அத்தியாயம் – 20
முதல் தடுமாற்றம்!
முகில்வர்மனின் கைபேசி தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.
அவனின் பார்வை அந்தத் திரையில் நிலைத்திருந்தது.
அழைப்பது யார் என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அறிமுகமில்லாத எண்.
ஒரு கணம் மட்டுமே யோசித்தவன், வழக்கம்போல வந்த அழைப்பை ஏற்றான்.
“ஹலோ...”
மறுமுனையில் இவனின் குரலுக்குச் சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.
பிறகு,
“ஹலோ... முகில்வர்மன் சாரா?”
என்று தயக்கமான குரல் கேட்டது.
முகில்வர்மன் சற்றே நிதானித்து நிமிர்ந்து நின்றான்.
“ஆமா... நீங்க?”
“நான் யாழ்வேந்தன் பேசுறேன். சுனையாழியோட அண்ணன்.”
‘சுனையாழி’ என்ற பெயர் அவனுடைய காதுகளில் விழுந்த அந்த நொடியே, அவன் மனம் ஒரு நொடி நின்றது போலிருந்தது.
அந்தப் பெயரைச் சொன்னதும் அவனுடைய நினைவில் முதலில் தோன்றியது அந்தக் காட்டுப்பாதைதான்.
மரங்களுக்கு நடுவே தனியாக நின்றிருந்த அவள்...
அவளுடைய உடலில் தெரிந்த பதற்றம்...
அவளையே பார்த்தபடி எப்போது வேண்டுமானாலும் தாக்கத் தயாராய் நின்றிருந்த காட்டுப்பன்றி...
அதைத் தடுத்து அவளைப் பாதுகாத்த அந்த நொடிகள்...
அதற்குப் பிறகு அவள் தன்னிடம் பேசிய விதம்...
எல்லாமே ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவன் நினைவுக்குள் வந்து சென்றன.
“சொல்லுங்க.”
“முதல்ல... அன்னைக்கு என் தங்கையைக் காப்பாத்தினதுக்கு உங்களுக்கு நன்றி சொல்லணும்.”
முகில்வர்மன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“அதுக்கெல்லாம் நன்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை. அந்த நேரத்துல அங்க யாரா இருந்தாலும் இதைத்தான் செய்திருப்பாங்க.”
“இல்ல சார். அது எங்களுக்கு சாதாரண விஷயம் இல்ல. அவளுக்கு ஏதாவது ஆகியிருந்தா...”
யாழ்வேந்தனின் குரல் சற்று தளர்ந்தது.
“அவள் எங்களோட குடும்பத்துல நீண்ட காலத்துக்குப் பிறந்த பெண் குழந்தை. அவளுக்கு எதுவும் ஆகக்கூடாதுன்னுதான் எப்பவும் நினைப்போம்.”
யாழ்வேந்தனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த முகில்வர்மனின் மனம் தடுமாறி நின்றது ஒரு நொடி.
மீண்டும் வேந்தனின் குரல் கேட்டது.
“அதனாலதான் உங்களுக்கு தனியா நன்றி சொல்லணும்னு தோணிச்சு. யாழி சுவடி தொலைஞ்சதப் பத்திப் பேசும்போது, மாறன் உங்களைப் பற்றிச் சொல்லி, நீங்கதான் அவளைக் காப்பாத்தினதா சொல்லி உங்க நம்பரைக் கொடுத்தான்.”
சிறிய இடைவெளிக்குப் பிறகு யாழ்வேந்தன் மீண்டும் பேசினான்.
“அவள் அந்தக் காட்டுக்குப் போகும்போது எனக்கு லீவ் கிடைக்கல. எனக்கு லீவ் கிடைக்கும்போது போலாம்னு சொல்லி எவ்வளவு சொன்னேன்... ஆனா, ‘எனக்கு லீவ் கிடைக்கும்போது அதை வீணாக்கணுமா?’ன்னு கேட்டு கிளம்பிட்டாள். காரணம், அவளுக்குத் தாத்தாவோட மூலிகைகள் மேல அத்தனை விருப்பம். அவர் கடைசிவரை ஒரு மூலிகையைப் பற்றித் தேடிக்கிட்டே இருந்தார்.”
அந்த ஒரு வார்த்தை முகில்வர்மனின் கவனத்தை இன்னும் கூர்மையாக்கியது.
