Crazy Queen
Writer
அடுத்த நாள் பத்திரிகை அலுவலகத்தில் வேலை சற்று அமைதியான நாளாக இருந்தது. நிரஞ்சனா பக்கத்தில் யாழினி உட்கார்ந்து பழைய நகராட்சி ஆவணங்களை scan பண்ணிக்கொண்டிருந்தாள். அப்போது editor உட்கார்ந்திருந்த மேசையின் முன் இரண்டு பேர் வந்தார்கள்.
அவர்கள் அருண் மற்றும் சேகர். இருவருமே common friends. engineering படித்து வேலை பிடித்து நகரம் வரிசையில் settle ஆனவர்கள். சின்ன சின்ன அரசியல் பற்றிய அறிவு, கூர்மையான observation, ஆனால் சச்சரவுகளுக்கு அருகில் போவதில்லை. இந்த மாதிரி நண்பர்கள் journalist க்கு gold.
அருண் நிரஞ்சனாவை பார்த்து: “road tender விஷயம் நீயா follow? sponsor chain ல சில பெயர்கள் வந்துச்சு எனக்கு. நீ verify பண்ணுவியா?”
நிரஞ்சனா தன்னுடைய எக்கச்சக்கமான stack களை நெறிப்படுத்தி: “contractor சரவணன் கிட்ட வந்த route தான் கண்டுபிடிக்கணும். political minister office இருந்து state fund release timing தான் முக்கியம். அந்த timing ல alignment கிறுக்கா இருக்கு.”
சேகர் மெதுவாக: “release act ல finance wing press note தான் first. press note வந்ததும் contractor கிட்ட advance. இந்த இரண்டுக்கும் இடைச்சுழலுதான் commission route.”
அருண் சிரித்தான். “நாம இப்படி பேசுறதுதான் பெரிய விஷயம். அதுவும் நீங்க இரண்டு பெண்கள் வீட்டுல. உங்க amma கூட information analyst ஆ இருந்திருந்தா நல்லா இருக்கும்.”
நிரஞ்சனா சிரித்தாள்: “அம்மா values analyst.”
அருண் ஓக்கி: “சரி. இன்றைய meet ல ஆதவன் வருவான். sponsor group connection நான் confirm பண்றேன். நீங்க silent. நான் கேக்கிறேன்.”
யாழினி பட்டென: “அவன் innocent face. ஆனா involvement தெரியாது.”
நிரஞ்சனா மதிய உணவுக்கு முன் note book ல தேதி செரைச்சுக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது editor ரவிகுமார் அவளை அழைத்தார்.
“நிரஞ்சனா. இந்த விஷயம் state assembly ல பேசப்படலாம். அதனால நம்மிடமிருந்து factual reporting மட்டும். sensational வேண்டாம்.”
நிரஞ்சனா direct. “உண்மை தான் sensational sir.”
Editor சற்று சிரிப்புடன்: “உன் அப்பா இருந்தா உன் பேச்சைக் கேட்டிருப்பார்.”
அந்த ஒரு வரி நிரஞ்சனாவை ஒரு நொடி silent ஆக்கித்தது. வீட்டில் அப்பா நினைவு பேசப்படும் விஷயம் இல்லை. மூன்று பெண்கள் குடும்பம். அந்த நினைவு சுருக்கமாய் வைத்துக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்று.
அவள் அவ்வளவே சொன்னாள்: “நாம் lunch க்கு பிறகு plan பேசலாம் sir.”
மாலை கடற்கரை அருகில் உள்ள காபி கடை. சின்ன குரல், காற்று, குளிர், பறவைகள். Common friends circle meet. அருண், சேகர், யாழினி, இன்னும் சிலர். சில நிமிடம் கழித்து ஆதவன் வந்தான்.
நடையைப் பார்க்கும் போது calm. புன்னகை polite. முகத்தில் நிதானம்.
அவரை பார்த்த சில நண்பர்கள் வணக்கம் போட்டார்கள்.
