன் தம்பி!
அவனுடைய நினைவுகளில் அந்த உண்மை தெளிவாகப் பதிந்திருந்தது.
வசீகரனின் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை ஒன்று தோன்றியது.
கடந்த காலத்தில் தன்னால் கண்டுபிடிக்க முடியாத ஒன்றை, இந்தப் பிறவியிலும் அறியாமலேயே தேடிக்கொண்டிருந்தான் என்பது அவனுக்குப் பெரும் ஆச்சரியமாக இருந்தது.
ஆனால், இந்த முறை அவனிடம் சில திட்டங்கள் இருந்தன. நிச்சயமாகத் தன்னால் அதைக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கையும் அவனிடம் இருந்தது.
அவனுடைய தந்தை கூறியிருந்த விஷயங்களும் இப்போது அவனுடைய நினைவுக்கு வந்தன.
அந்த எச்சரிக்கைக்குப் பின்னால் இருந்த காரணத்தை அவன் இப்போது நினைத்துப் பார்த்தான்.
தன் தம்பியாக இருந்தாலும், அவனைச் சுற்றியிருக்கும் ஆபத்துகள் குறைந்துவிடப் போவதில்லை.
வசீகரன் சில நொடிகள் கண்களை மூடினான்.
தான் இத்தனை காலமாகத் தேடியதற்கான உண்மையைப் புரிந்துகொண்டிருந்தாலும், அதைத் தேடி அடைவதற்கான வழி இன்னும் முழுமையாகத் திறக்கவில்லை என்பதும் நூறு சதவீதம் உண்மைதான்.
அந்த வழியை அறிந்தவன் யார் என்பதும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது.
கடந்த காலத்தின் முழுமையான நினைவுகளுடன் அங்கிருந்து திரும்பியவன், தற்போது மற்றவர்கள் இருந்த இடத்தை நோக்கி நடந்தான்.
மறுபுறம், சுனையாழி தன்னுடைய கையில் இருந்த தாத்தாவின் ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அதிலிருந்த குறிப்புகளை மீண்டும் மீண்டும் வாசித்தபோது, அவளுடைய பார்வை சுற்றியிருந்த செடிகளின் மீது சென்றது.
அந்தக் காட்டில், அருவியின் கரையை ஒட்டிக் காணப்பட்ட செடிகளுக்கும் ஓலைச்சுவடியில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த மூலிகைக்கும் இடையே ஏதோ ஒரு தொடர்பு இருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது.
அவள் மீண்டும் ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்தாள்.
பிறகு, தன்னைச் சுற்றிலும் பார்வையைச் செலுத்தினாள்.
அந்த நேரத்தில் அங்கே வந்த வசீகரனைப் பார்த்ததும், அவளுடைய கண்கள் இரண்டும் நெருப்புத் துண்டுகளாக ஜொலித்தன.
அவளுடைய கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடி நழுவுவதை உணர்ந்தவள், முயன்று தன்னை இயல்பு நிலைக்குக் கொண்டுவந்தாள்.
வசீகரனுடைய பார்வை சுனையாழியின் மீதும், அவளுடைய கண்களில் தெரிந்த வெறுப்பின் மீதும் சில நொடிகள் நிலைத்தது.
பிறகு, அவர்களின் கவனத்தைக் கலைக்காமலும் எதையும் அறியாதவனைப் போலவும் அவர்களுடன் வந்து நின்றுகொண்டான்.
அதே நேரத்தில், சுனையாழி தன்னுடைய எண்ணத்தை அண்ணன் யாழ்வேந்தனிடம் தெரிவித்தாள்.
“அண்ணா... இந்த ஓலைச்சுவடியில் இருக்கிற குறிப்புகளைப் பார்த்தா, இந்தப் பகுதியில்தான் அந்த மூலிகை இருக்கும்னு தோணுது.”
யாழ்வேந்தன் அவள் காட்டிய இடத்தைப் பார்த்தான்.
“எப்படிச் சொல்ற, சுனை?”
“இந்தச் செடிகளையும், இதுல இருக்கிற குறிப்புகளையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன். நாம இத்தனை ஆண்டுகளா நம்ம தாத்தா தேடின மூலிகையைத் தேடிக்கிட்டிருக்கோம். ஆனா, இதுவரைக்கும் பார்த்த இடங்களைவிட இந்தப் பகுதியில்தான் அதற்கான அறிகுறிகள் அதிகமா இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தோணுது.”
வசீகரன் அவள் கூறியதைக் கேட்டபடி, அருகில் வராமல் சற்று தொலைவில் நின்றிருந்தான்.
அந்த இடத்தைப் பற்றிய நினைவுகள் அவனுக்குள் மீண்டும் எழுந்தன. ஆனால், அவற்றை வெளியே காட்டாமல் அவளுடைய கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்தான்.
அந்த நேரத்தில் முகில்வர்மனும் அங்கே வந்து சேர்ந்தான்.
சுனையாழியின் கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடியையும், அவள் சுட்டிக்காட்டிய செடிகளையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான்.
“என்ன தேடுறீங்க, டாக்டர் ரெண்டு பேரும்?” என்று கேட்டான்.
“நாங்க தேடிட்டு இருக்கிற மூலிகை இந்தப் பகுதியில இருக்கும்னு சுனை சொல்றா, முகில் சார்,” என்றான் யாழ்வேந்தன்.
முகில்வர்மன் அந்தச் செடிகள் இருந்த பகுதியை நோக்கி நடந்தான்.
அங்கே வளர்ந்திருந்த செடிகளை உற்றுப் பார்த்தான். அவற்றின் இலைகளையும் தண்டுகளையும் கவனித்தான்.
சிறிது நேரம் கழித்து அவன் திரும்பினான்.