அவன் மனதில் உடனே மாறன் அனுப்பியிருந்த படம் தோன்றியது.
ஓலைச்சுவடி.
அவன் அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அந்தச் சுவடியில் இருந்த பழைய எழுத்துகள்...
அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கக்கூடிய ஏதோ ஒன்று...
அதைவிட முக்கியமாக, அந்தச் சுவடியுடன் சம்பந்தப்பட்டவள் சுனையாழி.
“ஓ! கடைசிவரை அவரால் கண்டுபிடிக்க முடியாத மூலிகையா?”
என்று ஏதோ யோசனையாகவே கேட்டான்.
மறுமுனையில் இருந்த யாழ்வேந்தன்,
“ம்ம்ம்...”
என்றுவிட்டு மீண்டும் பேசத் தொடங்கினான்.
“இன்னொரு விஷயம் சார்...”
“சொல்லுங்க.”
“நான் உங்ககிட்ட நேர்ல வந்து நன்றி சொல்லணும்னு நினைச்சேன். ஆனா, ஹாஸ்பிட்டல் வேலை காரணமா முடியல. அதனாலதான் போன் பண்ணினேன்.”
“பரவாயில்லை.”
“சரிங்க சார். மறுபடியும் ஒருமுறை நன்றி.”
“எத்தனை தேங்க்ஸ் சொல்லிட்டீங்க. போதும், விடுங்க.”
என்று சொல்லிவிட்டு அழைப்பை முடிக்க முயன்றவன், ஏதோ நினைத்தவனாய்,
“யாழ்வேந்தன்...”
என்றான்.
“சொல்லுங்க சார்.”
“சுனையாழி... மறுபடியும் அந்தக் காட்டுக்குப் போக நினைக்கிறாங்களா?”
கேள்வி கேட்டுவிட்ட பிறகுதான், தான் ஏன் அதைக் கேட்டோம் என்று அவனுக்கே புரியவில்லை.
மறுமுனையில் ஒரு நொடி நிசப்தம்.
“அது அவளைக் கேட்டுத்தான் தெரிஞ்சுக்கணும் சார். ஆனா, அடுத்த தடவை என்னையும் கூட்டிட்டு போகணும்னு சொல்லிட்டு இருந்தா.”
முகில்வர்மனின் முகத்தில் இப்போது சிறு ஆறுதல் தெரிந்தது.
“அப்படியா?”
“அங்க ஏதோ ஒரு அருவியைப் பார்த்தாலாமே... அதைப் பற்றியே பேசிட்டு இருக்கா.”
அருவி...
முகில்வர்மனின் நினைவில் அந்த இடம் தோன்றியது.
அவன் பார்த்திருந்த அந்தப் பாதை.
அந்தக் காட்டின் அமைதி.
சுனையாழி அங்கே நின்றிருந்த காட்சி.
எதுவோ அவனுக்குள் மீண்டும் அசைந்தது.
“சரி. போகும்போது எனக்கும் ஒரு தகவல் சொல்லுங்க. நானும் மறுபடியும் அங்க போகலாம்னு இருக்கேன். அதுக்கு முன்ன நீங்க போனா, உங்களோட ஜாயின் பண்ண முடிஞ்சா ஜாயின் பண்ணிக்கிறேன். நான் போகும்போது சொல்லுறேன். உங்களால முடிஞ்சா நீங்க ஜாயின் பண்ணிக்கோங்க.”
என்றவனிடம்,
“கண்டிப்பா சார்.”
என்றான் யாழ்வேந்தன்.
அழைப்பு முடிந்தது.
முகில்வர்மன் கைபேசியை மெதுவாகக் கீழிறக்கினான்.
சில நொடிகளுக்கு முன்பு வரை அவனுடைய மனதை ஆக்கிரமித்திருந்தது ஜோசியர் சொன்ன வார்த்தைகள்.
‘அந்தப் பெண்ணுக்காகத்தான் உங்க பையன் பிறப்பு.’
அந்த வார்த்தை இப்போது மீண்டும் அவன் நினைவுக்குள் வந்து நின்றது.
அந்தப் பெண்...
யார்?
இத்தனை வருடங்களாக அவனுடைய வாழ்க்கையில் திருமணம் என்ற வார்த்தைக்கே இடம் கொடுக்காமல் இருந்தவன்.
