அத்தியாயம் – 38
நினைவின் மூன்றாம் சுவடு!
அருவியின் நீரில் நீந்தியபடி முகில்வர்மனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்—
இளமாறன்.
சுனையாழி.
வசீகரன்ராஜ்.
மூவரும் நீரில் அசைந்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தனர்.
மூவருடைய பார்வையும் ஒருவனிடமே நிலைத்திருந்தது.
அவர்களைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதே தெரியாதவர்களைப் போல…
அவர்கள் மூவரும் முகில்வர்மனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.
முகில்வர்மனின் நினைப்பு, அவனையே பார்த்தபடி நின்றிருந்த அந்த மூவரிடமும் இல்லை என்பது, அவர்களின் முகத்தில் தெரிந்திருந்த குழப்பத்திலேயே யாழ்வேந்தனுக்குப் புரிந்துபோனது.
நால்வரின் முகத்திலும் ஏதோ ஒரு வித்தியாசம் இருந்தது.
கண்களில் குழப்பம்.
முகத்தில் அதிர்ச்சி.
ஆனால்…
அவர்கள் யாருமே ஒருவருக்கொருவர் பேசவில்லை.
யாழ்வேந்தன் இன்னும் இரண்டு அடிகள் முன்னேறி வந்தான்.
அவ்வளவு அருகில் வந்தும் மற்றவர்களின் கவனம் கலையாததைக் கண்டு தலையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.
“கடவுளே… இந்த நால்வருக்கும் என்னதான் ஆச்சு?” என்று வானத்தைப் பார்த்து உரத்த குரலில் பேசினான்.
அவனுடைய குரல் கேட்டதும் கூட மூவரும் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.
“இவ்வளவு நேரம் முகில்வர்மன் சாரைத் தண்ணிக்குள்ள தேடிட்டு இருந்தோம்…”
யாழ்வேந்தன் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்தபடி தொடர்ந்தான்.
“இப்போ அவரே வெளியே வந்துட்டாரு…”
அவன் அப்படிச் சொன்னதும் முகில்வர்மன் விழித்துக்கொண்டான்.
யாழ்வேந்தன் முகில்வர்மனைச் சுட்டிக்காட்டியபடி,
“ஆனா, இவரைத் தேடிட்டு இருந்த நீங்க மூணு பேரும் இப்ப தண்ணிக்குள்ளேயே சிலை மாதிரி நின்னுட்டு இருக்கீங்களே!”
முகில்வர்மனின் புருவம் சற்றே உயர்ந்தது.
யாழ்வேந்தனைப் பார்த்துவிட்டு, இளமாறன், வசீகரன்ராஜ், சுனையாழி என்று மற்ற மூவரையும் பார்த்தான்.
“வேந்தன்…” என்று மெதுவாக அழைத்தான்.
“ம்?”
“என்ன நடக்குது இங்க?”
“அதைத்தான் நானும் கேட்கிறேன் சார்!”
யாழ்வேந்தன் இரு கைகளையும் விரித்தான்.
“நான் ஒருத்தன்தான் இங்க நார்மலா இருக்கேனோ என்னவோ!”
அந்த வார்த்தை…
மூவருடைய காதுகளிலும் விழுந்த அடுத்த நொடியே…
இளமாறன் மெதுவாக இமைத்தட்டி விழித்துக்கொண்டான்.
வசீகரன்ராஜ் தன் தலையை பலமாக உலுக்கிக்கொண்டான்.
சுனையாழியும் ஆழமாக மூச்சை இழுத்து வெளியேற்றினாள்.
மூவரும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்காலத்திற்குத் திரும்பியதைப் போல இருந்தது.
அவர்களின் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த முகில்வர்மனைப் பார்த்தனர்.
“என்னாச்சு?” என்று முகில்வர்மன் கேட்டான்.
இளமாறன் உடனே தலையசைத்தான்.
“ஒண்ணுமில்லை.”
அதேபோல் வசீகரனும்,
“ஆமாம்… ஒண்ணுமில்லை.” என்றான்.
சுனையாழியும் மெதுவாக,
“ஏதோ… சில ஞாபகங்கள் மாதிரி…”
என்று சொல்லிவிட்டு அமைதியாகிவிட்டாள்.
முகில்வர்மன் மூவரையும் பார்த்தான்.