நிரஞ்சனா நேராகப் பார்ப்பதில்லை. அவள் observant. stylish ஆன அழகான dupatta காற்றில் தூக்கிக் கொள்ள, அவள் notebook லே ஏதோ எழுதிவிடும் போல நடித்து இருந்தாள்.
அருண் பேச்சு ஆரம்பம்:
“ஆதவன், நீங்க sponsor group ல civic work க்கு help பண்ணினீங்கலாமே?”
ஆதவன் relax tone: “ஆம். welfare group ல sponsor side. அது charity route. construction direct அல்ல. அவங்க execution. நாங்க fund.”
சேகர் நடுவில: “fund amount அதிகமா?”
ஆதவன்: “அரசியல் மக்கள் எல்லாம் கட்சி பக்கமா நிக்கும்போது நமக்கு நீங்க பலம் கிடையாது. நம்மால் முடிந்தது welfare தான்.”
அருண் சிரித்தான். “சரி. நானும் அதுதான் நினைச்சேன்.”
இந்த entire conversation ல ஆதவன் suspicious ஆக எதுவும் இல்லை. calm. polite. எந்த slip question க்கும் அவன் direct answer கொடுத்தான்.
பக்கத்தில் இருந்த யாழினி நிரஞ்சனாவை இடுப்பில் தட்டிக்கொண்டு whisper: “இவனைப் பார்த்தால் minister office shutter போல தெரிகுதா?”
நிரஞ்சனா ஒரு small smirk: “மீசை இல்லன்னா யாருமே villain இல்ல.”
அருண் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு: “ஆதவன். last week national highway ல accident நடந்தது. அந்த stretch tender சரவணன் group பார்த்தது.”
ஆதவன் நினைத்துப் பார்த்தான்: “Accident? நான் அறியேன். but that stretchல நாங்க sponsor இல்லை. அது state fund direct.”
சேகர்: “stretch? logistics?”
ஆதவன்: “contractor சரவணன் தான். என்னலாமோ. நான் chain ல third.”
நிரஞ்சனா கேள்வியா பார்த்தாள். அவளுடைய அமைதியாக கேட்பது தானே . அவளை கவனிக்காதவர்கள் அவளை குழந்தை போல என்று நினைப்பார்கள். பார்க்கும் போது தெளிவு.
அந்த நேரம் மழை முகம் கொண்ட மேகம். ஒரு துளி. இரண்டாவது. சில நொடியில் trickle. எல்லோரும் roofing க்கு உள்ளே.
நிரஞ்சனா கையை துடைத்துக்கொண்டு cup எடுக்கும் போது ஆதவன் பார்த்தான். இரண்டு கண்கள் சந்தித்தன. உணர்ச்சிபடா கூடியா ஆள் இல்லை. pure curiosity.
ஆதவன் சிரித்தான். “நீங்க நிரஞ்சனா பத்திரிக்கையாளர் தானே?”
நிரஞ்சனா அமைதியாக: “ஆமாம்.”
ஆதவன்: “பத்திரிகைக்காக எனக்கு ஒரு முறை அழைப்பு வந்தது. நான் தான் எடுத்தேன் தெரியாது. அது ஒரு சீரற்ற அழைப்பு.”
நிரஞ்சனா சிரித்தாள்: “journalist க்கு தெரியாம call வராது. mostly purpose இருக்கும்.”
அதுவே first direct sentence exchange. any romance இல்ல. but curiosity இருக்கும். curiosity தான் thrill.
அருண் வட்டத்தில் பேச்சு தொடர்ந்தது. செய்தி, திட்டங்கள், அரசியல், கட்சி முடிவுகள். நிரஞ்சனா அமைதியாக இருந்தாள், நோட்புக் மூடப்பட்டுள்ளது..
மீட்டின் முடிவில் எல்லோரும் வெளியே.
ஆதவன் கார் எடுக்கும்போது திடீரென மழையில் சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, கண்கள் முடி திறந்தான்.
ஒரு memory flick.
ஆவணத்தை கடத்தி ஓடின ஒருவன்.
விபத்து குரல்.