அம்மா எத்தனை முறை பேசினாலும் தட்டிக் கழித்தவன்.
ஆனால் இன்று...
யாரென்றே தெரியாத ஒரு பெண்ணைப் பற்றி மட்டும் அவன் மனம் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.
சுனையாழி.
முகில்வர்மன் மெதுவாகச் சுவாசித்தான்.
“இது என்னடா...”
என்று தனக்குள் முணுமுணுத்தான்.
சமீபமாக அவன் சந்தித்த பெண் அவள் மட்டும்தான்.
அவளைச் சந்தித்தது ஒரு தற்செயலா?
அவள் ஆபத்தில் சிக்கிய நேரத்தில் அங்கே இருந்ததும் தற்செயலா?
மாறன் மூலமாக இன்று கிடைத்த அந்த ஓலைச்சுவடி தகவல் தன்னிடம் வந்து சேர்ந்ததும்...
இன்று அவளுடைய அண்ணனே தனக்கு போன் செய்து நன்றி சொன்னதும்...
எல்லாமே ஏதோ ஒரு கோட்டில் இணைந்து கொண்டிருப்பது போல இருந்தது.
அவன் தலையைச் சற்றே குனிந்தான்.
“ஒருவேளை...”
என்று ஆரம்பித்தவன் அங்கேயே நின்றுவிட்டான்.
மீண்டும் தலையை உலுக்கிக் கொண்டவன்,
“இல்ல... இது வெறும் சம்பவங்களோட சம்பந்தம் தான்.”
ஆனால் அவனுடைய மனம் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.
ஜோசியரின் வார்த்தைகள் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன.
‘அந்தப் பெண்ணுக்காகத்தான் உங்க பையன் பிறப்பு.’
அவன் கண்களை மூடினான்.
அந்த வார்த்தைக்குப் பின்னால் இருந்த அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றான்.
“அவளா...?”
அவன் மனதில் சுனையாழியின் முகம் தோன்றியது.
அவள் பேசும் விதம்.
அவளுடைய தைரியம்.
அவளுடைய கண்களில் இருந்த அந்தத் தெளிவு.
அவள் காட்டுக்குள் தனியாகச் சென்றிருந்தது.
அவளைப் பாதுகாத்த அந்த நொடி.
அவள் தன்னிடம் நன்றி சொல்லாமல், சாதாரணமாகப் பேசிய விதம்.
எல்லாம் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு உணர்வை எழுப்பியிருந்தது.
ஆனால் அதற்கு அவன் பெயர் வைக்கத் தயாராக இல்லை.
“ஜோசியர் சொன்ன பெண் இவள்தான்னு எப்படி முடிவு பண்ண முடியும்?”
என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொண்டான்.
“உலகத்துல எத்தனை பொண்ணுங்க இருக்காங்க...”
அவன் தன்னுடைய எண்ணத்தையே கேலி செய்துகொண்டான்.
ஆனால் அடுத்த நொடியே—
அவனுடைய கைபேசி மீண்டும் ஒலித்தது.
அவன் திரையைப் பார்த்தான்.
மாறன்.
அழைப்பை ஏற்றான்.
“ஹலோ, மாறன்.”
“சார்...”
மறுமுனையில் மாறனின் குரல் சிறு தயக்கத்தோடு ஒலித்தது.
“சார்... சுனையாழி அண்ணன்கிட்ட உங்க நம்பர் கொடுத்தேன்... உங்ககிட்ட கேட்காமலேயே...”
“க்கும்... சுனையாழி அண்ணன் போன் பேசி முடிச்ச பிறகு வந்து இந்தத் தகவலைச் சொல்லுற?”
என்றான் கேலியாக.
“இவ்வளவு வேகமாவா?”
“நீ அவ்வளவு ஸ்லோ, மேன்.”
“ம்ம்ம்... சரிங்க சார்.”
என்றபடியே அழைப்பை முடித்தான்.
முகில்வர்மன் கைபேசியைக் கீழே இறக்கிய நொடி...
அவன் மனதில் சுனையாழியின் முகமும், ஓலைச்சுவடியும், ஜோசியரின் வார்த்தைகளும் ஒன்றோடொன்று கலந்தன.
அதே நேரத்தில்...
மும்பையில்—
அந்த விசாலமான பாத்ரூமில் இருந்த பாத்டப்பில் நீரில் மூழ்கியிருந்தான் வசீகரன்.