அவன் முகத்தில் சந்தேகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
“மூணு பேரும் ஒண்ணுமில்லன்னு ஒரே மாதிரி சொல்றீங்க…” என்றான்.
யாழ்வேந்தனும் உடனே,
“அதான!”
என்றான்.
“இது சரிவராது.”
முகில்வர்மன் ஏதோ பேச வாயைத் திறக்கப் போன நேரத்தில்…
யாழ்வேந்தன் தன் வயிற்றைத் தொட்டுக்காட்டி,
“எனக்குப் பசிக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு.” என்றான்.
அது ஏதோ முக்கியமான அறிவிப்பு போல இருந்தது.
“இந்த ஒண்ணுமில்லையை அப்புறம் பார்த்துக்கலாம். முதல்ல தண்ணில இருந்து மேல ஏறுவோம். வாங்க… அப்படியே லஞ்ச் சாப்பிடலாம்.”
என்றபடியே யாழ்வேந்தன் கரையை நோக்கி நீந்திச் சென்றான்.
கரையேறியதும் தனது சோல்டர் பேக்கை எடுத்துக்கொண்டவன், அதிலிருந்து மாற்று உடையை எடுத்தான்.
“நான் எப்பவுமே சொல்வது இதுதான். வயிறு காலியா இருந்தா எந்த ஞாபகமும் நல்ல ஞாபகமா இருக்காது! இந்த ஒண்ணுமில்லையைப் பத்தி சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு விசாரணையைத் தொடங்கலாம். வாங்க, முகில் சார்!”
என்றான்.
யாழ்வேந்தனின் அந்தத் தத்துவத்தைக் கேட்டு இளமாறன் சிரித்துவிட்டான்.
சுனையாழியின் உதட்டிலும் மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.
“சாப்பாட்டு ராமன்!”
என்று அவனுடைய தோளில் தட்டினாள்.
வசீகரன் மட்டும் எதுவும் பேசாமல் முகில்வர்மனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவனுடைய கண்களில் இன்னும்…
“அண்ணா…”
என்ற அந்த ஒரு வார்த்தையின் அதிர்வு இருந்தது.
சில நேரத்திற்குப் பிறகு…
அனைவரும் அருவிக்கரையிலிருந்து சற்றுத் தள்ளியிருந்த பாறை மேட்டுக்குச் சென்றனர்.
அங்கே அமர்ந்து சாப்பிடலாம் என்று முடிவு செய்தனர்.
அங்கு சென்ற பிறகுதான், அந்தப் பாறை மேடு ஒரு சிறிய குகைபோல அமைந்திருப்பது அவர்களுக்குத் தெரியவந்தது.
காலையிலேயே பேக் செய்து எடுத்துவந்த உணவை வெளியே எடுத்தனர்.
வட்டமாக அனைவரும் அமர்ந்து சாப்பிடத் தொடங்கினர்.
அந்த நேரம் வரை, சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு நடந்ததைப் பற்றி யாரும் பேசவில்லை.
யாழ்வேந்தன் மட்டும் வழக்கம்போல் பேச்சைத் தொடங்கினான்.
“சார், இங்க வந்ததிலிருந்து சாப்பாடு நேரத்துக்கு மட்டும் எல்லாரும் சரியா இருக்கீங்க. மத்த நேரமெல்லாம் ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொரு உலகத்துல இருக்கீங்க.”
முகில்வர்மன் சிரிப்பினூடே,
“நீங்க எந்த உலகத்துல இருக்கீங்க?” என்று கேட்டான்.
“இப்போ நான் சாப்பாட்டு உலகத்துல இருக்கேன் சார்!”
என்றான் யாழ்வேந்தன்.
அவனுடைய பதிலைக் கேட்டு அனைவரும் சிரித்தனர்.
சிறிது நேரத்துக்கு அந்தச் சூழலில் இருந்த இறுக்கம் குறைந்தது.
சாப்பிட்டு முடித்ததும்…
இளமாறன் ஒரு மரத்தின் அடியில் சாய்ந்து அமர்ந்தான்.
வசீகரன் சற்றுத் தள்ளிச் சென்று ஓய்வெடுத்தான்.
முகில்வர்மன் தனது ஈரமான தலைமுடியைத் துடைத்தபடி ஒரு பாறையின் மீது அமர்ந்தான்.