ஒரு பெண் குரல் “ambulance.”
அவன் முகத்தில் இரண்டு வினாடி குழப்பம்.
அருண் பார்த்தான். “சரி தம்பி, safe ஆ போ.”
ஆதவன் ஒரு நொடிக்கு நிரஞ்சனாவை பார்த்தான்.
அவள் ஏற்கனவே auto வலைமூடிய கண்ணாடியில் அலைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
இரவு – வீடு
திரிஷா study table மீது medical books.
அம்மா சமையல்.
நிரஞ்சனா notebook.
திரிஷா உள்ளே வந்து: “அக்கா இன்று meet ல என்ன weight?”
நிரஞ்சனா: “one angle clear. ஆதவன் business link pure. but சரவணன் political link heavy. minister office ல finance wing பிரச்சனை வரும்.”
திரிஷா: “நான் forensic professor கிட்ட drowning accident பற்றி notes எடுத்தேன். road shock accident pattern க்கும் forensic differences இருக்கிறது.”
நிரஞ்சனா சிரித்து: “டாக்டர் madam. உன் notes road investigation க்கோ?”
திரிஷா childish: “எனக்கு forensic பிடிக்கும். அக்கா.. road stretch ல death meaning என்ன?”
நிரஞ்சனா serious: “family losing someone. அது தான் death meaning.”
திரிஷா முகம் குறைத்தாள்.
அப்போது அம்மா வந்தாள்: “நீங்க இருவரும் இத்தனை serious ஆ பேசுறதுக்கு என்ன காரணம்? doctor patient போல.”
திரிஷா: “அம்மா… road safety.”
அம்மா: “safety என்றால் helmet.”
திரிஷா சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் ஓடிப்போனாள்.
நிரஞ்சனா diary எடுத்து எழுதினாள்:
“ஆதவன் memory blur. but accident memory இவ்வளவு கடினமா? minister office ல finance wing. contractor சரவணன். sponsor group third layer. சாலை விபத்து—அந்த நாள் என் கண்களில். அடுத்த கட்டம் fact check.”
அவள் pen வைத்தாள்.
மூன்று பெண்கள் வீடு இருள் மூடி அமைதியில் மூழ்கியது.
காற்று மட்டும் ஓசை.
அவர்கள் அருண் மற்றும் சேகர். இருவருமே common friends. engineering படித்து வேலை பிடித்து நகரம் வரிசையில் settle ஆனவர்கள். சின்ன சின்ன அரசியல் பற்றிய அறிவு, கூர்மையான observation, ஆனால் சச்சரவுகளுக்கு அருகில் போவதில்லை. இந்த மாதிரி நண்பர்கள் journalist க்கு gold.
அருண் நிரஞ்சனாவை பார்த்து: “road tender விஷயம் நீயா follow? sponsor chain ல சில பெயர்கள் வந்துச்சு எனக்கு. நீ verify பண்ணுவியா?”
நிரஞ்சனா தன்னுடைய எக்கச்சக்கமான stack களை நெறிப்படுத்தி: “contractor சரவணன் கிட்ட வந்த route தான் கண்டுபிடிக்கணும். political minister office இருந்து state fund release timing தான் முக்கியம். அந்த timing ல alignment கிறுக்கா இருக்கு.”
சேகர் மெதுவாக: “release act ல finance wing press note தான் first. press note வந்ததும் contractor கிட்ட advance. இந்த இரண்டுக்கும் இடைச்சுழலுதான் commission route.”
அருண் சிரித்தான். “நாம இப்படி பேசுறதுதான் பெரிய விஷயம். அதுவும் நீங்க இரண்டு பெண்கள் வீட்டுல. உங்க amma கூட information analyst ஆ இருந்திருந்தா நல்லா இருக்கும்.”
நிரஞ்சனா சிரித்தாள்: “அம்மா values analyst.”
அருண் ஓக்கி: “சரி. இன்றைய meet ல ஆதவன் வருவான். sponsor group connection நான் confirm பண்றேன். நீங்க silent. நான் கேக்கிறேன்.”
