Crazy Queen
Writer
அத்தியாயம் 3.1 — பேசாத இடைவெளிகள்
இரவு நள்ளிரவை கடந்திருந்த.
நகரம் தூங்கிக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால் நிரஞ்சனாவின் மனம் மட்டும் விழித்திருந்தது.
Diary மூடியபின் அவள் விளக்கை அணைக்கவில்லை.
ஒளி இருந்தால் உண்மை மறையாது என்ற நம்பிக்கை அவளுக்குப் பழக்கம்.
அந்த லெட்ஜர் இருந்த தேதிகள்
பெயர்கள்
குறிப்புகள்
அவை எல்லாம் ஒன்றாக சேர்ந்து ஒரு முகத்தை உருவாக்கின.
அந்த முகம் முழுக்க தீயதாக இல்லை.
முழுக்க நல்லதாகவும் இல்லை.
அதுவே ஆபத்து.
“அக்கா… இன்று செய்தித்தாள்ல ஏதாவது பெரிய செய்தி வருமா?” என்று கேட்டாள்.
நிரஞ்சனா அவளை பார்த்தாள்.
“பெரிய செய்தி எல்லாம் முதல் பக்கத்துல வராது.
சில உண்மைகள் உள்ளே ஒளிஞ்சிருக்கும்.”
“அப்படின்னா நீ உள்ளே போறியா?” என்று திரிஷா சிரித்தாள்.
“அதுக்காகத்தான் இந்த வேலை,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
அம்மா வழக்கம்போல திண்ணையில் அமர்ந்து
மல்லிகைப் பூ கோர்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
அவருக்கு இந்த வீட்டில் நடக்கும் மாற்றங்கள் புரியும்.
ஆனால் கேள்வி கேட்க மாட்டார்.
அந்த மௌனம் தான் அவருடைய பாதுகாப்பு.
“நேத்து நீ பொதுப்பணித் துறைக்கு போனியா?” என்று மெதுவாக கேட்டாள்.
“ஆமாம்,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“அங்கிருந்து யாராவது உன்னை பார்த்தாங்களா?”
“பார்த்தார்கள்,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“ஆனா பயப்படுற அளவுக்கு இல்லை.”
யாழினி ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருந்தாள்.
“இந்த மாதிரி விஷயங்கள்ல ஆபத்து பின்னாடி வராது.
முன்னாடியே நடக்கும்.”
நிரஞ்சனா சிரித்தாள்.
“அதனாலதான் நான் மெதுவா நடக்குறேன்.”
அலுவலகத்தில் சத்தம் குறைந்திருந்தது.
அப்போது நிரஞ்சனாவின் தொலைபேசி ஒலித்தது.
அறியாத எண்.
“நிரஞ்சனா பேசுறீங்களா?”
குரல் அமைதியானது.
ஆனால் குளிர்ச்சியில்லை.
“ஆமாம்,” என்ற.
“நீங்க தேடுற உண்மை எல்லாம்
காகிதத்துல மட்டும் கிடைக்காது.
மனசுக்குள்ளயும் தேடணும்.”
அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
நிரஞ்சனா தொலைபேசியை கீழே வைத்தாள்.
அவள் முகத்தில் அச்சம் இல்லை.
ஆனால் எச்சரிக்கை வந்தது.
நகரின் பழைய பகுதி.
சிறிய வீடுகள்.
குறைந்த விளக்குகள்.
அங்கொரு வீட்டின் முன் அவள் நின்றாள்.
அந்த வீட்டின் பெயர்ப்பலகை பழையது.
ஆனால் அவள் நினைவில் புதியது.
அந்த விபத்தில் உயிரிழந்த தொழிலாளியின் வீடு.
வாசலில் ஒரு வயதான பெண் அமர்ந்திருந்தார்.
கையில் பழைய புகைப்படம்.
“நீங்க யார்?” என்று கேட்டார்.
“நான் செய்தியாளர்,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“உங்க மகனைப் பற்றி தெரிஞ்சுக்க.”
பெண்ணின் கண்கள் ஈரமானது.
“அவன் நல்லவன்,” என்றார்.
“தவறு செய்யத் தெரியாதவன்.”
“அவனுக்கு அந்த நாள்ல வேலை சொன்னது யார்?” என்று மெதுவாக கேட்டாள் நிரஞ்சனா.
பெண் ஒரு நிமிடம் மௌனமாக இருந்தார்.
“பெயர் தெரியாது,” என்றார்.