யாழ்வேந்தனும் அவனருகே சென்று அமர்ந்தான்.
ஆனால்…
சுனையாழியால் மட்டும் அங்கே இருக்க முடியவில்லை.
அவளுடைய பார்வை மீண்டும் மீண்டும் அருவியை நோக்கியே சென்றது.
ஏதோ ஒன்று…
அவளை அழைத்துக்கொண்டிருந்தது.
அவள் மெதுவாக எழுந்தாள்.
யாரிடமும் எதுவும் சொல்லாமல்…
மீண்டும் அருவிக்கரையை நோக்கி நடந்தாள்.
அருவியின் அருகில் சென்றதும்…
சுனையாழி அங்கேயே நின்றாள்.
நீர்த்துளிகள் காற்றில் கலந்து அவளுடைய முகத்தைத் தொட்டன.
அவள் கண்களை மூடினாள்.
அந்த நொடியிலேயே…
அவளுடைய உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒன்று திறந்தது.
பல ஆண்டுகளாக மூடியிருந்த கதவு…
அந்தக் கதவுக்குப் பின்னால்…
ஒரு வாழ்க்கை.
ஒரு காதல்.
ஒரு வலி.
அவள்…
காந்தள்மங்கை.
அவளுடைய கண்களுக்கு முன்னால் காடு மெல்ல மாறியது.
மரங்கள் இன்னும் அடர்த்தியாக இருந்தன.
சிறிய குடில்கள்.
மரக்கிளைகளால் அமைக்கப்பட்ட வேலிகள்.
காட்டில் சேகரிக்கப்பட்ட கிழங்குகள்.
உலர வைக்கப்பட்ட இலைகள்.
மூலிகைகளின் வாசனை.
அந்த மக்களின் நடுவே…
ஒரு இளம் பெண் நடந்துகொண்டிருந்தாள்.
அவளைப் பார்த்தவுடன் பலர் வழிவிட்டனர்.
சிலர் மரியாதையுடன் தலைகுனிந்தனர்.
சில சிறுமிகள் அவளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினர்.
அவளுடைய கையில் இருந்த மூலிகைக் கட்டை வாங்கிக்கொள்ள சிலர் முன்வந்தனர்.
அவள் அவர்களிடம் மெதுவாக ஏதோ கூறினாள்.
அந்தக் குரல்…
சுனையாழியின் காதுகளில் தெளிவாக விழுந்தது.
அது…
அவளுடைய குரல்தான்.
அந்தக் கூட்டத்தில் அவளுக்கு இருந்த மதிப்பு சுனையாழிக்குப் புரிந்தது.
அவள் ஒரு சாதாரணப் பெண் அல்ல.
அந்த மலைவாழ் மக்களின் தலைவனாக மதிக்கப்பட்ட ஒருவரின் மகள்.
அந்த மக்களுக்குள் அவளுக்கென்று தனி மரியாதை.
அவள் சொன்ன வார்த்தைகளுக்கு மதிப்பு.
அவள் கொண்டு வந்த மூலிகைகளுக்கு நம்பிக்கை.
அவள் அறிந்த காட்டுப்பாதைகளுக்கு மரியாதை.
அந்த நினைவு சுனையாழியின் உள்ளுக்குள் இன்னும் ஆழமாகச் சென்றது.
ஒரு சிறிய கல் உரல்.
அதன் அருகில் பலவிதமான இலைகள்.
வேர்கள்.
விதைகள்.
மூலிகைக் குச்சிகள்.
காந்தள்மங்கை அவற்றை ஒவ்வொன்றாகப் பிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
ஒரு மூலிகையை எடுத்து நசுக்கினாள்.
அதிலிருந்து வந்த சாற்றை வேறொரு பாத்திரத்தில் சேகரித்தாள்.
அருகில் நின்றிருந்த ஒரு முதிய பெண் அவளைப் பார்த்தபடி ஏதோ கேட்டாள்.
காந்தள்மங்கை மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
“இதை இப்போது பயன்படுத்தக் கூடாது…”
என்று அவள் சொல்வது சுனையாழியின் காதுகளில் தெளிவாகக் கேட்டது.
“இன்னும் சிறிது நேரம் காய வேண்டும்…”
அந்தக் காட்சி மாறியது.