அந்த நேரம் அவனுடைய கைபேசி தன் இருப்பைக் காட்டியது.
சில நாட்களுக்கு முன்பே ஒருவனிடம் அவன் ஒரு வேலையை ஒப்படைத்திருந்தான்.
“முகில்வர்மனைப் பற்றி முழுசா விசாரி. அவன் குடும்பம்... அவன் பின்னணி... அவன் பிறப்பு... எதுவாக இருந்தாலும் எனக்குத் தகவல் வேண்டும்.”
என்று சொல்லியிருந்தான்.
இப்போது அவனுடைய கைபேசி அவனுடைய நம்பரைத் தாங்கி இசையெழுப்பியது.
அவன் உடனே எடுத்தான்.
“சொல்லு.”
“சார்... முகில்வர்மனைப் பற்றி சில விஷயங்கள் கிடைச்சிருக்கு.”
வசீகரன்ராஜின் பார்வை கூர்மையானது.
“சொல்லு.”
“முதல்ல... அவன் குடும்பத்தைப் பற்றி விசாரிச்சேன்.”
“ம்ம்ம்...”
“அந்தக் குடும்பம் சாதாரண குடும்பம் இல்ல. பரம்பரை பரம்பரையாகச் செல்வச் செழிப்பில் இருப்பவர்கள். பல தலைமுறைகளாக அந்தக் குடும்பத்துல ஒரு விஷயம் தொடர்ந்துகிட்டே வருது.”
“என்ன விஷயம்?”
“ஒரே ஒரு ஆண் வாரிசு.”
வசீகரன்ராஜ் அமைதியாக இருந்தான்.
“என்ன சொல்ற?”
“பல தலைமுறைகளாக அந்தக் குடும்பத்துல ஆண் வாரிசு ஒருத்தன் மட்டும்தான் பிறக்கிறான். அதுக்குப் பின்னாடி ஒரு பழைய குடும்பச் சம்பவம் இருக்கு. சிலர் அதைச் சாபம்னு நம்புறாங்க.”
வசீகரன்ராஜின் கண்களில் ஆர்வம் தோன்றியது.
“சோ... அவன்தான் இப்ப அந்தக் குடும்பத்தோட ஒரே ஆண் வாரிசு.”
“எஸ், சார்.”
சில நொடிகள் அமைதி.
“அவன் பிறப்பைப் பற்றி?”
மறுமுனையில் இருந்தவன் சற்றுத் தயங்கினான்.
“அதுதான் சார்... அதைப் பற்றி இன்னும் முழுசா தெரிஞ்சுக்க முடியல.”
வசீகரன்ராஜின் முகம் சற்றே இறுகியது.
“அதாவது?”
“அவன் பிறப்போட பின்னாடி ஏதோ ஒரு விஷயம் இருக்குன்னு மட்டும் தெரிகிறது. குடும்பத்துல சில விஷயங்களை வெளியே சொல்லவே மாட்டாங்க. பழைய பதிவுகளும் எளிதா கிடைக்கல.”
“ஜாதகம்?”
“அதையும் தேடிக்கிட்டு இருக்கேன், சார்.”
வசீகரன்ராஜ் நாற்காலியில் பின்னால் சாய்ந்தான்.
“வேற என்ன தெரியும்?”
“இப்போதைக்கு இவ்வளவுதான். ஆனா, ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதி.”
“என்ன?”
“முகில்வர்மனோட பிறப்பு சாதாரணமா இல்லைன்னு தோணுது.”
அந்த வார்த்தைகள் வசீகரன்ராஜின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பை வரவழைத்தன.
“தொடர்ந்து விசாரி.”
“எஸ், சார்.”
அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
வசீகரன்ராஜ் சில நொடிகள் கைபேசியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
முகில்வர்மன்.
ஒரே ஒரு ஆண் வாரிசு.
பழைய குடும்பச் சாபம்.
பிறப்பின் பின்னால் மறைக்கப்பட்ட ஏதோ ஒரு உண்மை.
அவன் மெதுவாக எழுந்தான்.
“உன்னோட கதை என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கணும், முகில்வர்மன்...”
என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.
அவனுக்குத் தெரியாது—
அதனூடே அவனுடைய கடந்தகாலமும் திறக்கும் என்பது...
அவன் கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்காத ஒன்று.
