அத்தியாயம் – 27
நிஜமும் நிழலும்!
படுக்கையில் திடுக்கிட்டு எழுந்து உட்கார்ந்த வசீகரனின் நெற்றியில் வியர்வைத் துளிர்த்து வழிந்தோடியது. நள்ளிரவின் பேரமைதியில் அவனது மூச்சுக்காற்று சீரற்று வேகமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.
கட்டிலில் அமர்ந்தபடி தன் இரு கரங்களையும் இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டான் வசீகரன். அந்தத் தங்கச் சிம்மாசனமும், தூய பழமையான தமிழில் உளவாளிகளை அதட்டிய அந்த ஆதிக்க உணர்வும் அவனுக்குள் சொல்ல முடியாத ஓர் அதிர்வை உண்டாக்கியிருந்தது.
அவனது நிஜம் – தொல்லியல் துறையில் (Archaeological Research) நுட்பமான அறிவும், தர்க்கரீதியான சிந்தனையும் கொண்ட ஒரு தற்கால ஆராய்ச்சியாளன்!
அவனது நிழல் – கனவில் வந்து சற்று நேரத்தில் அவனை ஆட்டிப்படைத்த அந்தப் பழங்காலப் பேரரசனின் தோற்றம்!
இந்த நிஜத்திற்கும் நிழலுக்கும் இடையே அவனது மூளை கடுமையாகப் போராடத் தொடங்கியது.
"இது என்ன மாதிரியான கனவு? எதற்காக வருது? ஒருவேளை... நான் இத்தனை வருஷமா அந்தக் காட்டுக்குள்ளேயே சுத்திட்டே இருக்கிறதுனால நமக்கு இந்த மாதிரி கனவு வருதோ?" என்று தனக்குள்ளேயே வினா எழுப்பிக் கொண்டான் வசீகரன்.
அவனது ஆராய்ச்சி மூளை உடனே அதை மறுத்து யோசித்தது:
"அப்படி இருந்தாலும்... அந்தக் காட்டுக்குள்ள அவ்வளவு பெரிய அரண்மனை நிச்சயம் இருக்கறதுக்கு வாய்ப்பே இல்லை! அஞ்சு வருஷமா அந்த வனப்பகுதியை அங்குலம் அங்குலமாக அலசி ஆராய்ஞ்சாச்சு. நிலப்பரப்பு வரைபடங்கள், பழைய வரலாற்று ஆவணங்கள் எதிலுமே அந்தக் காட்டுக்குள்ள அவ்வளவு பெரிய அரண்மனை இருந்ததுக்கான துளி அளவு ஆதாரமும் இல்லையே. சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று!"
ஆனால்... அடுத்த கணமே அவனது மனதின் இன்னொரு மூலை அந்த அருவியைச் சுட்டிக்காட்டியது.
"ஒரு நிமிஷம்...! நான் இத்தனை வருஷம் பார்க்காத, என் கண்ணுக்கே படாத ஒரு பிரம்மாண்டமான அருவியை அந்த டாக்சி ட்ரைவரான மாறன், அவன் கூட வந்தவர்களை அழைத்து வந்து காட்டினானே... அப்படின்னா, அத்தனை முறை சுற்றியும் என் கண்ணுக்கே தெரியாத அருவி ஒன்று அங்கே இருக்கும்போது... இந்த அரண்மனையும் அந்த அருவியைப் போல இருக்க வாய்ப்பு இருக்குமோ?"
இருக்கறதுக்கு வாய்ப்பே இல்லை என்ற அவனது அறிவியல்பூர்வமான நிஜமும்... ஒருவேளை இருந்தா என்ன பண்றது என்ற அவனது தேடலின் நிழலும் அவனை இரு வேறு முனைகளில் இழுத்துப் போராடின.
நீண்ட பெருமூச்சொன்றை வெளிப்படுத்திய வசீகரனின் முகம் இறுகியது.
"இல்லை... இப்போதைக்கு இது வெறும் கனவுதான். எதுவா இருந்தாலும் நான் நேர்ல போய் பார்த்து கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்கிறேன்!" என்று மனதை ஒருநிலைப்படுத்திக் கொண்டு, மீண்டும் படுக்கையில் சாய்ந்து தூங்க முயன்றான்.
நாட்கள் அதன் போக்கில் கடந்து சென்றன.
பிரதாப் ராஜின் உடல்நிலை சீரானதும், வசீகரன் மீண்டும் அந்த வனப்பகுதியை நோக்கித் தன் பயணத்தைத் தொடங்குவதற்காகத் தயாரானான். தன் பயணப் பையையும் எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பியவனின் எண்ணங்கள் முழுவதும் அந்த அருவியைப் போலவே அரண்மனையும் இருக்குமோ என்பதைப் பற்றியே சுழன்று கொண்டிருந்தன.