ஒவ்வொரு நினைவும் அவளுக்குள் வந்து விழுந்தது.
காட்டின் எந்தப் பகுதியில் எந்த மூலிகை கிடைக்கும்…
எந்தச் செடியை விடியற்காலையில் மட்டுமே பறிக்க வேண்டும்…
எந்த இலையை நிழலில் உலர்த்த வேண்டும்…
எந்த வேரை நீரில் ஊறவைக்க வேண்டும்…
எந்தச் செடியின் சாற்றை அளவுக்கு அதிகமாகப் பயன்படுத்தக் கூடாது…
எல்லாமே…
அவள் முன்பே அறிந்திருந்ததைப் போல அவளுடைய மனம் ஏற்றுக்கொண்டது.
சுனையாழியின் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது.
“இது எப்படி…?”
அவளுடைய உதடுகள் மெதுவாக அசைந்தன.
அவள் தன் கைகளைப் பார்த்தாள்.
இன்றைய சுனையாழியின் கைகள்.
ஆனால்…
அவளுடைய நினைவுகளில்…
அதே கைகள் காந்தள்மங்கையின் கைகளாக மாறிக்கொண்டிருந்தன.
அவள் மெதுவாக அருவியை நோக்கித் திரும்பினாள்.
அந்த நீர்…
அதே நீர்.
அந்த மலை…
அதே மலை.
அந்த மூலிகைகளின் வாசனை…
அதே வாசனை.
ஒரு காலத்தில்…
இந்த இடத்தில் நின்று…
இந்த மக்களுக்காக…
இந்த மூலிகைகளைத் தேடி…
இந்தக் காட்டைச் சுற்றித் திரிந்தவள்…
காந்தள்மங்கை.
சுனையாழி கண்களை மூடினாள்.
அவளுடைய மனதிற்குள் இன்னொரு காட்சி திறந்தது.
காந்தள்மங்கை அருவிக்கரையில் நின்றிருந்தாள்.
அவளுடைய கையில் ஒரு சிறிய மூலிகைக் கொத்து.
அதை அவள் நெருக்கமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் இருந்த அந்த அமைதியான புன்னகை…
சுனையாழியின் மனதைத் துளைத்தது.
அடுத்த நொடி…
காந்தள்மங்கை திடீரென்று யாரையோ எதிர்பார்த்தபடி திரும்பிப் பார்த்தாள்.
அவளுடைய கண்களில்…
ஒரு எதிர்பார்ப்பு.
ஒரு ஏக்கம்.
யாருக்காக?
யாரை எதிர்பார்த்தாள்?
சுனையாழியின் நெஞ்சம் திடீரென்று வேகமாகத் துடித்தது.
அந்த முகம் மறையத் தொடங்கியது.
“நில்…”
என்று அவள் அறியாமலேயே சொல்லிவிட்டாள்.
ஆனால்…
நினைவு அவளுடைய கைகளுக்குள் தங்கவில்லை.
மெல்ல…
மெல்ல…
முழுவதுமாக மறைந்தது.
சுனையாழி அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர்.
மனதில் எண்ணற்ற கேள்விகள்.
ஆனால்…
அந்தக் கேள்விகளுக்குள் ஒரே ஒரு உண்மை மட்டும் இப்போது மறுக்க முடியாத அளவுக்குத் தெளிவாக இருந்தது.
இந்த இடம் அவளுக்குப் புதிதல்ல.
இந்தக் காடு புதிதல்ல.
இந்த அருவியும் புதிதல்ல.
இந்த மூலிகைகளும் புதிதல்ல.
ஏனென்றால்…
ஒரு காலத்தில் இந்தக் காட்டின் ஒவ்வொரு பாதையையும் அறிந்தவள்…
இங்கே வாழ்ந்த மக்களால் மரியாதையுடன் அழைக்கப்பட்டவள்…
இந்த அருவிக்கரையில் நின்று மூலிகைகளைத் தேடியவள்…
காந்தள்மங்கை.
அவளே…
சுனையாழியாக மீண்டும் வந்திருந்தாள்.
அவள் தான் யார் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட அந்தக் கணத்தில்…
இன்னொருவன் தன் முன்ஜென்மத்தைத் தன் கண்முன்னால் கண்டுகொண்டிருந்தான்.