தொடரும்...
முதல் தடுமாற்றம்!
முகில்வர்மனின் கைபேசி தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.
அவனின் பார்வை அந்தத் திரையில் நிலைத்திருந்தது.
அழைப்பது யார் என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அறிமுகமில்லாத எண்.
ஒரு கணம் மட்டுமே யோசித்தவன், வழக்கம்போல வந்த அழைப்பை ஏற்றான்.
“ஹலோ...”
மறுமுனையில் இவனின் குரலுக்குச் சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.
பிறகு,
“ஹலோ... முகில்வர்மன் சாரா?”
என்று தயக்கமான குரல் கேட்டது.
முகில்வர்மன் சற்றே நிதானித்து நிமிர்ந்து நின்றான்.
“ஆமா... நீங்க?”
“நான் யாழ்வேந்தன் பேசுறேன். சுனையாழியோட அண்ணன்.”
‘சுனையாழி’ என்ற பெயர் அவனுடைய காதுகளில் விழுந்த அந்த நொடியே, அவன் மனம் ஒரு நொடி நின்றது போலிருந்தது.
அந்தப் பெயரைச் சொன்னதும் அவனுடைய நினைவில் முதலில் தோன்றியது அந்தக் காட்டுப்பாதைதான்.
மரங்களுக்கு நடுவே தனியாக நின்றிருந்த அவள்...
அவளுடைய உடலில் தெரிந்த பதற்றம்...
அவளையே பார்த்தபடி எப்போது வேண்டுமானாலும் தாக்கத் தயாராய் நின்றிருந்த காட்டுப்பன்றி...
அதைத் தடுத்து அவளைப் பாதுகாத்த அந்த நொடிகள்...
அதற்குப் பிறகு அவள் தன்னிடம் பேசிய விதம்...
எல்லாமே ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவன் நினைவுக்குள் வந்து சென்றன.
“சொல்லுங்க.”
“முதல்ல... அன்னைக்கு என் தங்கையைக் காப்பாத்தினதுக்கு உங்களுக்கு நன்றி சொல்லணும்.”
முகில்வர்மன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“அதுக்கெல்லாம் நன்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை. அந்த நேரத்துல அங்க யாரா இருந்தாலும் இதைத்தான் செய்திருப்பாங்க.”
“இல்ல சார். அது எங்களுக்கு சாதாரண விஷயம் இல்ல. அவளுக்கு ஏதாவது ஆகியிருந்தா...”
யாழ்வேந்தனின் குரல் சற்று தளர்ந்தது.
“அவள் எங்களோட குடும்பத்துல நீண்ட காலத்துக்குப் பிறந்த பெண் குழந்தை. அவளுக்கு எதுவும் ஆகக்கூடாதுன்னுதான் எப்பவும் நினைப்போம்.”
யாழ்வேந்தனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த முகில்வர்மனின் மனம் தடுமாறி நின்றது ஒரு நொடி.
மீண்டும் வேந்தனின் குரல் கேட்டது.
“அதனாலதான் உங்களுக்கு தனியா நன்றி சொல்லணும்னு தோணிச்சு. யாழி சுவடி தொலைஞ்சதப் பத்திப் பேசும்போது, மாறன் உங்களைப் பற்றிச் சொல்லி, நீங்கதான் அவளைக் காப்பாத்தினதா சொல்லி உங்க நம்பரைக் கொடுத்தான்.”
சிறிய இடைவெளிக்குப் பிறகு யாழ்வேந்தன் மீண்டும் பேசினான்.
“அவள் அந்தக் காட்டுக்குப் போகும்போது எனக்கு லீவ் கிடைக்கல. எனக்கு லீவ் கிடைக்கும்போது போலாம்னு சொல்லி எவ்வளவு சொன்னேன்... ஆனா, ‘எனக்கு லீவ் கிடைக்கும்போது அதை வீணாக்கணுமா?’ன்னு கேட்டு கிளம்பிட்டாள். காரணம், அவளுக்குத் தாத்தாவோட மூலிகைகள் மேல அத்தனை விருப்பம். அவர் கடைசிவரை ஒரு மூலிகையைப் பற்றித் தேடிக்கிட்டே இருந்தார்.”
அந்த ஒரு வார்த்தை முகில்வர்மனின் கவனத்தை இன்னும் கூர்மையாக்கியது.