அதே நேரத்தில், அவனது பிரைவேட் டிடெக்டிவ் ஏஜென்ட்டான மதன், வசீகரனின் கட்டளைப்படி முகில்வர்மனைத் தீவிரமாகக் கண்காணித்து வந்தான்.
வசீகரன் தனது வாகனத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த அந்தச் சரியான தருணத்தில், அவனது அலைபேசி உரக்கச் சத்தமிட்டது.
திரையில் 'மதன்' என்ற பெயர் ஒளிர, வசீகரன் உடனடியாக அழைப்பை ஏற்று தன் காதில் வைத்தான்.
"சொல்லு மதன்..." வசீகரனின் குரலில் கம்பீரமும் ஆவலும் ஒருசேர வெளிப்பட்டது.
"சார்! நீங்க சொன்ன மாதிரியே முகில்வர்மனோட ஒவ்வொரு நகர்வையும் நான் வாட்ச் பண்ணிட்டுதான் இருக்கேன். அவன் இப்போ சென்னையில இருந்து கிளம்பி, மாறனைச் சந்திக்கிறதுக்காகப் போயிட்டு இருக்கான் சார்! அவங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து இன்னைக்கு லாஸ்ட்டா ட்ரெக்கிங் போன பகுதிக்குத்தான் போகப் போறதா பேசினது தகவல் கிடைச்சிருக்கு சார்!" என்று மதன் மறுமுனையில் முக்கியமான தகவலைத் தெரிவித்தான்.
"குட்... அவங்க எங்கே போறாங்களோ, நீயும் அமைதியா ஃபாலோ பண்ணு. நானும் இப்போ அங்கதான் வந்துட்டு இருக்கேன்!" என்று கூறி அழைப்பைத் துண்டித்தான் வசீகரன்.
அதே வேளையில்... திருச்செந்தூரில்.
சுனையாழியும் யாழ்வேந்தனும் காட்டுக்குக் கிளம்புவதற்காகத் தங்கள் வீட்டின் வரவேற்பறையில் பைகளுடன் தயாராக நின்று கொண்டிருந்தனர்.
விடுமுறையில் சொந்தக்காரங்க வீட்டுக்குப் போக பெற்றோரிடம் அனுமதி கேட்டு நிற்கும் பிள்ளைகளைப் போல... "நாங்க டாக்டர்ன்னு சொல்லிட்டு சுற்றிக் கொண்டிருக்கும்" வளர்ந்த பிள்ளைகள் இரண்டும் தங்களின் பெற்றோரின் சம்மதத்தை வேண்டி நின்றிருந்தனர்.
அதே நேரம் சுனையாழியின் தந்தை அவளை ஆழமாகப் பார்த்துவிட்டுப் பேசத் தொடங்கினார்:
"சரிம்மா... லீவ் கிடைச்சிருக்குன்னு சொல்றீங்க, ரெண்டு பேரும் போயிட்டு வாங்க. ஆனா ஒன்றை நல்லா ஞாபகம் வச்சுக்கோ சுனை... நீ போயிட்டு வந்த உடனே உனக்குக் மாப்பிள்ளை பார்க்கிறதுன்னு நானும் அம்மாவும் முடிவு பண்ணியிருக்கோம். அதுக்கு அப்புறம் எந்தக் காரணத்தையும் சாக்குனு சொல்லாம நீ கல்யாணத்துக்குச் சம்மதிக்கணும், புரியுதா?"
தந்தையின் இந்தத் திடீர் நிபந்தனையைக் கேட்டதும் சுனையாழியின் முகம் லேசாக மாறியது. அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத பாரம் ஏறியது. ஆனால், அதை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல்,
"சரிப்பா..." என்று மெல்லிய குரலில் தலை அசைத்தாள்.
"வேந்தன்... அவளைப் பத்திரமா கூட்டிட்டு போயிட்டு வாடா," என்று தந்தையாய் வழியனுப்பி வைக்க, இருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியேறினர்.
திருச்செந்தூரிலிருந்து புறப்பட்ட சுனையாழியும் யாழ்வேந்தனும், தங்களின் முதல்கட்ட இலக்கான மாறனின் டிராவல்ஸ் ஆபீஸை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடங்கினர்.
ஒருபுறம் வசீகரன் தன் சந்தேகங்களை நேரில் உறுதி செய்யக் காட்டுக்குக் கிளம்ப... மதன் முகில்வர்மனைப் பின்தொடர... இன்னொருபுறம் சுனையாழியும் வேந்தனும் மாறனைச் சந்திக்க விரைய... விதி அனைவரையும் அந்த அடர்ந்த வனப்பகுதியின் ரகசியத்தை நோக்கி ஒரே நேரத்தில் நகர்த்திக் கொண்டிருந்தது!