தொடரும்…
நினைவின் மூன்றாம் சுவடு!
அருவியின் நீரில் நீந்தியபடி முகில்வர்மனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்—
இளமாறன்.
சுனையாழி.
வசீகரன்ராஜ்.
மூவரும் நீரில் அசைந்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தனர்.
மூவருடைய பார்வையும் ஒருவனிடமே நிலைத்திருந்தது.
அவர்களைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதே தெரியாதவர்களைப் போல…
அவர்கள் மூவரும் முகில்வர்மனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.
முகில்வர்மனின் நினைப்பு, அவனையே பார்த்தபடி நின்றிருந்த அந்த மூவரிடமும் இல்லை என்பது, அவர்களின் முகத்தில் தெரிந்திருந்த குழப்பத்திலேயே யாழ்வேந்தனுக்குப் புரிந்துபோனது.
நால்வரின் முகத்திலும் ஏதோ ஒரு வித்தியாசம் இருந்தது.
கண்களில் குழப்பம்.
முகத்தில் அதிர்ச்சி.
ஆனால்…
அவர்கள் யாருமே ஒருவருக்கொருவர் பேசவில்லை.
யாழ்வேந்தன் இன்னும் இரண்டு அடிகள் முன்னேறி வந்தான்.
அவ்வளவு அருகில் வந்தும் மற்றவர்களின் கவனம் கலையாததைக் கண்டு தலையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.
“கடவுளே… இந்த நால்வருக்கும் என்னதான் ஆச்சு?” என்று வானத்தைப் பார்த்து உரத்த குரலில் பேசினான்.
அவனுடைய குரல் கேட்டதும் கூட மூவரும் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.
“இவ்வளவு நேரம் முகில்வர்மன் சாரைத் தண்ணிக்குள்ள தேடிட்டு இருந்தோம்…”
யாழ்வேந்தன் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்தபடி தொடர்ந்தான்.
“இப்போ அவரே வெளியே வந்துட்டாரு…”
அவன் அப்படிச் சொன்னதும் முகில்வர்மன் விழித்துக்கொண்டான்.
யாழ்வேந்தன் முகில்வர்மனைச் சுட்டிக்காட்டியபடி,
“ஆனா, இவரைத் தேடிட்டு இருந்த நீங்க மூணு பேரும் இப்ப தண்ணிக்குள்ளேயே சிலை மாதிரி நின்னுட்டு இருக்கீங்களே!”
முகில்வர்மனின் புருவம் சற்றே உயர்ந்தது.
யாழ்வேந்தனைப் பார்த்துவிட்டு, இளமாறன், வசீகரன்ராஜ், சுனையாழி என்று மற்ற மூவரையும் பார்த்தான்.
“வேந்தன்…” என்று மெதுவாக அழைத்தான்.
“ம்?”
“என்ன நடக்குது இங்க?”
“அதைத்தான் நானும் கேட்கிறேன் சார்!”
யாழ்வேந்தன் இரு கைகளையும் விரித்தான்.
“நான் ஒருத்தன்தான் இங்க நார்மலா இருக்கேனோ என்னவோ!”
அந்த வார்த்தை…
மூவருடைய காதுகளிலும் விழுந்த அடுத்த நொடியே…
இளமாறன் மெதுவாக இமைத்தட்டி விழித்துக்கொண்டான்.
வசீகரன்ராஜ் தன் தலையை பலமாக உலுக்கிக்கொண்டான்.
சுனையாழியும் ஆழமாக மூச்சை இழுத்து வெளியேற்றினாள்.
மூவரும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்காலத்திற்குத் திரும்பியதைப் போல இருந்தது.
அவர்களின் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த முகில்வர்மனைப் பார்த்தனர்.
“என்னாச்சு?” என்று முகில்வர்மன் கேட்டான்.
இளமாறன் உடனே தலையசைத்தான்.
“ஒண்ணுமில்லை.”
அதேபோல் வசீகரனும்,
“ஆமாம்… ஒண்ணுமில்லை.” என்றான்.
சுனையாழியும் மெதுவாக,
“ஏதோ… சில ஞாபகங்கள் மாதிரி…”
என்று சொல்லிவிட்டு அமைதியாகிவிட்டாள்.
முகில்வர்மன் மூவரையும் பார்த்தான்.