யாழினி பட்டென: “அவன் innocent face. ஆனா involvement தெரியாது.”
நிரஞ்சனா மதிய உணவுக்கு முன் note book ல தேதி செரைச்சுக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது editor ரவிகுமார் அவளை அழைத்தார்.
“நிரஞ்சனா. இந்த விஷயம் state assembly ல பேசப்படலாம். அதனால நம்மிடமிருந்து factual reporting மட்டும். sensational வேண்டாம்.”
நிரஞ்சனா direct. “உண்மை தான் sensational sir.”
Editor சற்று சிரிப்புடன்: “உன் அப்பா இருந்தா உன் பேச்சைக் கேட்டிருப்பார்.”
அந்த ஒரு வரி நிரஞ்சனாவை ஒரு நொடி silent ஆக்கித்தது. வீட்டில் அப்பா நினைவு பேசப்படும் விஷயம் இல்லை. மூன்று பெண்கள் குடும்பம். அந்த நினைவு சுருக்கமாய் வைத்துக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்று.
அவள் அவ்வளவே சொன்னாள்: “நாம் lunch க்கு பிறகு plan பேசலாம் sir.”
மாலை கடற்கரை அருகில் உள்ள காபி கடை. சின்ன குரல், காற்று, குளிர், பறவைகள். Common friends circle meet. அருண், சேகர், யாழினி, இன்னும் சிலர். சில நிமிடம் கழித்து ஆதவன் வந்தான்.
நடையைப் பார்க்கும் போது calm. புன்னகை polite. முகத்தில் நிதானம்.
அவரை பார்த்த சில நண்பர்கள் வணக்கம் போட்டார்கள்.
நிரஞ்சனா நேராகப் பார்ப்பதில்லை. அவள் observant. stylish ஆன அழகான dupatta காற்றில் தூக்கிக் கொள்ள, அவள் notebook லே ஏதோ எழுதிவிடும் போல நடித்து இருந்தாள்.
அருண் பேச்சு ஆரம்பம்:
“ஆதவன், நீங்க sponsor group ல civic work க்கு help பண்ணினீங்கலாமே?”
ஆதவன் relax tone: “ஆம். welfare group ல sponsor side. அது charity route. construction direct அல்ல. அவங்க execution. நாங்க fund.”
சேகர் நடுவில: “fund amount அதிகமா?”
ஆதவன்: “அரசியல் மக்கள் எல்லாம் கட்சி பக்கமா நிக்கும்போது நமக்கு நீங்க பலம் கிடையாது. நம்மால் முடிந்தது welfare தான்.”
அருண் சிரித்தான். “சரி. நானும் அதுதான் நினைச்சேன்.”
இந்த entire conversation ல ஆதவன் suspicious ஆக எதுவும் இல்லை. calm. polite. எந்த slip question க்கும் அவன் direct answer கொடுத்தான்.
பக்கத்தில் இருந்த யாழினி நிரஞ்சனாவை இடுப்பில் தட்டிக்கொண்டு whisper: “இவனைப் பார்த்தால் minister office shutter போல தெரிகுதா?”
நிரஞ்சனா ஒரு small smirk: “மீசை இல்லன்னா யாருமே villain இல்ல.”
அருண் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு: “ஆதவன். last week national highway ல accident நடந்தது. அந்த stretch tender சரவணன் group பார்த்தது.”
ஆதவன் நினைத்துப் பார்த்தான்: “Accident? நான் அறியேன். but that stretchல நாங்க sponsor இல்லை. அது state fund direct.”
சேகர்: “stretch? logistics?”
ஆதவன்: “contractor சரவணன் தான். என்னலாமோ. நான் chain ல third.”
நிரஞ்சனா கேள்வியா பார்த்தாள். அவளுடைய அமைதியாக கேட்பது தானே . அவளை கவனிக்காதவர்கள் அவளை குழந்தை போல என்று நினைப்பார்கள். பார்க்கும் போது தெளிவு.