அவன் மனதில் உடனே மாறன் அனுப்பியிருந்த படம் தோன்றியது.
ஓலைச்சுவடி.
அவன் அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அந்தச் சுவடியில் இருந்த பழைய எழுத்துகள்...
அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கக்கூடிய ஏதோ ஒன்று...
அதைவிட முக்கியமாக, அந்தச் சுவடியுடன் சம்பந்தப்பட்டவள் சுனையாழி.
“ஓ! கடைசிவரை அவரால் கண்டுபிடிக்க முடியாத மூலிகையா?”
என்று ஏதோ யோசனையாகவே கேட்டான்.
மறுமுனையில் இருந்த யாழ்வேந்தன்,
“ம்ம்ம்...”
என்றுவிட்டு மீண்டும் பேசத் தொடங்கினான்.
“இன்னொரு விஷயம் சார்...”
“சொல்லுங்க.”
“நான் உங்ககிட்ட நேர்ல வந்து நன்றி சொல்லணும்னு நினைச்சேன். ஆனா, ஹாஸ்பிட்டல் வேலை காரணமா முடியல. அதனாலதான் போன் பண்ணினேன்.”
“பரவாயில்லை.”
“சரிங்க சார். மறுபடியும் ஒருமுறை நன்றி.”
“எத்தனை தேங்க்ஸ் சொல்லிட்டீங்க. போதும், விடுங்க.”
என்று சொல்லிவிட்டு அழைப்பை முடிக்க முயன்றவன், ஏதோ நினைத்தவனாய்,
“யாழ்வேந்தன்...”
என்றான்.
“சொல்லுங்க சார்.”
“சுனையாழி... மறுபடியும் அந்தக் காட்டுக்குப் போக நினைக்கிறாங்களா?”
கேள்வி கேட்டுவிட்ட பிறகுதான், தான் ஏன் அதைக் கேட்டோம் என்று அவனுக்கே புரியவில்லை.
மறுமுனையில் ஒரு நொடி நிசப்தம்.
“அது அவளைக் கேட்டுத்தான் தெரிஞ்சுக்கணும் சார். ஆனா, அடுத்த தடவை என்னையும் கூட்டிட்டு போகணும்னு சொல்லிட்டு இருந்தா.”
முகில்வர்மனின் முகத்தில் இப்போது சிறு ஆறுதல் தெரிந்தது.
“அப்படியா?”
“அங்க ஏதோ ஒரு அருவியைப் பார்த்தாலாமே... அதைப் பற்றியே பேசிட்டு இருக்கா.”
அருவி...
முகில்வர்மனின் நினைவில் அந்த இடம் தோன்றியது.
அவன் பார்த்திருந்த அந்தப் பாதை.
அந்தக் காட்டின் அமைதி.
சுனையாழி அங்கே நின்றிருந்த காட்சி.
எதுவோ அவனுக்குள் மீண்டும் அசைந்தது.
“சரி. போகும்போது எனக்கும் ஒரு தகவல் சொல்லுங்க. நானும் மறுபடியும் அங்க போகலாம்னு இருக்கேன். அதுக்கு முன்ன நீங்க போனா, உங்களோட ஜாயின் பண்ண முடிஞ்சா ஜாயின் பண்ணிக்கிறேன். நான் போகும்போது சொல்லுறேன். உங்களால முடிஞ்சா நீங்க ஜாயின் பண்ணிக்கோங்க.”
என்றவனிடம்,
“கண்டிப்பா சார்.”
என்றான் யாழ்வேந்தன்.
அழைப்பு முடிந்தது.
முகில்வர்மன் கைபேசியை மெதுவாகக் கீழிறக்கினான்.
சில நொடிகளுக்கு முன்பு வரை அவனுடைய மனதை ஆக்கிரமித்திருந்தது ஜோசியர் சொன்ன வார்த்தைகள்.
‘அந்தப் பெண்ணுக்காகத்தான் உங்க பையன் பிறப்பு.’
அந்த வார்த்தை இப்போது மீண்டும் அவன் நினைவுக்குள் வந்து நின்றது.
அந்தப் பெண்...
யார்?
இத்தனை வருடங்களாக அவனுடைய வாழ்க்கையில் திருமணம் என்ற வார்த்தைக்கே இடம் கொடுக்காமல் இருந்தவன்.