அவன் முகத்தில் சந்தேகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
“மூணு பேரும் ஒண்ணுமில்லன்னு ஒரே மாதிரி சொல்றீங்க…” என்றான்.
யாழ்வேந்தனும் உடனே,
“அதான!”
என்றான்.
“இது சரிவராது.”
முகில்வர்மன் ஏதோ பேச வாயைத் திறக்கப் போன நேரத்தில்…
யாழ்வேந்தன் தன் வயிற்றைத் தொட்டுக்காட்டி,
“எனக்குப் பசிக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு.” என்றான்.
அது ஏதோ முக்கியமான அறிவிப்பு போல இருந்தது.
“இந்த ஒண்ணுமில்லையை அப்புறம் பார்த்துக்கலாம். முதல்ல தண்ணில இருந்து மேல ஏறுவோம். வாங்க… அப்படியே லஞ்ச் சாப்பிடலாம்.”
என்றபடியே யாழ்வேந்தன் கரையை நோக்கி நீந்திச் சென்றான்.
கரையேறியதும் தனது சோல்டர் பேக்கை எடுத்துக்கொண்டவன், அதிலிருந்து மாற்று உடையை எடுத்தான்.
“நான் எப்பவுமே சொல்வது இதுதான். வயிறு காலியா இருந்தா எந்த ஞாபகமும் நல்ல ஞாபகமா இருக்காது! இந்த ஒண்ணுமில்லையைப் பத்தி சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு விசாரணையைத் தொடங்கலாம். வாங்க, முகில் சார்!”
என்றான்.
யாழ்வேந்தனின் அந்தத் தத்துவத்தைக் கேட்டு இளமாறன் சிரித்துவிட்டான்.
சுனையாழியின் உதட்டிலும் மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.
“சாப்பாட்டு ராமன்!”
என்று அவனுடைய தோளில் தட்டினாள்.
வசீகரன் மட்டும் எதுவும் பேசாமல் முகில்வர்மனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவனுடைய கண்களில் இன்னும்…
“அண்ணா…”
என்ற அந்த ஒரு வார்த்தையின் அதிர்வு இருந்தது.
சில நேரத்திற்குப் பிறகு…
அனைவரும் அருவிக்கரையிலிருந்து சற்றுத் தள்ளியிருந்த பாறை மேட்டுக்குச் சென்றனர்.
அங்கே அமர்ந்து சாப்பிடலாம் என்று முடிவு செய்தனர்.
அங்கு சென்ற பிறகுதான், அந்தப் பாறை மேடு ஒரு சிறிய குகைபோல அமைந்திருப்பது அவர்களுக்குத் தெரியவந்தது.
காலையிலேயே பேக் செய்து எடுத்துவந்த உணவை வெளியே எடுத்தனர்.
வட்டமாக அனைவரும் அமர்ந்து சாப்பிடத் தொடங்கினர்.
அந்த நேரம் வரை, சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு நடந்ததைப் பற்றி யாரும் பேசவில்லை.
யாழ்வேந்தன் மட்டும் வழக்கம்போல் பேச்சைத் தொடங்கினான்.
“சார், இங்க வந்ததிலிருந்து சாப்பாடு நேரத்துக்கு மட்டும் எல்லாரும் சரியா இருக்கீங்க. மத்த நேரமெல்லாம் ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொரு உலகத்துல இருக்கீங்க.”
முகில்வர்மன் சிரிப்பினூடே,
“நீங்க எந்த உலகத்துல இருக்கீங்க?” என்று கேட்டான்.
“இப்போ நான் சாப்பாட்டு உலகத்துல இருக்கேன் சார்!”
என்றான் யாழ்வேந்தன்.
அவனுடைய பதிலைக் கேட்டு அனைவரும் சிரித்தனர்.
சிறிது நேரத்துக்கு அந்தச் சூழலில் இருந்த இறுக்கம் குறைந்தது.
சாப்பிட்டு முடித்ததும்…
இளமாறன் ஒரு மரத்தின் அடியில் சாய்ந்து அமர்ந்தான்.
வசீகரன் சற்றுத் தள்ளிச் சென்று ஓய்வெடுத்தான்.
முகில்வர்மன் தனது ஈரமான தலைமுடியைத் துடைத்தபடி ஒரு பாறையின் மீது அமர்ந்தான்.