தொடரும்....
நிஜமும் நிழலும்!
படுக்கையில் திடுக்கிட்டு எழுந்து உட்கார்ந்த வசீகரனின் நெற்றியில் வியர்வைத் துளிர்த்து வழிந்தோடியது. நள்ளிரவின் பேரமைதியில் அவனது மூச்சுக்காற்று சீரற்று வேகமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.
கட்டிலில் அமர்ந்தபடி தன் இரு கரங்களையும் இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டான் வசீகரன். அந்தத் தங்கச் சிம்மாசனமும், தூய பழமையான தமிழில் உளவாளிகளை அதட்டிய அந்த ஆதிக்க உணர்வும் அவனுக்குள் சொல்ல முடியாத ஓர் அதிர்வை உண்டாக்கியிருந்தது.
அவனது நிஜம் – தொல்லியல் துறையில் (Archaeological Research) நுட்பமான அறிவும், தர்க்கரீதியான சிந்தனையும் கொண்ட ஒரு தற்கால ஆராய்ச்சியாளன்!
அவனது நிழல் – கனவில் வந்து சற்று நேரத்தில் அவனை ஆட்டிப்படைத்த அந்தப் பழங்காலப் பேரரசனின் தோற்றம்!
இந்த நிஜத்திற்கும் நிழலுக்கும் இடையே அவனது மூளை கடுமையாகப் போராடத் தொடங்கியது.
"இது என்ன மாதிரியான கனவு? எதற்காக வருது? ஒருவேளை... நான் இத்தனை வருஷமா அந்தக் காட்டுக்குள்ளேயே சுத்திட்டே இருக்கிறதுனால நமக்கு இந்த மாதிரி கனவு வருதோ?" என்று தனக்குள்ளேயே வினா எழுப்பிக் கொண்டான் வசீகரன்.
அவனது ஆராய்ச்சி மூளை உடனே அதை மறுத்து யோசித்தது:
"அப்படி இருந்தாலும்... அந்தக் காட்டுக்குள்ள அவ்வளவு பெரிய அரண்மனை நிச்சயம் இருக்கறதுக்கு வாய்ப்பே இல்லை! அஞ்சு வருஷமா அந்த வனப்பகுதியை அங்குலம் அங்குலமாக அலசி ஆராய்ஞ்சாச்சு. நிலப்பரப்பு வரைபடங்கள், பழைய வரலாற்று ஆவணங்கள் எதிலுமே அந்தக் காட்டுக்குள்ள அவ்வளவு பெரிய அரண்மனை இருந்ததுக்கான துளி அளவு ஆதாரமும் இல்லையே. சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று!"
ஆனால்... அடுத்த கணமே அவனது மனதின் இன்னொரு மூலை அந்த அருவியைச் சுட்டிக்காட்டியது.
"ஒரு நிமிஷம்...! நான் இத்தனை வருஷம் பார்க்காத, என் கண்ணுக்கே படாத ஒரு பிரம்மாண்டமான அருவியை அந்த டாக்சி ட்ரைவரான மாறன், அவன் கூட வந்தவர்களை அழைத்து வந்து காட்டினானே... அப்படின்னா, அத்தனை முறை சுற்றியும் என் கண்ணுக்கே தெரியாத அருவி ஒன்று அங்கே இருக்கும்போது... இந்த அரண்மனையும் அந்த அருவியைப் போல இருக்க வாய்ப்பு இருக்குமோ?"
இருக்கறதுக்கு வாய்ப்பே இல்லை என்ற அவனது அறிவியல்பூர்வமான நிஜமும்... ஒருவேளை இருந்தா என்ன பண்றது என்ற அவனது தேடலின் நிழலும் அவனை இரு வேறு முனைகளில் இழுத்துப் போராடின.
நீண்ட பெருமூச்சொன்றை வெளிப்படுத்திய வசீகரனின் முகம் இறுகியது.
"இல்லை... இப்போதைக்கு இது வெறும் கனவுதான். எதுவா இருந்தாலும் நான் நேர்ல போய் பார்த்து கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்கிறேன்!" என்று மனதை ஒருநிலைப்படுத்திக் கொண்டு, மீண்டும் படுக்கையில் சாய்ந்து தூங்க முயன்றான்.
நாட்கள் அதன் போக்கில் கடந்து சென்றன.
பிரதாப் ராஜின் உடல்நிலை சீரானதும், வசீகரன் மீண்டும் அந்த வனப்பகுதியை நோக்கித் தன் பயணத்தைத் தொடங்குவதற்காகத் தயாரானான். தன் பயணப் பையையும் எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பியவனின் எண்ணங்கள் முழுவதும் அந்த அருவியைப் போலவே அரண்மனையும் இருக்குமோ என்பதைப் பற்றியே சுழன்று கொண்டிருந்தன.