அம்மா எத்தனை முறை பேசினாலும் தட்டிக் கழித்தவன்.
ஆனால் இன்று...
யாரென்றே தெரியாத ஒரு பெண்ணைப் பற்றி மட்டும் அவன் மனம் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.
சுனையாழி.
முகில்வர்மன் மெதுவாகச் சுவாசித்தான்.
“இது என்னடா...”
என்று தனக்குள் முணுமுணுத்தான்.
சமீபமாக அவன் சந்தித்த பெண் அவள் மட்டும்தான்.
அவளைச் சந்தித்தது ஒரு தற்செயலா?
அவள் ஆபத்தில் சிக்கிய நேரத்தில் அங்கே இருந்ததும் தற்செயலா?
மாறன் மூலமாக இன்று கிடைத்த அந்த ஓலைச்சுவடி தகவல் தன்னிடம் வந்து சேர்ந்ததும்...
இன்று அவளுடைய அண்ணனே தனக்கு போன் செய்து நன்றி சொன்னதும்...
எல்லாமே ஏதோ ஒரு கோட்டில் இணைந்து கொண்டிருப்பது போல இருந்தது.
அவன் தலையைச் சற்றே குனிந்தான்.
“ஒருவேளை...”
என்று ஆரம்பித்தவன் அங்கேயே நின்றுவிட்டான்.
மீண்டும் தலையை உலுக்கிக் கொண்டவன்,
“இல்ல... இது வெறும் சம்பவங்களோட சம்பந்தம் தான்.”
ஆனால் அவனுடைய மனம் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.
ஜோசியரின் வார்த்தைகள் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன.
‘அந்தப் பெண்ணுக்காகத்தான் உங்க பையன் பிறப்பு.’
அவன் கண்களை மூடினான்.
அந்த வார்த்தைக்குப் பின்னால் இருந்த அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றான்.
“அவளா...?”
அவன் மனதில் சுனையாழியின் முகம் தோன்றியது.
அவள் பேசும் விதம்.
அவளுடைய தைரியம்.
அவளுடைய கண்களில் இருந்த அந்தத் தெளிவு.
அவள் காட்டுக்குள் தனியாகச் சென்றிருந்தது.
அவளைப் பாதுகாத்த அந்த நொடி.
அவள் தன்னிடம் நன்றி சொல்லாமல், சாதாரணமாகப் பேசிய விதம்.
எல்லாம் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு உணர்வை எழுப்பியிருந்தது.
ஆனால் அதற்கு அவன் பெயர் வைக்கத் தயாராக இல்லை.
“ஜோசியர் சொன்ன பெண் இவள்தான்னு எப்படி முடிவு பண்ண முடியும்?”
என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொண்டான்.
“உலகத்துல எத்தனை பொண்ணுங்க இருக்காங்க...”
அவன் தன்னுடைய எண்ணத்தையே கேலி செய்துகொண்டான்.
ஆனால் அடுத்த நொடியே—
அவனுடைய கைபேசி மீண்டும் ஒலித்தது.
அவன் திரையைப் பார்த்தான்.
மாறன்.
அழைப்பை ஏற்றான்.
“ஹலோ, மாறன்.”
“சார்...”
மறுமுனையில் மாறனின் குரல் சிறு தயக்கத்தோடு ஒலித்தது.
“சார்... சுனையாழி அண்ணன்கிட்ட உங்க நம்பர் கொடுத்தேன்... உங்ககிட்ட கேட்காமலேயே...”
“க்கும்... சுனையாழி அண்ணன் போன் பேசி முடிச்ச பிறகு வந்து இந்தத் தகவலைச் சொல்லுற?”
என்றான் கேலியாக.
“இவ்வளவு வேகமாவா?”
“நீ அவ்வளவு ஸ்லோ, மேன்.”
“ம்ம்ம்... சரிங்க சார்.”
என்றபடியே அழைப்பை முடித்தான்.
முகில்வர்மன் கைபேசியைக் கீழே இறக்கிய நொடி...
அவன் மனதில் சுனையாழியின் முகமும், ஓலைச்சுவடியும், ஜோசியரின் வார்த்தைகளும் ஒன்றோடொன்று கலந்தன.
அதே நேரத்தில்...
மும்பையில்—
அந்த விசாலமான பாத்ரூமில் இருந்த பாத்டப்பில் நீரில் மூழ்கியிருந்தான் வசீகரன்.