யாழ்வேந்தனும் அவனருகே சென்று அமர்ந்தான்.
ஆனால்…
சுனையாழியால் மட்டும் அங்கே இருக்க முடியவில்லை.
அவளுடைய பார்வை மீண்டும் மீண்டும் அருவியை நோக்கியே சென்றது.
ஏதோ ஒன்று…
அவளை அழைத்துக்கொண்டிருந்தது.
அவள் மெதுவாக எழுந்தாள்.
யாரிடமும் எதுவும் சொல்லாமல்…
மீண்டும் அருவிக்கரையை நோக்கி நடந்தாள்.
அருவியின் அருகில் சென்றதும்…
சுனையாழி அங்கேயே நின்றாள்.
நீர்த்துளிகள் காற்றில் கலந்து அவளுடைய முகத்தைத் தொட்டன.
அவள் கண்களை மூடினாள்.
அந்த நொடியிலேயே…
அவளுடைய உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒன்று திறந்தது.
பல ஆண்டுகளாக மூடியிருந்த கதவு…
அந்தக் கதவுக்குப் பின்னால்…
ஒரு வாழ்க்கை.
ஒரு காதல்.
ஒரு வலி.
அவள்…
காந்தள்மங்கை.
அவளுடைய கண்களுக்கு முன்னால் காடு மெல்ல மாறியது.
மரங்கள் இன்னும் அடர்த்தியாக இருந்தன.
சிறிய குடில்கள்.
மரக்கிளைகளால் அமைக்கப்பட்ட வேலிகள்.
காட்டில் சேகரிக்கப்பட்ட கிழங்குகள்.
உலர வைக்கப்பட்ட இலைகள்.
மூலிகைகளின் வாசனை.
அந்த மக்களின் நடுவே…
ஒரு இளம் பெண் நடந்துகொண்டிருந்தாள்.
அவளைப் பார்த்தவுடன் பலர் வழிவிட்டனர்.
சிலர் மரியாதையுடன் தலைகுனிந்தனர்.
சில சிறுமிகள் அவளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினர்.
அவளுடைய கையில் இருந்த மூலிகைக் கட்டை வாங்கிக்கொள்ள சிலர் முன்வந்தனர்.
அவள் அவர்களிடம் மெதுவாக ஏதோ கூறினாள்.
அந்தக் குரல்…
சுனையாழியின் காதுகளில் தெளிவாக விழுந்தது.
அது…
அவளுடைய குரல்தான்.
அந்தக் கூட்டத்தில் அவளுக்கு இருந்த மதிப்பு சுனையாழிக்குப் புரிந்தது.
அவள் ஒரு சாதாரணப் பெண் அல்ல.
அந்த மலைவாழ் மக்களின் தலைவனாக மதிக்கப்பட்ட ஒருவரின் மகள்.
அந்த மக்களுக்குள் அவளுக்கென்று தனி மரியாதை.
அவள் சொன்ன வார்த்தைகளுக்கு மதிப்பு.
அவள் கொண்டு வந்த மூலிகைகளுக்கு நம்பிக்கை.
அவள் அறிந்த காட்டுப்பாதைகளுக்கு மரியாதை.
அந்த நினைவு சுனையாழியின் உள்ளுக்குள் இன்னும் ஆழமாகச் சென்றது.
ஒரு சிறிய கல் உரல்.
அதன் அருகில் பலவிதமான இலைகள்.
வேர்கள்.
விதைகள்.
மூலிகைக் குச்சிகள்.
காந்தள்மங்கை அவற்றை ஒவ்வொன்றாகப் பிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
ஒரு மூலிகையை எடுத்து நசுக்கினாள்.
அதிலிருந்து வந்த சாற்றை வேறொரு பாத்திரத்தில் சேகரித்தாள்.
அருகில் நின்றிருந்த ஒரு முதிய பெண் அவளைப் பார்த்தபடி ஏதோ கேட்டாள்.
காந்தள்மங்கை மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
“இதை இப்போது பயன்படுத்தக் கூடாது…”
என்று அவள் சொல்வது சுனையாழியின் காதுகளில் தெளிவாகக் கேட்டது.
“இன்னும் சிறிது நேரம் காய வேண்டும்…”
அந்தக் காட்சி மாறியது.
