Crazy Queen
Writer
அத்தியாயம் 5.0—பதில்கள் தோன்றும் போது கேள்விகள் பெருகும்
செய்தி வெளிவந்து இரண்டு நாட்கள் கடந்திருந்தன. நகரம் வெளியே பார்க்கும் போது வழக்கம்போல் தான் இருந்தது. பேருந்துகள் ஓடியது. கடைகள் திறந்தது. பள்ளி மணி ஒலித்தது. ஆனால் உள்ளே, அலுவலகங்களிலும் கோப்பு அறைகளிலும் ஒரு மெல்லிய அசைவு இருந்தது. அந்த அசைவு சத்தமாக இல்லை. ஆனால் அது நிறுத்த முடியாத ஒன்று. ஒருமுறை உண்மை எழுதப்பட்டால், அதை மீண்டும் கோப்புக்குள் அடைக்க முடியாது.
நிரஞ்சனா இந்த நாட்களில் சற்று அமைதியாக இருந்தாள். அதிகமாக பேசவில்லை. அதிகமாக எழுதவும் இல்லை. அவள் தெரிந்திருந்தது, உண்மையான மாற்றம் செய்தி வெளிவந்த அடுத்த நாளில் நடக்காது. அது மெதுவாக தான் நடக்கும். பழைய காலத்தில் வீடு கட்டும்போது அடித்தளத்தை சோதித்துப் பார்ப்பது போல, அமைப்பும் தன்னைத் தானே சோதித்துக் கொள்ளும்.
அந்த காலை அலுவலகம் வந்ததும் அவள் சாளரத்தருகே அமர்ந்தாள். வெளியே பார்க்கும் போது அரசு அலுவலகக் கட்டிடத்தின் மீது வெயில் விழுந்தது. அந்த கட்டிடம் அவளுக்கு ஒரு மனிதன் போல தோன்றியது. வெளியில் உறுதியான தோற்றம். உள்ளே பழைய சிதைவுகள்.
அந்த நேரத்தில் ஆசிரியர் ரவிகுமார் அவளை அழைத்தார். “இன்னொரு தகவல் வந்திருக்கு,” என்றார். “நேரடியாக இல்லை. ஆனால் முக்கியமானது.”
அவர் சொன்னது ஒன்றே: finance wing ல சில அதிகாரிகள் மாற்றம், கோப்புகள் மறுபரிசீலனை, அதிகாரப்பூர்வ அறிவிப்பு இன்னும் இல்லை, ஆனால் உள்ளக நடவடிக்கை தொடங்கியிருக்கிறது.
நிரஞ்சனா தலை ஆட்டினாள். “அதுதான் ஆரம்பம்,” என்றாள். “இது முடிவு இல்லை.”
“நீ இப்ப என்ன பண்ணப்போற?” என்று கேட்டார் ரவிகுமார்.
“விபத்து நடந்த குடும்பங்களைப் பார்க்கணும்,” என்றாள். “எண்கள், கோப்புகள் எல்லாம் போதாது. மனிதர்கள் பேசணும்.”
அந்த முடிவு ரவிகுமாருக்கு பிடித்திருந்தது. “அதுதான் பழைய பத்திரிகை,” என்றார்.
மதியம் அவள் நகரத்தின் ஓரமாக இருந்த ஒரு குடியிருப்புக்கு சென்றாள். அங்கு விபத்தில் உயிரிழந்த ஒருவரின் குடும்பம் இருந்தது. வீடு சின்னது. ஆனால் சுத்தம். வாசலில் துளசி. அந்த வீட்டில் நுழைந்ததும் நிரஞ்சனாவுக்கு உடனே புரிந்தது. இங்கே செய்தி இல்லை. இங்கே வாழ்க்கை இருக்கிறது.
அந்த வீட்டின் தாய் மெதுவாக பேசினார். “அவன் வேலைக்கு போயிட்டு திரும்பவே இல்லை,” என்றார். கண்ணீரில்லை. ஆனால் குரலில் பழைய சோகம்.