“ஆனா சீருடை இல்லாத ஆள்.”
அந்த வார்த்தை நிரஞ்சனாவின் மனதில் பதிந்தது.
அதே நூலகம்.
ஆதவன் அவளைப் பார்த்ததும் எழுந்தான்.
“நீங்கள் சோர்வா இருக்கீங்க,” என்றான்.
“சோர்வு இல்லை,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“மனசு நிறைய இருக்கு.”
“சில உண்மைகள் கனமாக இருக்கும்,” என்றான்.
“அதை தனியா தூக்க முடியாது.”
“அதனாலதான் நான் கேள்வி கேக்குறேன்,” என்றாள்.
“தூக்க உதவறவங்க யார் தெரியணும்.”
ஆதவன் அவளை நேராக பார்த்தான்.
“நான் முழு உண்மை சொல்லல,” என்றான்.
“ஆனா மறைக்கவும் இல்லை.”
“அதுவே போதும்,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“உண்மை ஒரே நாள்ல வராது.”
இருவருக்கும் இடையில் மௌனம்.
அந்த மௌனம் சங்கடம் இல்லை.
அது புரிதல்.
அவள் அம்மாவின் அருகில் உட்கார்ந்த.
“அம்மா,” என்றாள்.
“ஒரு உண்மை வெளிய வந்தா
சில பேர் காயப்படுவாங்க.”
அம்மா அவளை பார்த்தார்.
“உண்மை மறைஞ்சா
அதுவிட அதிக பேர் காயப்படுவாங்க.”
அந்த பதில்
நிரஞ்சனாவின் மனசை உறுதியாக்கியது.
ஜன்னலுக்கு வெளியே
இரவு நள்ளிரவை கடந்திருந்த.
நகரம் தூங்கிக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால் நிரஞ்சனாவின் மனம் மட்டும் விழித்திருந்தது.
Diary மூடியபின் அவள் விளக்கை அணைக்கவில்லை.
ஒளி இருந்தால் உண்மை மறையாது என்ற நம்பிக்கை அவளுக்குப் பழக்கம்.
அந்த லெட்ஜர் இருந்த தேதிகள்
பெயர்கள்
குறிப்புகள்
அவை எல்லாம் ஒன்றாக சேர்ந்து ஒரு முகத்தை உருவாக்கின.
அந்த முகம் முழுக்க தீயதாக இல்லை.
முழுக்க நல்லதாகவும் இல்லை.
அதுவே ஆபத்து.
அடுத்த நாள்—காலை
திரிஷா கல்லூரிக்குச் செல்ல தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள்.“அக்கா… இன்று செய்தித்தாள்ல ஏதாவது பெரிய செய்தி வருமா?” என்று கேட்டாள்.
நிரஞ்சனா அவளை பார்த்தாள்.
“பெரிய செய்தி எல்லாம் முதல் பக்கத்துல வராது.
சில உண்மைகள் உள்ளே ஒளிஞ்சிருக்கும்.”
“அப்படின்னா நீ உள்ளே போறியா?” என்று திரிஷா சிரித்தாள்.
“அதுக்காகத்தான் இந்த வேலை,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
அம்மா வழக்கம்போல திண்ணையில் அமர்ந்து
மல்லிகைப் பூ கோர்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
அவருக்கு இந்த வீட்டில் நடக்கும் மாற்றங்கள் புரியும்.
ஆனால் கேள்வி கேட்க மாட்டார்.
அந்த மௌனம் தான் அவருடைய பாதுகாப்பு.
பத்திரிகை அலுவலகம்
நிரஞ்சனா வந்தபோது யாழினி ஏற்கனவே வந்திருந்தாள்.“நேத்து நீ பொதுப்பணித் துறைக்கு போனியா?” என்று மெதுவாக கேட்டாள்.
“ஆமாம்,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“அங்கிருந்து யாராவது உன்னை பார்த்தாங்களா?”
“பார்த்தார்கள்,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“ஆனா பயப்படுற அளவுக்கு இல்லை.”
யாழினி ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருந்தாள்.
“இந்த மாதிரி விஷயங்கள்ல ஆபத்து பின்னாடி வராது.
முன்னாடியே நடக்கும்.”
நிரஞ்சனா சிரித்தாள்.
“அதனாலதான் நான் மெதுவா நடக்குறேன்.”
ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு
மதியம் கடந்த நேரம்.அலுவலகத்தில் சத்தம் குறைந்திருந்தது.