ஒவ்வொரு நினைவும் அவளுக்குள் வந்து விழுந்தது.
காட்டின் எந்தப் பகுதியில் எந்த மூலிகை கிடைக்கும்…
எந்தச் செடியை விடியற்காலையில் மட்டுமே பறிக்க வேண்டும்…
எந்த இலையை நிழலில் உலர்த்த வேண்டும்…
எந்த வேரை நீரில் ஊறவைக்க வேண்டும்…
எந்தச் செடியின் சாற்றை அளவுக்கு அதிகமாகப் பயன்படுத்தக் கூடாது…
எல்லாமே…
அவள் முன்பே அறிந்திருந்ததைப் போல அவளுடைய மனம் ஏற்றுக்கொண்டது.
சுனையாழியின் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது.
“இது எப்படி…?”
அவளுடைய உதடுகள் மெதுவாக அசைந்தன.
அவள் தன் கைகளைப் பார்த்தாள்.
இன்றைய சுனையாழியின் கைகள்.
ஆனால்…
அவளுடைய நினைவுகளில்…
அதே கைகள் காந்தள்மங்கையின் கைகளாக மாறிக்கொண்டிருந்தன.
அவள் மெதுவாக அருவியை நோக்கித் திரும்பினாள்.
அந்த நீர்…
அதே நீர்.
அந்த மலை…
அதே மலை.
அந்த மூலிகைகளின் வாசனை…
அதே வாசனை.
ஒரு காலத்தில்…
இந்த இடத்தில் நின்று…
இந்த மக்களுக்காக…
இந்த மூலிகைகளைத் தேடி…
இந்தக் காட்டைச் சுற்றித் திரிந்தவள்…
காந்தள்மங்கை.
சுனையாழி கண்களை மூடினாள்.
அவளுடைய மனதிற்குள் இன்னொரு காட்சி திறந்தது.
காந்தள்மங்கை அருவிக்கரையில் நின்றிருந்தாள்.
அவளுடைய கையில் ஒரு சிறிய மூலிகைக் கொத்து.
அதை அவள் நெருக்கமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் இருந்த அந்த அமைதியான புன்னகை…
சுனையாழியின் மனதைத் துளைத்தது.
அடுத்த நொடி…
காந்தள்மங்கை திடீரென்று யாரையோ எதிர்பார்த்தபடி திரும்பிப் பார்த்தாள்.
அவளுடைய கண்களில்…
ஒரு எதிர்பார்ப்பு.
ஒரு ஏக்கம்.
யாருக்காக?
யாரை எதிர்பார்த்தாள்?
சுனையாழியின் நெஞ்சம் திடீரென்று வேகமாகத் துடித்தது.
அந்த முகம் மறையத் தொடங்கியது.
“நில்…”
என்று அவள் அறியாமலேயே சொல்லிவிட்டாள்.
ஆனால்…
நினைவு அவளுடைய கைகளுக்குள் தங்கவில்லை.
மெல்ல…
மெல்ல…
முழுவதுமாக மறைந்தது.
சுனையாழி அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர்.
மனதில் எண்ணற்ற கேள்விகள்.
ஆனால்…
அந்தக் கேள்விகளுக்குள் ஒரே ஒரு உண்மை மட்டும் இப்போது மறுக்க முடியாத அளவுக்குத் தெளிவாக இருந்தது.
இந்த இடம் அவளுக்குப் புதிதல்ல.
இந்தக் காடு புதிதல்ல.
இந்த அருவியும் புதிதல்ல.
இந்த மூலிகைகளும் புதிதல்ல.
ஏனென்றால்…
ஒரு காலத்தில் இந்தக் காட்டின் ஒவ்வொரு பாதையையும் அறிந்தவள்…
இங்கே வாழ்ந்த மக்களால் மரியாதையுடன் அழைக்கப்பட்டவள்…
இந்த அருவிக்கரையில் நின்று மூலிகைகளைத் தேடியவள்…
காந்தள்மங்கை.
அவளே…
சுனையாழியாக மீண்டும் வந்திருந்தாள்.
அவள் தான் யார் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட அந்தக் கணத்தில்…
இன்னொருவன் தன் முன்ஜென்மத்தைத் தன் கண்முன்னால் கண்டுகொண்டிருந்தான்.
தொடரும்…