அந்த நேரம் அவனுடைய கைபேசி தன் இருப்பைக் காட்டியது.
சில நாட்களுக்கு முன்பே ஒருவனிடம் அவன் ஒரு வேலையை ஒப்படைத்திருந்தான்.
“முகில்வர்மனைப் பற்றி முழுசா விசாரி. அவன் குடும்பம்... அவன் பின்னணி... அவன் பிறப்பு... எதுவாக இருந்தாலும் எனக்குத் தகவல் வேண்டும்.”
என்று சொல்லியிருந்தான்.
இப்போது அவனுடைய கைபேசி அவனுடைய நம்பரைத் தாங்கி இசையெழுப்பியது.
அவன் உடனே எடுத்தான்.
“சொல்லு.”
“சார்... முகில்வர்மனைப் பற்றி சில விஷயங்கள் கிடைச்சிருக்கு.”
வசீகரன்ராஜின் பார்வை கூர்மையானது.
“சொல்லு.”
“முதல்ல... அவன் குடும்பத்தைப் பற்றி விசாரிச்சேன்.”
“ம்ம்ம்...”
“அந்தக் குடும்பம் சாதாரண குடும்பம் இல்ல. பரம்பரை பரம்பரையாகச் செல்வச் செழிப்பில் இருப்பவர்கள். பல தலைமுறைகளாக அந்தக் குடும்பத்துல ஒரு விஷயம் தொடர்ந்துகிட்டே வருது.”
“என்ன விஷயம்?”
“ஒரே ஒரு ஆண் வாரிசு.”
வசீகரன்ராஜ் அமைதியாக இருந்தான்.
“என்ன சொல்ற?”
“பல தலைமுறைகளாக அந்தக் குடும்பத்துல ஆண் வாரிசு ஒருத்தன் மட்டும்தான் பிறக்கிறான். அதுக்குப் பின்னாடி ஒரு பழைய குடும்பச் சம்பவம் இருக்கு. சிலர் அதைச் சாபம்னு நம்புறாங்க.”
வசீகரன்ராஜின் கண்களில் ஆர்வம் தோன்றியது.
“சோ... அவன்தான் இப்ப அந்தக் குடும்பத்தோட ஒரே ஆண் வாரிசு.”
“எஸ், சார்.”
சில நொடிகள் அமைதி.
“அவன் பிறப்பைப் பற்றி?”
மறுமுனையில் இருந்தவன் சற்றுத் தயங்கினான்.
“அதுதான் சார்... அதைப் பற்றி இன்னும் முழுசா தெரிஞ்சுக்க முடியல.”
வசீகரன்ராஜின் முகம் சற்றே இறுகியது.
“அதாவது?”
“அவன் பிறப்போட பின்னாடி ஏதோ ஒரு விஷயம் இருக்குன்னு மட்டும் தெரிகிறது. குடும்பத்துல சில விஷயங்களை வெளியே சொல்லவே மாட்டாங்க. பழைய பதிவுகளும் எளிதா கிடைக்கல.”
“ஜாதகம்?”
“அதையும் தேடிக்கிட்டு இருக்கேன், சார்.”
வசீகரன்ராஜ் நாற்காலியில் பின்னால் சாய்ந்தான்.
“வேற என்ன தெரியும்?”
“இப்போதைக்கு இவ்வளவுதான். ஆனா, ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதி.”
“என்ன?”
“முகில்வர்மனோட பிறப்பு சாதாரணமா இல்லைன்னு தோணுது.”
அந்த வார்த்தைகள் வசீகரன்ராஜின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பை வரவழைத்தன.
“தொடர்ந்து விசாரி.”
“எஸ், சார்.”
அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
வசீகரன்ராஜ் சில நொடிகள் கைபேசியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
முகில்வர்மன்.
ஒரே ஒரு ஆண் வாரிசு.
பழைய குடும்பச் சாபம்.
பிறப்பின் பின்னால் மறைக்கப்பட்ட ஏதோ ஒரு உண்மை.
அவன் மெதுவாக எழுந்தான்.
“உன்னோட கதை என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கணும், முகில்வர்மன்...”
என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.
அவனுக்குத் தெரியாது—
அதனூடே அவனுடைய கடந்தகாலமும் திறக்கும் என்பது...
அவன் கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்காத ஒன்று.
தொடரும்...