அப்போது நிரஞ்சனாவின் தொலைபேசி ஒலித்தது.
அறியாத எண்.
“நிரஞ்சனா பேசுறீங்களா?”
குரல் அமைதியானது.
ஆனால் குளிர்ச்சியில்லை.
“ஆமாம்,” என்ற.
“நீங்க தேடுற உண்மை எல்லாம்
காகிதத்துல மட்டும் கிடைக்காது.
மனசுக்குள்ளயும் தேடணும்.”
அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
நிரஞ்சனா தொலைபேசியை கீழே வைத்தாள்.
அவள் முகத்தில் அச்சம் இல்லை.
ஆனால் எச்சரிக்கை வந்தது.
மாலை—பழைய தெரு
அன்று அவள் நேராக வீட்டுக்குப் போகவில்லை.நகரின் பழைய பகுதி.
சிறிய வீடுகள்.
குறைந்த விளக்குகள்.
அங்கொரு வீட்டின் முன் அவள் நின்றாள்.
அந்த வீட்டின் பெயர்ப்பலகை பழையது.
ஆனால் அவள் நினைவில் புதியது.
அந்த விபத்தில் உயிரிழந்த தொழிலாளியின் வீடு.
வாசலில் ஒரு வயதான பெண் அமர்ந்திருந்தார்.
கையில் பழைய புகைப்படம்.
“நீங்க யார்?” என்று கேட்டார்.
“நான் செய்தியாளர்,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“உங்க மகனைப் பற்றி தெரிஞ்சுக்க.”
பெண்ணின் கண்கள் ஈரமானது.
“அவன் நல்லவன்,” என்றார்.
“தவறு செய்யத் தெரியாதவன்.”
“அவனுக்கு அந்த நாள்ல வேலை சொன்னது யார்?” என்று மெதுவாக கேட்டாள் நிரஞ்சனா.
பெண் ஒரு நிமிடம் மௌனமாக இருந்தார்.
“பெயர் தெரியாது,” என்றார்.
“ஆனா சீருடை இல்லாத ஆள்.”
அந்த வார்த்தை நிரஞ்சனாவின் மனதில் பதிந்தது.
ஆதவன் — மீண்டும்
அதே மாலை.அதே நூலகம்.
ஆதவன் அவளைப் பார்த்ததும் எழுந்தான்.
“நீங்கள் சோர்வா இருக்கீங்க,” என்றான்.
“சோர்வு இல்லை,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“மனசு நிறைய இருக்கு.”
“சில உண்மைகள் கனமாக இருக்கும்,” என்றான்.
“அதை தனியா தூக்க முடியாது.”
“அதனாலதான் நான் கேள்வி கேக்குறேன்,” என்றாள்.
“தூக்க உதவறவங்க யார் தெரியணும்.”
ஆதவன் அவளை நேராக பார்த்தான்.
“நான் முழு உண்மை சொல்லல,” என்றான்.
“ஆனா மறைக்கவும் இல்லை.”
“அதுவே போதும்,” என்றாள் நிரஞ்சனா.
“உண்மை ஒரே நாள்ல வராது.”
இருவருக்கும் இடையில் மௌனம்.
அந்த மௌனம் சங்கடம் இல்லை.
அது புரிதல்.
இரவு—வீடு
அன்று நிரஞ்சனா சீக்கிரமே படுக்கவில்லை.அவள் அம்மாவின் அருகில் உட்கார்ந்த.
“அம்மா,” என்றாள்.
“ஒரு உண்மை வெளிய வந்தா
சில பேர் காயப்படுவாங்க.”
அம்மா அவளை பார்த்தார்.
“உண்மை மறைஞ்சா
அதுவிட அதிக பேர் காயப்படுவாங்க.”
அந்த பதில்
நிரஞ்சனாவின் மனசை உறுதியாக்கியது.
Diary
அந்த இரவு அவள் மீண்டும் எழுதினாள்.உண்மை எதிரியாக வரலாம்.<br>அன்பு மெதுவாக அருகில் நிற்கும்.<br>மௌனம் பேசத் தொடங்கியிருக்கிறது.<br>இந்த இடைவெளிகள்தான் உண்மையை வெளிக்கொண்டு வரும்<br>
ஜன்னலுக்கு வெளியே
நாய் குரைக்கும் சத்தம்.
தூரத்தில் ரயில் ஒலி.
நகரம் தூங்கவில்லை.
கதையும் இல்லை.
கதையும் இல்லை.