“இந்தச் செடிதான் இவ்வளவு நாளா நீங்க தேடிட்டு இருக்கிற மூலிகையா?” என்று கேட்டான்.
“ஆமாம்,” என்றான் யாழ்வேந்தன்.
முகில்வர்மன் மீண்டும் அந்தச் செடியைப் பார்த்தான்.
“ஆனா, இதை மட்டும் பார்த்துட்டு முடிவு பண்ண முடியாது. ஓலைச்சுவடியில இருக்கிற குறிப்புகளோட முழுமையா ஒத்துப்போகுதான்னு பார்க்கணும்.”
அவன் கூறியதைக் கேட்ட சுனையாழி, ஓலைச்சுவடியைத் திறந்து பார்த்தாள்.
முகில்வர்மன் அவளருகே வந்து அதிலிருந்த குறிப்புகளைக் கவனித்தான்.
அவனுடைய பார்வை ஒவ்வொரு வரியாக நகர்ந்தது.
அந்தக் குறிப்புகள் அவனுக்குள் ஏதோ ஓர் உணர்வை ஏற்படுத்தின. ஆனால், அந்த உணர்வு எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை அவனால் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
“எல்லாமே சரியா பொருந்துற மாதிரிதான் இருக்கு,” என்றான் முகில்வர்மன்.
சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தவன், மீண்டும் அந்தச் செடிகளைப் பார்த்தான்.
“ஆனா, அதே நேரத்துல ஏதோ ஒன்று முழுமையில்லாத மாதிரியும் இருக்கு. இந்தச் செடியில நீங்க தேடுற மூலிகைக்கான அடையாளங்கள் இருக்கலாம். ஆனால், ஓலைச்சுவடியில சொல்லியிருக்கிற முழுமையான தன்மை இதுல இருக்கான்னு உறுதியா சொல்ல முடியலை.”
யாழ்வேந்தன் அவனை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.
“உங்களுக்கு இதுல எழுதியிருக்கிற தமிழ் படிக்கத் தெரியுமா?” என்று கேட்டவன், தொடர்ந்து,
“அப்படின்னா, இது அந்த மூலிகை இல்லையா? இந்த முறையும் தாத்தா தேடின மூலிகையைக் கண்டுபிடிக்க முடியாம போயிடுமோ...” என்று முணுமுணுத்தான்.
“அப்படிச் சொல்லலை. இதுவும் நீங்க தேடுற மூலிகையா இருக்கலாம். ஆனா, இதை மட்டும் வைத்து நம்ம தேடல் முடிஞ்சிடுச்சுன்னு சொல்ல முடியாது.”
என்று பதிலளித்தான் முகில்வர்மன்.
அவன் மீண்டும் ஓலைச்சுவடியை நோக்கினான்.
அதிலிருந்த எழுத்துகளும் கோடுகளும் அவனுடைய மனத்தில் ஏதோ ஒரு பழக்கமான உணர்வை ஏற்படுத்தின.
இதற்கு முன்பு எங்கோ பார்த்தது போலவும், ஏற்கெனவே தன்னுடைய கைகளில் இருந்தது போலவும் தோன்றியது.
அந்த உணர்வை மறைக்க அவன் முயற்சி செய்யவில்லை. மாறாக, அது எதனுடன் தொடர்புடையது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றான்.
பிறகு, சுனையாழியைப் பார்த்தான்.
“டாக்டர், இதைப் பற்றி உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா?” என்று கேட்டான்.
சுனையாழி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.
அவளுக்குள் ஏற்கெனவே பல நினைவுகள் விழித்தெழத் தொடங்கியிருந்தன. அவற்றின் முழுமையான பொருளைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றுகொண்டிருந்த அவளுக்கு, முகில்வர்மனின் கேள்வி ஒரு கணம் சிந்தனையை ஏற்படுத்தியது.
பிறகு, தன்னுடைய கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடியை அவனிடம் நீட்டினாள்.
முகில்வர்மன் அதை வாங்குவதற்காகக் கையை நீட்டினான்.
அவன் விரல்கள் ஓலைச்சுவடியைத் தொட்ட அந்தக் கணம்...
அவனுக்குள் ஏதோ ஒன்று உடைந்து சிதறியது.
இதுவரை அவனுடைய நினைவுகளின் ஓரத்தில் தோன்றி மறைந்துகொண்டிருந்த காட்சிகள், இனி மறைவதற்கு இடமில்லாமல் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் திறக்கத் தொடங்கின.
அந்த ஓலைச்சுவடி...
அதிலிருந்த எழுத்துகள்...
அந்தக் காட்டின் ஒவ்வொரு சுவடும்...
அவனுடைய மனத்திற்குள் நீண்ட காலமாக மூடப்பட்டிருந்த கதவுகள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் திறந்துவிட்டதைப் போல இருந்தது.
இந்தக் காட்டில் முதன்முதலாகக் கால்வைத்தது முதல், இதுவரை தன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருந்த உணர்வுகளுக்கான விடைகள் அவனுக்குள் முழுமையாக வெளிப்படத் தொடங்கின.
அவன் யார் என்பதும், அந்த இடத்திற்கும் தனக்கும் இருந்த தொடர்பும், அந்த ஓலைச்சுவடியின் உண்மையான தொடர்பும் அவனுடைய நினைவுகளில் தெளிவடையத் தொடங்கின.
அந்தக் கணம் வரை தனக்குக் கடந்த காலம் ஒன்று இருப்பதை அறியாதவன், இப்போது தனக்குள் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த உணர்ச்சிப் போராட்டங்கள் அனைத்திற்கும் தன்னையே ஒப்புக்கொடுத்தபடி நின்றிருந்தான்.
அவனுடைய நினைவுகள் முழுமையாகத் திறக்கத் தொடங்கியிருந்தன.
தொடரும்...