அதே நேரத்தில், அவனது பிரைவேட் டிடெக்டிவ் ஏஜென்ட்டான மதன், வசீகரனின் கட்டளைப்படி முகில்வர்மனைத் தீவிரமாகக் கண்காணித்து வந்தான்.
வசீகரன் தனது வாகனத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த அந்தச் சரியான தருணத்தில், அவனது அலைபேசி உரக்கச் சத்தமிட்டது.
திரையில் 'மதன்' என்ற பெயர் ஒளிர, வசீகரன் உடனடியாக அழைப்பை ஏற்று தன் காதில் வைத்தான்.
"சொல்லு மதன்..." வசீகரனின் குரலில் கம்பீரமும் ஆவலும் ஒருசேர வெளிப்பட்டது.
"சார்! நீங்க சொன்ன மாதிரியே முகில்வர்மனோட ஒவ்வொரு நகர்வையும் நான் வாட்ச் பண்ணிட்டுதான் இருக்கேன். அவன் இப்போ சென்னையில இருந்து கிளம்பி, மாறனைச் சந்திக்கிறதுக்காகப் போயிட்டு இருக்கான் சார்! அவங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து இன்னைக்கு லாஸ்ட்டா ட்ரெக்கிங் போன பகுதிக்குத்தான் போகப் போறதா பேசினது தகவல் கிடைச்சிருக்கு சார்!" என்று மதன் மறுமுனையில் முக்கியமான தகவலைத் தெரிவித்தான்.
"குட்... அவங்க எங்கே போறாங்களோ, நீயும் அமைதியா ஃபாலோ பண்ணு. நானும் இப்போ அங்கதான் வந்துட்டு இருக்கேன்!" என்று கூறி அழைப்பைத் துண்டித்தான் வசீகரன்.
அதே வேளையில்... திருச்செந்தூரில்.
சுனையாழியும் யாழ்வேந்தனும் காட்டுக்குக் கிளம்புவதற்காகத் தங்கள் வீட்டின் வரவேற்பறையில் பைகளுடன் தயாராக நின்று கொண்டிருந்தனர்.
விடுமுறையில் சொந்தக்காரங்க வீட்டுக்குப் போக பெற்றோரிடம் அனுமதி கேட்டு நிற்கும் பிள்ளைகளைப் போல... "நாங்க டாக்டர்ன்னு சொல்லிட்டு சுற்றிக் கொண்டிருக்கும்" வளர்ந்த பிள்ளைகள் இரண்டும் தங்களின் பெற்றோரின் சம்மதத்தை வேண்டி நின்றிருந்தனர்.
அதே நேரம் சுனையாழியின் தந்தை அவளை ஆழமாகப் பார்த்துவிட்டுப் பேசத் தொடங்கினார்:
"சரிம்மா... லீவ் கிடைச்சிருக்குன்னு சொல்றீங்க, ரெண்டு பேரும் போயிட்டு வாங்க. ஆனா ஒன்றை நல்லா ஞாபகம் வச்சுக்கோ சுனை... நீ போயிட்டு வந்த உடனே உனக்குக் மாப்பிள்ளை பார்க்கிறதுன்னு நானும் அம்மாவும் முடிவு பண்ணியிருக்கோம். அதுக்கு அப்புறம் எந்தக் காரணத்தையும் சாக்குனு சொல்லாம நீ கல்யாணத்துக்குச் சம்மதிக்கணும், புரியுதா?"
தந்தையின் இந்தத் திடீர் நிபந்தனையைக் கேட்டதும் சுனையாழியின் முகம் லேசாக மாறியது. அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத பாரம் ஏறியது. ஆனால், அதை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல்,
"சரிப்பா..." என்று மெல்லிய குரலில் தலை அசைத்தாள்.
"வேந்தன்... அவளைப் பத்திரமா கூட்டிட்டு போயிட்டு வாடா," என்று தந்தையாய் வழியனுப்பி வைக்க, இருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியேறினர்.
திருச்செந்தூரிலிருந்து புறப்பட்ட சுனையாழியும் யாழ்வேந்தனும், தங்களின் முதல்கட்ட இலக்கான மாறனின் டிராவல்ஸ் ஆபீஸை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடங்கினர்.
ஒருபுறம் வசீகரன் தன் சந்தேகங்களை நேரில் உறுதி செய்யக் காட்டுக்குக் கிளம்ப... மதன் முகில்வர்மனைப் பின்தொடர... இன்னொருபுறம் சுனையாழியும் வேந்தனும் மாறனைச் சந்திக்க விரைய... விதி அனைவரையும் அந்த அடர்ந்த வனப்பகுதியின் ரகசியத்தை நோக்கி ஒரே நேரத்தில் நகர்த்திக் கொண்டிருந்தது!
தொடரும்....