அந்த நேரம் மழை முகம் கொண்ட மேகம். ஒரு துளி. இரண்டாவது. சில நொடியில் trickle. எல்லோரும் roofing க்கு உள்ளே.
நிரஞ்சனா கையை துடைத்துக்கொண்டு cup எடுக்கும் போது ஆதவன் பார்த்தான். இரண்டு கண்கள் சந்தித்தன. உணர்ச்சிபடா கூடியா ஆள் இல்லை. pure curiosity.
ஆதவன் சிரித்தான். “நீங்க நிரஞ்சனா பத்திரிக்கையாளர் தானே?”
நிரஞ்சனா அமைதியாக: “ஆமாம்.”
ஆதவன்: “பத்திரிகைக்காக எனக்கு ஒரு முறை அழைப்பு வந்தது. நான் தான் எடுத்தேன் தெரியாது. அது ஒரு சீரற்ற அழைப்பு.”
நிரஞ்சனா சிரித்தாள்: “journalist க்கு தெரியாம call வராது. mostly purpose இருக்கும்.”
அதுவே first direct sentence exchange. any romance இல்ல. but curiosity இருக்கும். curiosity தான் thrill.
அருண் வட்டத்தில் பேச்சு தொடர்ந்தது. செய்தி, திட்டங்கள், அரசியல், கட்சி முடிவுகள். நிரஞ்சனா அமைதியாக இருந்தாள், நோட்புக் மூடப்பட்டுள்ளது..
மீட்டின் முடிவில் எல்லோரும் வெளியே.
ஆதவன் கார் எடுக்கும்போது திடீரென மழையில் சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, கண்கள் முடி திறந்தான்.
ஒரு memory flick.
ஆவணத்தை கடத்தி ஓடின ஒருவன்.
விபத்து குரல்.
ஒரு பெண் குரல் “ambulance.”
அவன் முகத்தில் இரண்டு வினாடி குழப்பம்.
அருண் பார்த்தான். “சரி தம்பி, safe ஆ போ.”
ஆதவன் ஒரு நொடிக்கு நிரஞ்சனாவை பார்த்தான்.
அவள் ஏற்கனவே auto வலைமூடிய கண்ணாடியில் அலைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
இரவு – வீடு
திரிஷா study table மீது medical books.
அம்மா சமையல்.
நிரஞ்சனா notebook.
திரிஷா உள்ளே வந்து: “அக்கா இன்று meet ல என்ன weight?”
நிரஞ்சனா: “one angle clear. ஆதவன் business link pure. but சரவணன் political link heavy. minister office ல finance wing பிரச்சனை வரும்.”
திரிஷா: “நான் forensic professor கிட்ட drowning accident பற்றி notes எடுத்தேன். road shock accident pattern க்கும் forensic differences இருக்கிறது.”
நிரஞ்சனா சிரித்து: “டாக்டர் madam. உன் notes road investigation க்கோ?”
திரிஷா childish: “எனக்கு forensic பிடிக்கும். அக்கா.. road stretch ல death meaning என்ன?”
நிரஞ்சனா serious: “family losing someone. அது தான் death meaning.”
திரிஷா முகம் குறைத்தாள்.
அப்போது அம்மா வந்தாள்: “நீங்க இருவரும் இத்தனை serious ஆ பேசுறதுக்கு என்ன காரணம்? doctor patient போல.”
திரிஷா: “அம்மா… road safety.”
அம்மா: “safety என்றால் helmet.”
திரிஷா சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் ஓடிப்போனாள்.
நிரஞ்சனா diary எடுத்து எழுதினாள்:
“ஆதவன் memory blur. but accident memory இவ்வளவு கடினமா? minister office ல finance wing. contractor சரவணன். sponsor group third layer. சாலை விபத்து—அந்த நாள் என் கண்களில். அடுத்த கட்டம் fact check.”
அவள் pen வைத்தாள்.
மூன்று பெண்கள் வீடு இருள் மூடி அமைதியில் மூழ்கியது.
காற்று மட்டும் ஓசை.