நிரஞ்சனா எதுவும் கேட்கவில்லை. முதலில் கேட்டது ஒன்றுதான்: “உங்களுக்கு என்ன தேவை?”
அந்த கேள்வி அந்த பெண்ணை சற்று அதிர வைத்தது. “நியாயம்,” என்றார். “யாராவது தப்பிச்சா கூட பரவாயில்லை. இதுபோல இன்னொரு வீட்டுக்கு நடக்கக்கூடாது.”
அந்த வார்த்தை நிரஞ்சனாவின் மனசுக்குள் ஆழமாக பதிந்தது. அதுதான் அவள் எழுதும் எல்லா செய்திகளுக்கும் அடிப்படை.
வெளியே வந்தபோது மாலை சூரியன் சாய்ந்து கொண்டிருந்தது. அவள் சாலையை பார்த்தாள். அந்த சாலை இப்போது அவளுக்கு ஒரு வரைபடம் போல இல்லை. அது நினைவுகளின் பாதை.
அதே நேரம் ஆதவன் தனியாக இருந்தான். அவன் வழக்கமாக கூட்டங்கள், அழைப்புகள், எண்ணிக்கைகள் என்று வாழ்ந்தவன். இந்த இரண்டு நாட்களில் அவன் அதிகமாக பேசவில்லை. அதிகமாக யோசித்தான். அவன் உதவி செய்த திட்டங்கள் எல்லாம் அவனுக்கு இப்போது வேறு அர்த்தம் கொடுத்தது. நன்மை என்ற பெயரில் நடந்த விஷயங்களில் அலட்சியம் இருந்ததா என்ற கேள்வி அவனை விட்டுவிடவில்லை.
அவன் நிரஞ்சனாவை சந்திக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான். ஆனால் இந்த முறை காரணம் வேறு. தகவல் கொடுக்க அல்ல. கேள்வி கேட்க.
இருவரும் சந்தித்த இடம் ஒரு கோயில் அருகே இருந்த சிறிய பூங்கா. மாலை நேரம். குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். வயதானவர்கள் நடைபாதையில் மெதுவாக நடந்தார்கள். வாழ்க்கை தன் வேலையை செய்துகொண்டிருந்தது.
“நீ குடும்பங்களை பார்த்தியா?” என்று ஆதவன் கேட்டான்.
“ஆமாம்,” என்றாள் நிரஞ்சனா. “அங்குதான் எல்லா பதில்களும் இருக்கிறது.”
ஆதவன் அமைதியாக இருந்தான். பிறகு சொன்னான், “நான் என் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக இதை உணர்கிறேன். நம்ம நல்ல நோக்கமும் சில நேரம் பாதிப்பு தரலாம்.”
“நோக்கம் மட்டும் போதாது,” என்றாள் நிரஞ்சனா. “அதுக்கு பொறுப்பும் வேணும்.”
அந்த உரையாடலில் காதல் இல்லை. ஆனால் மரியாதை இருந்தது. ஒருவரின் பார்வையை இன்னொருவர் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சி இருந்தது. அதுதான் மெதுவாக உருவாகும் நெருக்கம்.
இரவு வீட்டில் அம்மா அவர்களைப் பார்த்து சிரித்தார். “இப்போ எல்லாரும் சீரியஸ்,” என்றார். “நம்ம காலத்துல பிரச்சனைன்னா கூட சாயங்காலம் விளக்கேத்துவோம். அதுக்கப்புறம் தான் யோசனை.”
அந்த வார்த்தையில் ஒரு பழைய ஞானம் இருந்தது. நிரஞ்சனா அதை புரிந்துகொண்டாள். எல்லா போராட்டமும் உள்ளே இருந்து தான் ஆரம்பிக்கிறது. வெளியில் இல்லை.